Merkury [Mercury - pl]

— Potwierdzam dokowanie — rzekł drugi pilot klipra. Podobnie jak pilot, miał na twarzy ciemne okulary. Zach pomyślał, że wygląda trochę na Azjatę, ale akcent miał bardziej z Kalifornii albo innej części Stanów.

— Powiem załodze wieży, żeby zaczęli rozładunek — odparł pilot.

Zach wiedział, co to oznacza. Kliper był przyczepiony do wieży tunelem dokującym, krótką izolowaną rurą, która łączyła śluzę powietrzną wieży z ładownią klipra. Zespół techników wieży miał przejść przez tunel i zacząć rozładunek.

Zach wyobraził ich sobie jako szympansy wykonujące jakieś głupie prace.

Tymczasem tuzin kobiet i mężczyzn zrekrutowanych diabli wiedzą gdzie, miało wyjść drugą śluzą powietrzną klipra, w skafandrach, niosąc jego prawdziwy ładunek: pięćdziesiąt malutkich kapsułek z nanomaszynami, pożeraczami zaprogramowanymi tak, by niszczyć molekuły węgla, a więc i fulereny. Zach spędził całe miesiące na badaniu planów wieży, które dostarczyli mu ludzie z ruchu Kwiecistego Smoka, obliczając, w jaki sposób zniszczyć wieżę. Wystraszyli się, gdy po raz pierwszy wspomniał o pożeraczach; nanotechnologia była dla nich złem wcielonym. Jednak ktoś postawiony wyżej w hierarchii najwyraźniej nie przejmował się ich lękami i dostarczył wysoce niebezpieczne pożeracze, których miał użyć Zach.

A teraz dwunastu fanatyków religijnych bawiło się nanomaszynami, które mogły ich zabić, jeśli nie byliby ostrożni. Każdy z zespołu pracującego w przestrzeni kosmicznej miał minikamerę przyczepioną do hełmu, więc Zach mógł wydawać im polecenia siedząc wygodnie w kokpicie, bezpiecznie połączony ze swoją ekipą cienkimi jak włos światłowodami, którymi były przesyłane jego polecenia, i nie było niebezpieczeństwa, że ktoś je przechwyci.

A teraz będzie zabawnie, pomyślał Zach, włączając laptopa, za pomocą którego miał się komunikować ze swoją ekipą.

Ralph Waldo Emerson obserwował rozładunek z daleka, zastanawiając się, po co dostawca zaopatrzenia wykosztował się na wyczarterowanie lśniącego nowością klipra zamiast innego zautomatyzowanego frachtowca.

— Nadzwyczaj dziwnie — mruknął, stojąc w sterowni — lubo, dziwnie lubo.

— A ty znowu cytujesz poezję? — spytał asystent.

Emerson miał dużą ochotę wyjąć sobie z ucha słuchawkę, ale wiedział, że to głupi pomysł. Spytał więc:

— Jak idzie?

— Jakoś idzie. Riley i jego chłopcy przepychają paczki przez klapę, a ja sprawdzam wszystko na wejściu. Niewiele do roboty. Tylko trzeba trochę popracować mięśniami. Wyszkolony szympans by sobie poradził.