Smok Jego Królewskiej Mości [His Majesty's Dragon - pl]

Za to osiągnął piękne proporcje: miał długi, bardzo zgrabny ogon, jego skrzydła elegancko przylegały do ciała i doskonale harmonizowały z resztą, kiedy je rozkładał. Ubarwienie nabrało intensywniejszych odcieni: czarna skóra stwardniała i nabrała połysku z wyjątkiem miękkiego nosa, a niebieskie i jasnoszare pasy na krawędziach skrzydeł poszerzyły się i zaczęły opalizować. Dla mało obiektywnego Laurence’a był najcudowniejszym smokiem w całej kryjówce, nawet jeśli nie nosił wisiora z ogromna lśniącą perłą.

Nieustające ćwiczenia i szybki wzrost na razie odpędziły smutki Temeraire’a. Teraz był większy od wszystkich smoków oprócz Maksimusa; nawet Lily nie dorównywała mu rozmiarami, choć miała większą rozpiętość skrzydeł. Chociaż Temeraire nie wpychał się przed innych ani nie był faworyzowany przez dozorców, Laurence zauważył, że większość innych smoków podświadomie ustępuje mu miejsca podczas karmienia, a jeśli Temeraire nie zaprzyjaźnił się z żadnym, to wydawało się, że nie zwraca na to większej uwagi w ferworze zajęć, podobnie jak sam Laurence wśród innych awiatorów.

Najczęściej spędzali czas razem poza porami snu i jedzenia, a Laurence nie bardzo potrzebował innego towarzystwa. Wręcz cieszył się z takiej wymówki, bo pozwoliło mu to niemal całkowicie uniknąć spotkań z Rankinem. A kiedy już do nich dochodziło, zachowywał dystans, mając nadzieję, że przynajmniej już nie pogłębia ich znajomości, a może nawet ją niweczy. Za to obaj z Temeraire’em zacieśniali więzy z Maksimusem i Berkleyem, dzięki czemu nie czuli się całkiem wyizolowani, chociaż Temeraire wciąż wolał spać poza murami, a nie na dziedzińcu z innymi smokami.

Wyznaczono też skład załogi naziemnej: dowodził nią Hollin, a Pratt, Bell i Calloway tworzyli jej trzon, pełniąc odpowiednio funkcje zbrojmistrza, rymarza i artylerzysty. Wiele smoków nie potrzebowało liczebniejszej załogi, lecz ponieważ Temeraire wciąż rósł, przydzielono, choć niechętnie, członkom załogi asystentów: najpierw po jednym, a ostatecznie po dwóch dla każdego, tak że teraz załoga Temeraire’a niemal dorównywała liczebnością załodze Maksimusa. Uprzężnikiem został Fellowes: milczący, lecz godny zaufania mężczyzna z dziesięcioletnim doświadczeniem na tym stanowisku, który potrafił wyłudzać nowych ludzi od dowództwa; dzięki niemu Laurence otrzymał ośmiu ludzi do obsługi uprzęży. Byli bardzo potrzebni, jako że Laurence nalegał, aby zdejmowano uprząż Temeraire’owi, kiedykolwiek się dało; trzeba było ściągać i wkładać pełną uprząż częściej niż w przypadku większości smoków.

Poza tymi ludźmi załoga składała się z oficerów, dżentelmenów z urodzenia; nawet członkowie załogi naziemnej byli odpowiednikami bosmanów czy pomocników bosmańskich. Nowa sytuacja była trochę dziwna dla Laurence’a, przyzwyczajonego do tego, że zawsze na jednego sprawnego marynarza przypada dziesięciu surowych szczurów lądowych. Nie stosowano tutaj brutalnej dyscypliny; kandydatów nie można było straszyć czy bić, a najgorszą karę stanowiło wydalenie ze służby. Laurence nie mógł zaprzeczyć, że bardziej mu się to podoba, choć czuł się w jakimś sensie nielojalny, przyznając, nawet przed samym sobą, że istnieją jakieś niedociągnięcia w metodach floty.

Trudno też było zarzucić coś konkretnego oficerom, zgodnie z jego oczekiwaniami, a przynajmniej nie więcej niż w przypadku oficerów na okręcie. Połowę strzelców stanowili zupełnie niedoświadczeni skrzydłowi, którzy dopiero co się nauczyli, jak trzymać karabin; jednakże byli pełni zapału i szybko robili postępy: Collins był trochę nadgorliwy, ale miał dobre oko, a Donnell i Dunne, choć wciąż mieli problemy ze znalezieniem celu, potrafili przynajmniej szybko nabić ponownie broń. Ich porucznik, Riggs, miał pewne wady: porywczy i pobudliwy, krzyczał przy najmniejszych Wędach; sam dobrze strzelał i znał się na swojej robocie, Laurence wolałby mieć kogoś bardziej zrównoważonego. Niestety, musiał pogodzić się z przydziałem; Riggs miał odpowiedni staż i dostał wiele wyróżnień, więc przynajmniej zapracował na swój awans, co zapewniało mu przewagę nad niektórymi oficerami, z którymi Laurence musiał służyć we flocie.

Skład stałej załogi powietrznej miał być ustalony w przyszłości: nie wyznaczono jeszcze topmanów i bellmanów, odpowiedzialnych za ekwipunek Temeraire’a podczas lotu, ani starszych oficerów czy obserwatorów. Większość pozostających obecnie bez przydziału młodszych oficerów przejdzie najpierw próby podczas treningów Temeraire’a, zanim ostatecznie zostaną przydzielone stanowiska. Celeritas wyjaśnił Laurence’owi, że jest to rutynowe postępowanie, dzięki któremu awiatorzy mogą zdobyć doświadczenie na wielu różnych smokach, co ma ogromne znaczenie, jako że techniki różnią się w zależności od rasy. Martin dobrze się spisał w czasie swojej tury i Laurence miał nadzieję, że młody skrzydłowy dostanie u niego stałe stanowisko; kilku innych obiecujących młodzieńców także wyraziło chęć służby pod jego dowództwem.