Wędrowcy [Voyagers - pl]

W Moskwie była niemal godzina jedenasta wieczorem. Ciemne, ołowiane niebo prószyło drobnym śnieżkiem, który przykrywał białym, puszystym całunem zarówno najstarsze pomniki, jak najnowsze bloki mieszkalne. O świcie całe zastępy starych mężczyzn i kobiet staną w swych rewirach wzdłuż każdej ulicy i odgarną uciążliwy biały pył z chodników, tak aby mogły go uprzątnąć duże, mechaniczne pługi.

Kirył Markow zerknął na stojący u wezgłowia budzik.

— To łaskocze — powiedziała dziewczyna.

Popatrzył na nią w milczeniu. Przez chwilę nie mógł sobie przypomnieć, jak ma na imię. Było mu trudno dostrzec jej twarz w ciemnościach, ale na złotych zwojach jej długich włosów igrały słabe refleksy światła ulicznej latarni za oknem. „Nadia — przypomniał sobie wreszcie. — To smutne — dumał — że dopóki mężczyzna ugania się za kobietą, nie może myśleć o niczym innym, jak tylko o niej, lecz gdy ją zdobędzie, szybko zapomina o jej istnieniu.

„Jaka tam kobieta — mruknął do siebie. — To przecież jeszcze dziewczyna.

— Łaskoczesz mnie!

Markow zdał sobie sprawę, że to jego zarost jest winowajcą i zataczając podbródkiem maleńkie kręgi, połaskotał końcem brody jej prawą pierś wokół sutka.

Zachichotała i objęła go ramionami za szyję.

— Możesz to zrobić jeszcze raz? — spytała.

— Mów po angielsku — szepnął łagodnie. — Umówiliśmy się przecież, że gdy będziemy się kochać, będziemy rozmawiali wyłącznie po angielsku. To najlepszy sposób nauczenia się obcego języka.

Zacisnęła wargi i przez chwilę intensywnie nad czymś medytowała, a Markow pomyślał sobie, za jej twarz jest naprawdę pospolita i nieciekawa.

Z grymasem na ustach, związanym najwyraźniej z potrzebą koncentracji, powiedziała powoli, po angielsku, lecz z okropnym akcentem:

— Czy jesteś zdolny zerżnąć mnie jeszcze raz?

Markow z trudem powstrzymał się od wybuchnięcia śmiechem, słysząc, jak wymówiła słowo „zerżnąć”, i nie omieszkał jej skorygować.

Skinęła głową na znak, że rozumie, i powtórzyła to samo zdanie, tym razem poprawnie.

— To słowo uchodzi za sprośne wśród Amerykanów i Anglików. Ale nie wśród Australijczyków.

— Ach, tak.

— Oni najczęściej posługują się zamiast niego eufemizmem.

— Eufemizmem?

Markow podniósł wzrok ku górze, jakby oczekując pomocy od niebios. „Ona nigdy nie zda egzaminów bez względu na to, do czyjego łóżka trafi” — pomyślał zdesperowany. Dopiero gdy wyłożył jej po rosyjsku, co to jest eufemizm, błysnęła mu myśl, że być może dziewczyna zda egzaminy, ale będzie musiała orżnąć komputer.

— Teraz już rozumiem — ucieszyła się, gdy było po lekcji.

— W porządku — powiedział.

— Ale nie odpowiedziałeś mi, czy możesz…

— Co masz na myśli?

— No, przecież wiesz…

— Ach, o to ci chodzi. — Markow zdał sobie sprawę, że jej cielesne żądze wciąż dominują nad innymi. — Chcesz, żebym cię kochał jeszcze raz, czy tak? Z przyjemnością i w podskokach. Ale nie teraz. Jest już czas, abyś wróciła do swej sypialni.

— Czy naprawdę muszę? — spytała po rosyjsku ze skargą w głosie. — Tak tu ciepło i przytulnie. — Jej palce przebiegały wzdłuż jego ramion i karku.

— Zaraz tu nie będzie przytulnie. Moja żona niedługo wraca.