Над ракою Арэсай
- Автор: Купала Янка
- Язык: белорусский
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Над ракою Арэсай». Краткое содержание книги:
Над ракою Арэсай
Перейти на страницу:
У думках прасвятлелася
У камунараў нашых,
Камуне новастворанай
Разлад ужо не страшан.
Кіпіць работа цяжкая
Ад рання і да ночы,
Ніхто не йдзе з дакорамі —
Такі ўжо люд рабочы.
Загон балотны шырыцца,
Ачышчаны з карэння,
Іграюць пілы пілынчыкаў —
На дошкі йдзе бярвенне.
Адны рыхтуюць торфішча
Для севу безупынку,
Другія — дрэва звонкае
Пад новыя будынкі.
Цягнулася так месяцы,
Ды выплыла такое,
ІПто не хапае нечага
Камуне маладое.
Яны ўсе аглядзеліся,
Што ў іх няма жанчынаў,
Што так без гаспадыніных
Рук трудна жыць мужчынам.
*
Сход. На сходзе, як звычайна
Старшынёй таварыш Модзін;
3 нейкай думкаю патайнай
Сход вачыма ён абводзіць.
— Буду коратка мець слова,—
Кажа ён, як бы меў клопат: —
Для камуны нашай новай
Жанчын трэба, ну, і ўсё тут.
— Трэба! Трэба! — стогалосна
Загучэла гулка маса,
Ажно рэха пайшло ў соснах
Ад тэнораў і ад басаў.
— Галасую! — крычыць Модзін.
— Так прыняць? нашто час траціць!
I прынялі, і ніводзін
Проць не меў чаго сказаці.
— Дык вось, — Модзін далей кажа,
Па чарзе дадому едзьце,
I хай кожны з вас разважа,
Як і што мець на прымеце.
Ліквідуйце гаспадаркі —
Парасят, авечак, коні,
I прывозьце у камуну
Камунаркі, хоць сягоння.
Хто жанаты — вязі жонку,—
Без падушкі ці з падушкай;
Хто не мае жонкі,— звонку
Пашукай сабе падружку.
Пасля гэтакай прамовы
Ідуць весела дахаты,
Усе давольны з пастановы —
Нежанаты і жанаты.
I жаніцца, дык жаніцца,—
Байцы рады пастарацца,—
Святлей будзе у святліцы,
Ямчэй пойдзе ў полі праца.
А ў рабоце на балоце
Немалая будзе помач,
Бо жанчына пры ахвоце
Не паддасца ўжо нікому.
*
Шум і гоман вакол,
А што за навала?
То камуна ужо
Ўдвойчы большай стала.
I работа пайшла
Там спарней удвое,
Камунарскі народ
Ходзіць буйным роем.
Ідзе ў свет новы год —
Дзевяцьсот трыццаты;
Які ж будзе, які:
Бедны ці багаты?
Бягуць дні, як вада,
Снег ужо сыходзіць —
Сваё права вясна
На зямлі заводзіць.
Лес зялёны шуміць,
Песнямі заліўся,
Над палянкай цвірчаць
Жаўрукі у высі.
А ў камуне, глядзі,
Вялікае свята:
Трыста гектар зярна
Засеяў ім трактар.
Пахаджаюць сабе
Зважна камунары
Каля першай сяўбы,
Як тут гаспадараць.
Пахадзілі сабе
Ды зноў у балота —
Карчаваць ды араць
Ударнаю ротай.
Перейти на страницу: