Свята пчалы
- Автор: Барадулін Рыгор
- Год: 1975
- Язык: белорусский
- Год: Мастацкая літаратура
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Свята пчалы». Краткое содержание книги:
«Свята пчалы» — выбраныя старонкі з асноўных кніг лірыкі Рыгора Барадуліна, пададзеныя ў храналагічным парадку.
Заключаюць гэты зборнік радкі пачатай кнігі i тры паэмы.
Заключаюць гэты зборнік радкі пачатай кнігі i тры паэмы.
Перейти на страницу:
Тут,
У партызанскай ста ране,
Цень уласны
Нёс адплату кату.
Ды ляжаць
Валун на валуне.
Кожны з ix,
Як гарнізон закляты.
Лусце жытняй
Ведалі цану.
Ураджай
Паціху ўгору тэпаў.
Недзе абжывалі цаліну —
Залатое дно
Казахскіх стэпаў.
Выспела маліна —
Пах такі!
Захмялелі
Лесавыя далі.
Неяк цыганы-вербаўшчыкі
У куток зацішны завіталі.
Цаліну расхвальваць пачалі.
Там такія булкі,
Караваі!
Лепшая зямля
На ўсёй зямлі.
A ласункаў —
Як душа трывае!
Там не трэба ўжо
Махаць касой,
Там машынам
Не хапае працы.
Раюць «цыганы»,
Каб вёсцы ўсёй
У цалінны край
Перабірацца.
Уздыхнуў з палёгкай
Сельсавет:
«Хопіць быць
Апошнімі ў раёне!»
...Толькі ж цаліна —
Не блізкі свет.
Толькі ж у каршэнь
Ніхто не гоніць...
Край на хлеб благі,
Ды дарагі,
I што ты
Не пакінеш з ходу.
Думалі старыя
Дзень-другі,
А пасля звярнуліся да сходу.
Каб душу не камяніў дакор,
Не смакуйце
Ячную аладку.
Парашылі сходам
Хадакоў
У далёкі край
Паслаць спачатку.
Конi,
Цягнікі,
Грузавікі
Везлі хадакоў
У край гарачы.
...Вось i стэп.
А тут абсяг такі,
Што, здавалася,
Палік убачыш...
Сцелецца сабе
Кавыль-бабыль.
Выскачыць,
Як мыш-палёўка,
Суслік.
Дзе тут небыліца,
Дзе тут быль,—
Цяжка развязаць
Няхітры вузлік.
А бурты —
Шырокія хрыбты,
Быццам сцірты яравой саломы.
Захлынаецца ад духаты
Зерне,
Бьщцам боб.
Куды там дома!
Тут такая тлустая зямля,
Хоць кладзі на хлеб
Заместа масла!
Тут прыкурыш,
Як ад вугаля,
Ад пясчынкі,
Што i ўноч не гасне.
...Сельбішча лясное —
Асавы!
Там бруіцца
Ціхая крыніца.
Зайцаў плач,
Кугіканне савы
На патэльні стэпу
Толькі сніцца...
Родзіць добра ўсё
На цаліне,
Для душы адно
Не знойдзеш месца,
Хай там
I валун па валуне,—
Дома салома ядома,
A ў людзях
I сена не есца!..
Хай там
З асцюкамі праснакі!
Тут жа каравай
Глядзіць з дакорам.
Нас зямля карміла
Ў час цяжкі,
Пакідаць,
Знясіленую,—
Сорам!
...Бор шумеў
Пра клопат векавы,
Прамаўчаў ён
Пра сваю нязгоду.
Радасна сустрэлі
Асавы.
Хадакі
Звярнуліся да сходу:
— Нам шукаць
Багатае зямлі?!
Ці ж сваю
Мы самі не налюдзім?!
Ворага змялі
З сваёй зямлі,
Уцякаць ад камянёў
Не будзем!
...Край крынічны,
Звонкі,
Лесавы.
...Крушні мшэюць
З зайздрасцю тупою...
...Поле маладое...
АСАВЫ!..
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Не дастаць да коласа рукою...
Перейти на страницу: