Ksi?ga wszystkich dokona? Sherlocka Holmesa

Holmes rozejrzał się z zainteresowaniem.

- Chce pan powiedzieć, że w ogóle pan stąd nie wychodzi? - zapytał.

- Czasami odwiedzam domy aukcyjne Christie’s lub Sotheby’s. Poza tym rzadko opuszczam ten pokój. Mam słabe zdrowie, a badania pochłaniają dużo czasu. Może pan sobie wyobrazić, panie Holmes, jak bardzo byłem zaskoczony i jednocześnie szczęśliwy, słysząc o tym niewiarygodnym uśmiechu losu. Brakuje tylko jednego Garrideba, by osiągnąć cel, ale jestem pewien, że go znajdziemy. Miałem brata, niestety, już nie żyje, moje krewne nie spełniają wymaganego kryterium. Ale przecież na świecie na pewno ktoś jeszcze jest. Słyszałem, że zajmował się pan dziwnymi sprawami, dlatego napisałem do pana. Oczywiście, ten dżentelmen z Ameryki pewnie miał rację, i należało się z nim przedtem porozumieć, działałem jednak w dobrej wierze.

- Bardzo mądrze pan postąpił - rzekł Holmes. - Proszę mi powiedzieć, czy naprawdę zależy panu na posiadłościach w Stanach Zjednoczonych?

- Ależ skąd, sir! W żadnym wypadku nie porzuciłbym swoich zbiorów. Ten dżentelmen natomiast twierdzi, że gdy tylko sprawa zakończy się szczęśliwie, wykupi tę ziemię ode mnie. Wspominał o pięciu milionach dolarów. Obecnie na rynku jest mnóstwo okazów, które mogłyby powiększyć moją kolekcję, a na które mnie teraz nie stać. Proszę tylko pomyśleć, ile można zrobić, mając pięć milionów dolarów! Mógłbym zająć się gromadzeniem zbiorów narodowych. Byłbym Hansem Sloanem7 naszych czasów.

Oczy skrywane za wielkimi okularami zapłonęły z podniecenia. Nie było wątpliwości, że pan Nathan Garrideb zrobi wszystko, aby tylko odszukać człowieka o takim samym nazwisku.

- Cóż, miło było pana poznać, nie chcemy jednak zabierać zbyt wiele czasu, jest pan przecież zajęty badaniami - powiedział Holmes. - Lubię osobiście spotkać się z osobą, dla której pracuję. Mam parę pytań, bo choć opowiedział mi pan całą historię, po wizycie Amerykanina pojawiły się pewne niejasności. Rozumiem, że o jego istnieniu dowiedział się pan dopiero w ubiegłym tygodniu?

- Zgadza się. Był tu w zeszły wtorek.

- Czy wspominał panu o naszej dzisiejszej rozmowie?

- Tak, przyszedł od pana prosto do mnie. Wcześniej jednak był bardzo rozgniewany.

- Jaki miał ku temu powód?

- Twierdził, że ucierpiał jego honor. Gdy od panów wrócił, był już w dobrym nastroju.

- Czy przedstawił jakiś plan?

- Nie, sir. O niczym nie wspominał.

- Czy prosił pana o pieniądze?

- Ależ skąd!

- Nie domyśla się pan, o co mu tak naprawdę chodzi?

- Poza tym, o czym mówił, nie.

- Czy powiedział mu pan o naszej rozmowie telefonicznej?

- Owszem, sir.

Holmes zamyślił się. Dostrzegłem, że te odpowiedzi nieco go zdziwiły.

- Czy w pańskiej kolekcji znajdują się jakieś drogocenne okazy?

- Nie. Nie jestem zamożny. To piękny zbiór, ale niezbyt cenny.

- Nie obawia się pan złodziei?

- Skądże!

- Od jak dawna pan tu mieszka?

- Od pięciu lat.

Przesłuchanie przerwało głośne pukanie do drzwi. Ledwie nasz gospodarz otworzył, do pokoju wpadł podekscytowany prawnik.

- Tu pan jest, Holmesie! - krzyknął, machając gazetą nad głową. - Liczyłem na to, że jeszcze pana tu złapię. Panie Nathanie Garridebie, moje gratulacje! Jest pan bogaty!

Nasza sprawa znalazła szczęśliwy finał. A jeśli o pana chodzi, panie Holmes, musimy pana przeprosić za niepotrzebne zamieszanie. - Następnie podał gospodarzowi gazetę z zakreślonym ogłoszeniem.

Razem z Holmesem pochyliliśmy się, by zza jego ramienia przeczytać następujący tekst: HOWARD GARRIDEB. KONSTRUKTOR MASZYN ROLNICZYCH.

Snopowiązałki, pługi ręczne i parowe, siewniki, brony, furmanki, wózki kołowe i inne. Kosztorys budowy studni artezyjskiej. Biuro mieści się w Grosvenor Buildings, w Aston.

- Wspaniale! - wykrzyknął gospodarz. - Znalazł się trzeci Garrideb!

- Prowadziłem poszukiwania w Birmingham - rzekł Amerykanin - i mój znajomy przesłał mi to ogłoszenie z lokalnej gazety. Musimy się pośpieszyć i doprowadzić sprawę do końca. Powiadomiłem tego mężczyznę, że złoży pan wizytę w jego biurze jutro po południu, o czwartej.