Электронная книга - «Κορώνα από Ξίφη». Краткое содержание книги:
Ο Τροχός του Χρόνου γυρίζει και οι εποχές έρχονται και παρέρχονται.
Όσα υπήρξαν, όσα θα υπάρξουν κι όσα υπάρχουν κινδυνεύουν να υποκύψουν στη σκιά. Αφήστε τον Δράκοντα να καλπάσει για άλλη μια φορά στους ανέμους του χρόνου.
Η Ηλαίην, η Αβιέντα και ο Ματ πλησιάζουν ολοένα το κύπελλο τερ'ανγκριάλ, το οποίο έχει τη δυνατότητα να αναστρέψει τον ατελείωτο καύσωνα που έχει ενσκήψει στον κόσμο και να αποκαταστήσει τις καιρικές συνθήκες. Η Εγκουέν συγκεντρώνει διάφορες γυναίκες με την ικανότητα της διαβίβασης —Θαλασσινές, Ανεμοευρέτριες, Σοφές- κι άλλες, ακόμα πιο απρόσμενες. Πάνω απ' όλα, ο Ραντ αντιμετωπίζει τον τρομερό Αποδιωγμένο Σαμαήλ στις σκιές της Σαντάρ Λογκόθ, όπου η αιμοδιψής ομίχλη, το Μασάνταρ, καραδοκεί για να αρπάξει τα θύματά της...
Ο Γκρέγκοριν υποκλίθηκε μαλακά. «Το Φως να φωτίζει τον Ραντ αλ'Θόρ, Βασιλιά του Ίλιαν», φώναξε τονίζοντας τις λέξεις, κι οι εφτά υπόλοιποι άρχοντες υποκλίθηκαν μαζί του, μουρμουρίζοντας, «Το Φως να φωτίζει τον Ραντ αλ'Θόρ, Βασιλιά του Ίλιαν».
Ο Μπασίρε αρκέστηκε σε μια ελαφριά υπόκλιση -σε τελική ανάλυση, ήταν θείος βασίλισσας- αλλά ο Ντασίβα φώναξε: «Ζήτω ο Ραντ αλ'Θόρ, ο Βασιλιάς του Κόσμου!» Ο Φλιν κι οι υπόλοιποι Άσα'μαν ύψωσαν κι αυτοί τις φωνές τους.
«Ζήτω ο Ραντ αλ'Θόρ, ο Βασιλιάς του Κόσμου!»
«Ζήτω ο Βασιλιάς του Κόσμου!»
Ηχούσε αρκετά καλά.
Η ιστορία διαδόθηκε όπως όλες οι ιστορίες κι, ως συνήθως, παραλλάχτηκε με τον χρόνο και τις αποστάσεις. Διαδόθηκε από το Ίλιαν μέσω των πλοίων, μέσω των εμπορικών καραβανιών, μέσω ταχυδρομικών περιστεριών σταλμένων με άκρα μυστικότητα, απλώθηκε με κυματισμούς που συνάντησαν άλλους κυματισμούς κι έφτιαξαν καινούργιους. Ένας ολόκληρος στρατός είχε φτάσει στο Ίλιαν, έλεγαν οι φήμες, ένας στρατός από Αελίτες, από Άες Σεντάι που εμφανίζονταν από το πουθενά, από άντρες με την ικανότητα της διαβίβασης καβάλα σε ιπτάμενα θηρία, ακόμα κι ένας στρατός από Σαλδαίους, αν κι αυτό το τελευταίο δεν το πίστευε κανείς. Κάποιες διηγήσεις έλεγαν πως το συμβούλιο των Εννέα είχε προσφέρει στον Αναγεννημένο Δράκοντα τη Δάφνινη Κορώνα, ενώ άλλες ότι του την είχε παραδώσει ο Μάτιν Στεπάνεος γονυπετής. Μερικοί έλεγαν πως ο Αναγεννημένος Δράκοντας είχε αρπάξει το στέμμα από το κεφάλι του Μάτιν κι έπειτα κάρφωσε αυτό το κεφάλι σε έναν πάσσαλο. Όχι, ο Αναγεννημένος Δράκοντας κατεδάφισε ολόκληρο το Ίλιαν, δεν άφησε τίποτα όρθιο, κι έθαψε τον παλιό βασιλιά κάτω από τα ερείπια. Όχι, αυτός κι ο στρατός του από Άσα'μαν το είχαν πυρπολήσει και, μετά το Ίλιαν, αφάνισαν και το Έμπου Νταρ.
Ωστόσο, υπήρχε κάτι κοινό σε όλες αυτές τις ιστορίες, κάτι που επαναλαμβανόταν ξανά και ξανά. Η δάφνινη Κορώνα του Ίλιαν είχε μετονομαστεί σε Κορώνα από Ξίφη.
Και, για κάποιον λόγο, όποιοι έλεγαν αυτές τις ιστορίες ένιωθαν συχνά την ανάγκη να προσθέσουν σχεδόν παρόμοια λόγια. Έρχεται θύελλα, έλεγαν κοιτώντας ανήσυχα προς τον Νότο. Έρχεται θύελλα.
Ο Αφέντης της αστραπής κι ο καβαλάρης της θύελλας, που την κορώνα με τα ξίφη φορά και τη μοίρα υφαίνει. Όποιος πιστεύει πως τον Τροχό του Χρόνου γυρίζει, Πολύ αργά την αλήθεια μαθαίνει.