Powersat — satelita energetyczny [Powersat - pl]

— Prawdopodobnie dlatego, że nie byliśmy z państwem całkiem szczerzy — przyznał Dan.

Chavez odłożył nietkniętego McMuffina, a w jego brązowych oczach pojawiło się zainteresowanie.

— Tak? Co pan ma na myśli?

— Mój główny inżynier doszedł do wniosku, że to był sabotaż. Powiedziałem mu, żeby z nikim o tym nie rozmawiał.

— A dlaczego, u licha, wydał pan mu takie polecenie?

— Nie wiedziałem, kto w firmie może być zdrajcą. To mógł być ktokolwiek. Więc zaczęliśmy węszyć na własną rękę.

Na twarzy agenta pojawiła się mina, która mówiła jednoznacznie, co sądzi o amatorskich dochodzeniach.

— Poza tym — ciągnął Dan — o ile nam wiadomo, dochodzenie w sprawie wypadku ze strony FBI było prowadzone wyłącznie pro forma.

Chavez był teraz śmiertelnie poważny.

— Muszę porozmawiać z tym inżynierem.

— Nie żyje. Zginął w tak zwanym wypadku — i zanim Chavez zdołał zareagować, dodał: — A inny z moich pracowników, facet, którego ten inżynier podejrzewał o zdradę, popełnił samobójstwo kilka dni temu.

— I dopiero teraz pan z tym do mnie przychodzi?

— Nie mam żadnych dowodów — odparł Dan, broniąc się. — Absolutnie żadnych. Tylko wszystko do siebie pasuje.

— Może — odparł Chavez. Sięgnął po McMuffina i odgryzł połowę. — Może — powtórzył.

— I może pan coś zrobić w tej sprawie? Chavez żuł w milczeniu przez parę minut.

— Rozmawiałem z szefem zespołu dochodzeniowego zFML.

— Z Passeau.

— Tak. Co on wie na ten temat?

— Rozmawiałem z nim o tym. Pracował z Joem Tennym, moim głównym inżynierem, aż ten zginął.

— Podczas eksplozji zbiornika wodoru?

— Tak.

— A kim był ten, który popełnił samobójstwo?

Dan opowiedział Chavezowi całą historię jeszcze raz, wprowadzając go w techniczne szczegóły metod wprowadzenia do komputera pokładowego obcych poleceń przy użyciu potężnego nadajnika ustawionego gdzieś na trasie wahadłowca. Zanim Dan skończył opowiadać, Chavez zjadł swoje śniadanie i wypił puszkę Coli. McMuffin Dana leżał nietknięty w papierku na brzegu biurka.

— Rzeczywiście, doskonały moment, żeby nam o tym wszystkim opowiedzieć, panie Randolph — rzekł Chavez, potrząsając głową.

— Pewnie tak. Ale już nie wiedziałem, co innego mogę zrobić.

Do drzwi ktoś zastukał i pojawiła się ruda kobieta o za-dziornyrn wyrazie twarzy.

— Och, przepraszam, nie wiedziałam…

— Wchodź, Kelly. Panie Randolph, to moja partnerka, agent specjalny Kelly Eamons.

Zdaniem Dana wyglądała raczej na licealną pomponiarkę niż agentkę specjalną FBI. Spódnica do kolan, ładne nogi, piękny uśmiech. Usiadła i Dan opowiedział całą historię jeszcze raz. Eamons słuchała z powagą.

Potem spojrzała na Chaveza.

— Nacho, mamy mnóstwo pracy.

Chavez pokiwał głową z powagą. Wstał i wyciągnął rękę.

— Dziękuję, że pan przyszedł, panie Randolph.

— Dan.

— Dobrze, Dan. A ja jestem Nacho. To zdrobnienie od Ignacio.

Dan odwzajemnił uścisk dłoni. — I co teraz?

— Wracasz do biura, na spotkanie czy co tam zamierzasz robić. My bierzemy się za sprawę.

Dan podziękował obojgu, a wychodząc, dostrzegł, jak Kelly Eamons bierze jego nietkniętego McMuffina i z obrzydzeniem rzuca nim do kosza.