Электронная книга - «Ο Άρχοντας του Χάους». Краткое содержание книги:
Ας ξανακαλπάσει ο Δράκοντας στους ανέμους του χρόνου...
Ο Τροχός γυρνά κι οι άνεμοι του πεπρωμένου σαρώνουν τη γη. Ο Ραντ αλ’Θόρ, ο Αναγεννημένος Δράκοντας, παλεύει απεγνωσμένα για να ενώσει τα έθνη υπό την αρχηγία του πριν από την Τελευταία Μάχη, ενώ ο Σκοτεινός είναι έτοιμος να δραπετεύσει από την αιώνια φυλακή του κι οι αθάνατοι Αποδιωγμένοι στήνουν δόκανα στην ανυποψίαστη ανθρωπότητα.
Στον Λευκό Πύργο της Ταρ Βάλον, υπό τη δεσποτική Άμερλιν Ελάιντα, αποφασίζουν πως πρέπει να κάνουν τον Ραντ μαριονέτα τους. Στο Σαλιντάρ η Εγκουέν αλ’Βέρ ανακαλύπτει πως κι οι εξόριστες Άες Σεντάι έχουν τα δικά τους σχέδια γι’ αυτόν.
Η αφύσικη ξηρασία και το καλοκαίρι συνεχίζονται ακόμα και τους μήνες του χειμώνα, κι η Νυνάβε αλ’Μεάρα μαζί με την Ηλαίην, την Κόρη-Διάδοχο του Άντορ, αγωνίζονται να βρουν το μυθικό τερ’ανγκριάλ που μπορεί να ελέγξει τον καιρό, ενώ η Βασίλισσα Μοργκέις είναι ουσιαστικά αιχμάλωτη των Τέκνων του Φωτός που απλώνουν την εξουσία και την επιρροή τους.
Κι από την άλλη άκρη του κόσμου, ο Πέριν Αϋμπάρα νιώθει ως τα’βίρεν το κάλεσμα του Ραντ και σπεύδει μαζί με τους τοξότες των Δύο Ποταμών, που εξορμούν σε πόλεμο για πρώτη φορά ύστερα από δύο χιλιάδες χρόνια.
Για μεγάλη του ανακούφιση, η Σομάρα κι η Ενάιλα πήραν θέση δεξιά κι αριστερά της πόρτας του, αν και τον κοίταξαν όταν τους ζήτησε παντς κι αυτός αναγκάστηκε να το επαναλάβει. Στο καθιστικό έβγαλε το σακάκι του και το πέταξε σε μια καρέκλα. «Κάθισε, Μιν. Κάθισε. Ξεκουράσου, χαλάρωσε. Σε λίγο θα φέρουν το παντς. Πού ήσουν, πώς βρέθηκες εδώ, γιατί έφτασες μέσα στη νύχτα. Δεν είναι ασφαλές να ταξιδεύεις νυχτιάτικα, Μιν. Είναι πολύ χειρότερα από άλλοτε. Θα σου δώσω τα καλύτερα δωμάτια του Παλατιού —ή μάλλον τα δεύτερα καλύτερα· τα καλύτερα είναι αυτά εδώ— και συνοδεία Αελιτών για να πηγαίνεις όπου θέλεις. Οι νταήδες κι οι κλέφτες θα βάζουν το σκουφί και θα σκύβουν το κεφάλι ταπεινά, για να μην πω ότι θα τρυπώνουν να κρυφτούν στο κοντινότερο κτήριο».
Για μια στιγμή του φάνηκε ότι η Μιν θα γελούσε, έτσι όπως στεκόταν εκεί στην πόρτα, αλλά αντιθέτως εκείνη πήρε μια βαθιά ανάσα κι έβγαλε ένα γράμμα από την τσέπη της. «Δεν μπορώ να σου πω από πού ήρθα —το υποσχέθηκα, Ραντ— όμως η Ηλαίην είναι εκεί, και—»
«Από το Σαλιντάρ», της είπε αυτός, και χαμογέλασε βλέποντας τα μάτια της να πλαταίνουν. «Κάτι ξέρω, Μιν. Ξέρω περισσότερα απ’ όσα νομίζουν μερικοί».
«Το... βλέπω», είπε εκείνη ξεψυχισμένα. Του άφησε το γράμμα στα χέρια κι έκανε πίσω. Η φωνή της δυνάμωσε καθώς πρόσθετε, «Ορκίστηκα ότι θα σου το έδινα πρώτο απ’ όλα. Έλα, διάβασέ το».
Εκείνος αναγνώρισε τη σφραγίδα, ένα κρίνο σε σκουροκίτρινο βουλοκέρι, κι επίσης τον ρέοντα γραφικό χαρακτήρα της Ηλαίην με τον οποίο ήταν γραμμένο το όνομά του, και δίστασε πριν το ανοίξει. Το οριστικό τέλος ήταν προτιμότερο, κι αυτό είχε κάνει, όμως με το γράμμα στο χέρι δεν μπορούσε να αντισταθεί. Το διάβασε κι ύστερα κάθισε πάνω στο σακάκι του και το ξαναδιάβασε. Ήταν σύντομο.
Ραντ
Σου έχω ξεκαθαρίσει τα συναισθήματά μου. Μάθε ότι δεν άλλαξαν. Ελπίζω να νιώθεις για μένα ό,τι νιώθω για σένα. Η Μιν μπορεί να σε βοηθήσει, αρκεί να την ακούσεις. Την αγαπώ σαν αδελφή, κι ελπίζω να την αγαπάς κι εσύ όπως εγώ.