Złodziej Kanapek

– Nie, lepiej służbowym.

– Już jadę.

– Czekaj.

Komisarz nakrył dłonią słuchawkę i zwrócił się do pułkownika.

– Jak długo jeszcze będziemy rozmawiać?

– Zależy od pana – odparł Lohengrin Grucha.

– Umówmy się, że przyjedziesz za jakieś dwadzieścia minut – powiedział komisarz do Fazia – nie wcześniej. Muszę przedtem skończyć rozmowę z przyjacielem.

Odłożył słuchawkę, usiadł. Pułkownik się uśmiechnął.

– Jeżeli mamy tak mało czasu, to proszę od razu powiedzieć, jaka jest pańska cena. I proszę się nie obrażać za to wyrażenie.

– Kosztuję mało, maleńko – powiedział Montalbano.

– Słucham.

– Tylko dwie rzeczy. Chcę, żeby w ciągu tygodnia zostało odnalezione ciało Karimy i żeby nadawało się do niepodważalnej identyfikacji.

Lohengrin Grucha wolałby chyba dostać cios w głowę. Otworzył i zamknął maleńkie usta, chwycił łapkami za krawędzie stołu, jak gdyby się bal, że spadnie z krzesła.

– Dlaczego? – zdołał wymamrotać głosem jedwabnika.

– Chuj ci do tego – zabrzmiała soczysta i lapidarna odpowiedź.

Pułkownik potrząsał główką z lewej do prawej i z powrotem; wyglądał jak pajacyk na sprężynach.

– To niemożliwe.

– Dlaczego?

– Nie wiemy, gdzie została… pochowana.

– A kto wie?

– Fahrid.

– A Fahrid został zneutralizowany? Wie pan, nawet spodobało mi się to słowo.

– Nie, ale wrócił do Tunezji.

– Więc nie ma problemu. Proszę się skontaktować ze swoimi kumplami z Tunisu.

– Nie – powiedział twardo karzeł. – Teraz gra już jest skończona. Nie możemy jej wznawiać dla poszukiwania jakichś zwłok. Nie, to nie wchodzi w rachubę. Niech pan żąda, czego pan chce, ale tego nie możemy panu obiecać. Chyba że się dowiem, jakie ma pan powody.

– Szkoda – powiedział Montalbano, wstając.

Automatycznie Lohengrin Grucha również wstał. Nie był typem, który łatwo rezygnuje.

– Tak z ciekawości, czy może mi pan powiedzieć, jakie jest pańskie drugie życzenie?

– Oczywiście. Kwestor z Vigaty wysunął wniosek o mój awans na wicekwestora…

– Zaaprobowalibyśmy go bez żadnych trudności – zapewnił pułkownik, nieco podniesiony na duchu.

– A odrzucilibyście również bez trudności?

Montalbano usłyszał wyraźnie jazgot, z jakim świat Lohengrina Gruchy pękał i walił się na niego. Karzeł zgarbił się jak ktoś, kto chce odpędzić od siebie widmo gwałtownego wybuchu.

– Jest pan zupełnie szalony – wymamrotał szczerze przestraszony pułkownik.

– Dopiero teraz się pan zorientował?

– Proszę posłuchać, niech pan robi, co chce, ale ja nie mogę się zgodzić na pańskie żądanie, żeby odnaleźć zwłoki. Absolutnie.

– No to zobaczmy, jak wyszło nagranie – powiedział uprzejmie Montalbano.

– Jakie nagranie? – spytał zdziwiony Lohengrin Grucha.

Montalbano podszedł do regału z książkami, stanął na czubkach palców, wziął kamerę i pokazał pułkownikowi.

– Jezu! – powiedział pułkownik, opadając na krzesło. Pot wystąpił mu na czoło. – Montalbano, w pańskim interesie zaklinam…

Ale będąc wężem, postąpił jak wąż. Błagając komisarza, by nie popełniał głupstwa, zaczął wysuwać powoli dłoń, która wędrowała w stronę telefonu komórkowego. Świadomy, że w pojedynkę nie dalby rady, chciał wezwać posiłki. Montalbano pozwolił mu zbliżyć się do telefonu o centymetr, po czym rzucił się do przodu, jedną ręką strącił aparat ze stołu, a drugą uderzył z całej siły pułkownika w twarz. Lolienyrin Grucha przeleciał przez pokój, rąbnął plecami w przeciwległą ścianę i osunął się na podłogę. Montalbano niespiesznie do niego podszedł i wzorem hitlerowców, których widywał w filmach, zgniótł obcasem leżące na ziemi małe okulary pułkownika.