Ognisty Miecz
- Автор: Sandemo Margit
- Язык: польский
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «Ognisty Miecz». Краткое содержание книги:
Nikt się nie orientuje, że Taran przydzielono nowego anioła stróża, opiekuna, który może ochronić ją przed wszystkim, tylko nie przed nią samą…
Uriel pospiesznie wyszedł z pokoju, zanim któreś z nich popełniło ów drobny ruch, wystarczający, by cały jego opór runął.
Rozdział 27
Robert był szczerze zawiedziony, zarówno ze względu na Taran, jak i siebie, że nie spotkają się z uczonym.
Kręcił głową.
– Od dawna już żadna historia mnie tak nie porwała – powiedział, kiedy kończyli śniadanie i mieli opuszczać zajazd. – Ale przecież po tym, jak odwiozę cię do domu, zostanę przez jakiś czas w Christiana. Będę wypatrywał, kiedy on wróci do domu. Czy możesz mi podać jego pełne nazwisko i adres?
Taran, która już wcześniej pożałowała, że wciągnęła w rodzinne kłopoty postronną osobę, wahała się. Oczywiście mógł jej służyć pomocą, ale narażał się także na niebezpieczeństwo. Nigdy by sobie tego nie wybaczyła.
– Chyba nie powinieneś za bardzo się w to mieszać, Robercie. To może być dla ciebie groźne.
– Pewnie masz rację – rzekł ku jej ogromnej uldze. – Dobrze spałaś w nocy?
– Owszem, dziękuję – skłamała Taran. – Położyłam się bardzo wcześnie i spałam przez całą noc. Wiesz, to wino.
Robert roześmiał się.
– Ja też trochę za dużo wypiłem. Spałem jak kamień.
Gdybyś wiedział, co się działo nad twoją głową, pomyślała Taran. Nie mówiąc już o tych wszystkich godzinach, kiedy nie mogłam zasnąć z podniecenia, bo anioł stróż Uriel stał na warcie pod moimi drzwiami.
Wyszli na słońce. Dzień zapowiadał się piękny.
– Wiesz – powiedział Robert, spoglądając na wieżę kościoła. – Ponieważ mamy kilka wolnych godzin, zdążymy może zejść do portu i porozmawiać z moimi przyjaciółmi. Mają tam statek i czekają na mnie. Powinienem uprzedzić, że spóźnię się parę dni.
Taran się zawahała. Obiecała Urielowi i Soi, że z Christianii wyruszy prosto do domu.
– To oczywiste, że powinieneś zobaczyć się z przyjaciółmi – powiedziała dość niechętnie, bo nie chciała protestować. – Mną się nie przejmuj, wrócę do domu sama. Ominie cię podróż tam i z powrotem.
– Nie ma mowy. Sądzisz, że cię puszczę samą? Cóż byłby ze mnie za towarzysz? Uwierz mi, wiele dla mnie znaczysz.
Uf!
– Przecież nie grozi mi już żadne niebezpieczeństwo… Ale dziękuję za troskę. Przypuszczam, że zdążymy do portu.
– To potrwa tylko chwilę. A port jest za rogiem.
– Dobrze.
Idąc ujął ją za rękę.
– Taran, w powrotnej drodze mam z tobą tyle do omówienia – zwierzył się.
Ojej, pomyślała zakłopotana. Dlaczego, do diaska, flirtowałam z Robertem? Po cudownym spotkaniu z Urielem wyznanie miłości Roberta wcale mi nie odpowiada.
Roześmiała się niepewnie i ostrożnie przyciągnęła rękę do siebie. Czy będzie go musiała zranić?
– No, wiecie! – Theresa strofowała swoje dzieci, Danielle i Rafaela. – Co wyście zrobili z pięknym salonem Aurory? Wszędzie papiery. Nikt by nie uwierzył, że macie po siedemnaście i dwadzieścia jeden lat. Proszę natychmiast tu uporządkować i wyrzucić wszystko do śmieci. Do roboty!
Rodzeństwo popatrzyło na siebie z uśmiechem zawstydzenia i zaczęło sprzątać. Wojna na papierowe kule jest zabawna do chwili, kiedy trzeba po sobie wszystko uprzątnąć.
Razem wynieśli świadectwa grzechu do pojemnika na śmieci ustawionego na tylnym podwórku.
– Chciałabym, żeby Taran już wróciła – westchnęła Danielle. – Stęskniłam się za nią.
– Ja także. Mam nadzieję, że nie wyjdzie za mąż i nie przeniesie się do Szwecji. Robert jest sympatyczny, ale zbyt uległy jak dla Taran. A co ty o tym myślisz?
– W pełni się z tobą zgadzam – odparła Danielle, wysypując górę papierowych kuł. – Chciałabym, żeby jeszcze przez jakiś czas została w domu. To bardzo egoistyczne, ale ona ożywia otoczenie.
Rafael nie odpowiedział. Uważnie przyglądał się śmieciom.
– Na co patrzysz?
– Ten przypominający pergamin papier… Czy już go gdzieś nie widzieliśmy?
Danielle wyłowiła papierową kulę ze śmietnika. Arkusz był precyzyjnie zmięty, ale prawie nie uszkodzony.
– Nie wiem.
– Nie, ty może tego nie widziałaś.
– Owszem – powiedziała Danielle z namysłem. – Przypomina list, który Finkelborg wysłał dyliżansem pocztowym. Do swej rodziny, przypuszczam, że w Danii.
– To jest ten list – doszedł do wniosku Rafael. – Ale jak się tu znalazł? Widzieliśmy przecież, że pocztylion go zabrał. – Odwrócił arkusz. – To wcale nie do Danii, wysłano go do Szwecji.
– Przeczytaj!
– Jest to zaledwie kilka słów naskrobanych w pośpiechu, jak pamiętasz. Ciężko ranny. Zastąp mnie. Bądź ostrożny. Ona ma groźnych opiekunów. Nr 18.
Popatrzyli po sobie.
– Zgaduję, kim jest adresat – szepnęła Danielle pobielałymi wargami.
Rafael odwrócił papier.
– Tak, to Robert – odparł ledwie słyszalnie.
– Numer osiemnaście. Taka więc była pozycja Finkelborga…
– W Zakonie Świętego Słońca – dokończył Rafael. – A Taran jest razem z innym, sama z ich szwedzkim reprezentantem.
W skamieniałą Danielle wstąpiło życie.
– Idziemy do domu.
Theresę i Aurorę strach raził niczym piorun. Pobladły.
– Natychmiast jadę do Christianii – oświadczył Rafael. – Wezmę kilku ludzi i…
– Za późno – pokręciła głową Theresa. – Nie zdążysz na czas.
– Coś przecież musimy robić!
– Tak. Oczywiście trzeba jechać. Z pewnością Aurora wypożyczy wam kilku mężczyzn.
– Naturalnie – odparła gospodyni. – Tylu, ilu tylko się da.
– Ale nic nie mówmy Augustowi – zaproponowała Theresa. – On myśli, że to jego krewniak, i może mu być przykro, że został oszukany.
– Nonsens – prychnęła Aurora. – August jest silny. W dodatku od kilku nocy nie śpi, uważając, że coś mu się nie zgadza. Zaczął wątpić, czy Robert jest wnukiem Agdy.
– Doskonale, wobec tego wtajemniczamy również Augusta.
Rafael stał zamyślony. Bardziej niż kiedykolwiek wyglądał jak pełen melancholii poeta.
– Soi z Ludzi logu prawdopodobnie kontroluje poczynania Sigiliona, jego więc nie musimy się obawiać. Ale gdzie się podział Uriel?
– Mam wrażenie, że Taran znów go rozdrażniła – powiedziała Danielle. – I wystraszyła. Chyba chciał zrezygnować z opieki nad nią.
– Niemądra dziewczyna – zirytowała się Theresa. – Jest moją ukochaną wnuczką, ale czasami ogarnia mnie okropna złość na nią,.
– Musimy uprzedzić Uriela – rzekł Rafael. – Bez niego sobie nie poradzi.
– Ale jak to zrobić? Nie mamy żadnych nadprzyrodzonych zdolności. Nie potrafimy się nawet skontaktować z duchami Moriego.
– Uriel ma zostać aniołem. Jak się rozmawia z kimś takim? – zastanawiała się Danielle.
Rafael wpadł na pewien pomysł.
– Babciu! Jesteś takim dobrym człowiekiem i wzorową katoliczką. Czy ty nie mogłabyś spróbować?
Theresa popatrzyła na niego z tkliwością.
– Oczywiście, spróbuję do niego dotrzeć przez modlitwę do Najświętszej Panienki. Już idę do swojego pokoju. W tym czasie ty, Rafaelu, i Aurora zorganizujecie oddział, który wyruszy do Christianii. Erling z pewnością wybierze się z wami.
Theresa poszła do siebie. Przed świętym obrazkiem, który ustawiła na nocnym stoliku, padła na kolana i gorąco się modliła, aby ktoś wysłuchał jej prośby i przekazał ją Urielowi.
W porcie Christianii Robert zaprowadził Taran do niewielkiego statku, może raczej należałoby powiedzieć: kutra, chociaż prezentował się dość okazale i widać było, że jego właściciel musi być wysoko postawioną osobą.