Электронная книга - «Η Άνοδος της Σκιάς». Краткое содержание книги:
Η περιπέτεια συνεχίζεται: ο Πέριν, ο λιγομίλητος; σιδεράς, επιστρέφει στο Πεδίο του Έμοντ και γίνεται ο Άρχοντας τον Λύκων, ο Πέριν ο Χρυσομάτης. Ο Ραντ, έχοντας υποτάξει το Δάκρυ, εκπληρώνοντας άλλο ένα μέρος της Προφητείας του Δράκοντα, ξεκινά για την Ερημιά του Άελ, για να στρατολογήσει στον αγώνα του τους Αελίτες, εκείνους τους απείθαρχους και ανίκητους πολεμιστές. Όσο για τις μάγισσες Άες Σεντάι στο Λευκό Πύργο, ο μεγαλύτερος κίνδυνος εκεί δεν μοιάζει να προέρχεται από τις δυνάμεις του Κακού, αλλά από τη δίψα για εξουσία και τις μηχανορραφίες τους.
Η περιπέτεια συνεχίζεται, και θα συνεχίζεται όσο γυρνά ο Τροχός του Χρόνου.
Η Ηλαίην ήταν σίγουρη ότι ο Μπέυλ Ντόμον θα μπορούσε τις έχει προμηθεύσει με αξιόπιστους ανθρώπους. Σίγουρα θα μπορούσαν να το έχουν κάνει αυτό οι Θαλασσινοί· ευχήθηκε να μην είχε σαλπάρει ο Κυματοχορευτής, αλλά η Κυρά των Πανιών και η αδελφή της ανυπομονούσαν να διαδώσουν τα νέα για τον Κόραμουρ στο Νταντόρα και στο Καντόριν. Είκοσι σωματοφύλακες θα τη βόλευαν μια χαρά.
Κατάλαβε περισσότερο με το μυαλό παρά με τις αισθήσεις κάτι να της χαϊδεύει το θύλακο στη ζώνη· έσφιξε το θύλακο με το ένα χέρι και γύρισε, υψώνοντας κι αυτή τη βαρελοσανίδα της. Το κινούμενο πλήθος δίπλα άνοιξε λιγάκι γύρω της, οι άνθρωποι σχεδόν δεν την κοίταζαν καθώς στριμώχνονταν ο ένας στον άλλο, όμως δεν υπήρχε κανένα ίχνος του επίδοξου πορτοφολά. Τουλάχιστον τα νομίσματα ήταν ακόμα μέσα. Είχε καταφύγει στο να φορέσει το δαχτυλίδι του Μεγάλου Ερπετού και το στρεβλό, πέτρινο τερ'ανγκριάλ σε ένα κορδόνι στο λαιμό, μιμούμενη τη Νυνάβε μετά την πρώτη φορά που παραλίγο να χάσει θύλακο. Τις πέντε μέρες που βρίσκονταν στο Τάντσικο είχε χάσει τρία. Είκοσι φρουροί θα τη βόλευαν μια χαρά. Και μια άμαξα. Με κουρτίνες στα παράθυρα.
«Τότε δεν θα έπρεπε να φοράμε αυτά τα φορέματα. Θυμάμαι κάποτε που με είχες αναγκάσει να βάλω φόρεμα χωριατοπούλας», είπε καθώς συνέχιζε να ανηφορίζει αργά το δρόμο πλάι στη Νυνάβε.
«Είναι καλή μεταμφίεση», απάντησε απότομα η Νυνάβε. «Δεν ξεχωρίζουμε από τους γύρω μας».
Η Ηλαίην ξεφύσησε. Λες και ένα πιο απλό φορεματάκι δεν θα ταίριαζε ακόμα καλύτερα. Η Νυνάβε δεν εννοούσε να παραδεχτεί ότι είχε μάθει να απολαμβάνει τα μετάξια και τα ωραία φορέματα. Η Ηλαίην απλώς ευχόταν να μην το παρατραβούσε τόσο. Ήταν αλήθεια ότι όλοι τις περνούσαν για Ταραμπονέζες —τουλάχιστον μέχρι ν' ανοίξουν το στόμα τους― αλλά ακόμα και με το δαντελωτό λαιμό να φτάνει σχεδόν ως το πηγούνι, αυτό το κολλητό φόρεμα από πράσινο μετάξι το ένιωθε πιο αποκαλυπτικό από κάθε τι που είχε φορέσει ποτέ. Και βέβαια από κάθε τι που είχε φορέσει δημοσίως. Η Νυνάβε, αντιθέτως, προχωρούσε αγέρωχη στους πολύβουους δρόμους, λες και κανένας δεν τις κοίταζε. Μπορεί πράγματι να μην τις κοίταζε κανείς —γι' αυτό, πάντως, δεν έφταιγε το κόψιμο των φορεμάτων τους― αλλά αυτής, πάντως, της φαινόταν ότι το έκαναν.
Εξίσου σεμνό θα ήταν αν φορούσαν τις νυχτικιές τους. Με τα μάγουλα κόκκινα, προσπάθησε να μη σκέφτεται πια τον τρόπο με τον οποίο το μετάξι αγκάλιαζε το σώμα της. Πάψε πια! Είναι σεμνότατο. Είναι!
«Αυτή η Άμυς δεν σου είπε τίποτα που θα μπορούσε να μας βοηθήσει;»
«Σου εξήγησα τι είπε». Η Ηλαίην αναστέναξε. Η Νυνάβε την είχε κρατήσει ξύπνια ως τις μικρές ώρες· συζητούσαν για την Αελίτισσα Σοφή που ήταν μαζί με την Εγκουέν την περασμένη νύχτα στον Τελ'αράν'ριοντ και μετά είχε ξαναρχίσει την ίδια κουβέντα πριν κατέβουν για πρωινό. Η Εγκουέν, που για κάποιο λόγο είχε κάνει δύο πλεξούδες τα μαλλιά της και κοίταζε μουτρωμένη και συνοφρυωμένη τη Σοφή, δεν είχε πει σχεδόν τίποτα, παρά μόνο ότι ο Ραντ ήταν καλά και ότι τον πρόσεχε η Αβιέντα. Η ασπρομάλλα Αμυς είχε κυριαρχήσει στη συζήτηση, με ένα αυστηρό κήρυγμα για τους κινδύνους του Κόσμου των Ονείρων, το οποίο είχε κάνει την Ηλαίην να νιώσει σαν να ήταν πάλι δέκα χρόνων και να την είχε πιάσει η νταντά της, η Λίνι, να το σκάει από το κρεβάτι της για να κλέψει γλυκά· στη συνέχεια τις είχε προειδοποιήσει για την αυτοσυγκέντρωση και τον έλεγχο των σκέψεων τους, κάτι που θα χρειάζονταν αν ήθελαν να μπουν στον Τελ'αράν'ριοντ. Πώς μπορούσες να ελέγξεις αυτό που σκεφτόσουν; «Στ' αλήθεια νόμιζα ότι ο Πέριν ήταν μαζί με τον Ραντ και τον Ματ». Αυτή ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη μετά την εμφάνιση της Αμυς. Η Εγκουέν προφανώς νόμιζε ότι ο Πέριν ήταν μαζί με τη Νυνάβε και την Ηλαίην.
«Μάλλον πήγε μαζί με εκείνη την κοπέλα σε κάποιο ήσυχο μέρος, όπου θα μπορεί να γίνει σιδεράς», είπε η Νυνάβε, όμως η Ηλαίην κούνησε το κεφάλι της.
«Δεν το νομίζω». Είχε έντονες υποψίες για τη Φάιλε κι αν ήταν οι μισές σωστές, τότε της Φάιλε δεν θα της αρκούσε να γίνει σύζυγος σιδερά. Έφτυσε άλλη μια φορά το πέπλο έξω από το στόμα της. Ηλίθιο πράγμα.
«Ε, όπου και να είναι», είπε η Νυνάβε ψηλαφώντας πάλι τις κοτσίδες της, «ελπίζω να είναι σώος και ασφαλής. Όμως δεν είναι εδώ και δεν μπορεί να μας βοηθήσει. Μήπως έκανες τον κόπο να ρωτήσεις την Αμυς αν ξέρει κάποιον τρόπο να χρησιμοποιούμε τον Τελ'αράν'ριοντ για —;»