Credo trzeciego tysiąclecia

– Pojechać z tobą? – spytała Mary. Konała z chęci wyjazdu.

Wegetowała w tym martwym miasteczku, a wokół tyle można zobaczyć! Pod pasywnością i świadomością, że nie jest tak mądra jak Joshua, piękna jak mama, ani tak potrzebna jak James, Andrew, Miriam i Martha, szamotała się w niej niespokojna, zgorzkniała i zrozpaczona dusza. Jako jedyna spośród Christianów chciała podróżować, poznawać nowe miejsca, doświadczać nowych przeżyć.

Ale bierna z natury, nie umiała wyjawić swoich pragnień. Po prostu wiodła jałowe życie, czekając, aż ktoś z rodziny to zauważy. Nie rozumiała, że pasywność i neutralność zepchnęły jąna boczny tor; tak dobrze ukrywała swoje pragnienia, iż nikt nie domyślał się nawet ich istnienia.

Dr Christian uśmiechnął się do niej i energicznie zaprzeczył.

– Nie, skąd! Doskonale poradzę sobie sam.

Mary nie odpowiedziała. Nie okazała żadnego uczucia.

– Długo cię nie będzie? – spytała Myszka, wpatrując się w stopy.

Dla niej, tak małej, słodkiej i szarej, zawsze czuł szczególną czułość. Teraz również obdarzył ją specjalnym, cudownym uśmiechem i powiedział łagodnie: – Nie sądzę, Myszko, kochanie. Tydzień lub dwa.

Podniosła oczy, by przyjąć jego błogosławieństwo. Wielkie, tęskne i lśniące od łez oczy.

Andrew poderwał się z krzesła i ziewnął.

– Jestem zmęczony. Chyba pójdę spać, jeśli pozwolicie.

James i Miriam również wstali, zadowoleni, że ktoś wspomniał o łóżku. Byli dobrym małżeństwem, głównie dlatego, że związek przyniósł im niespodziewaną radość. Połączeni świętymi więzami, odkryli rozkosz płynącą z dotyku skóry o skórę, ciała o ciało. A latem godzinami zabawiali się w łóżku. Może intelektualnie Joshua odpowiadał Miriam bardziej niż James, ale z pewnością tylko intelektualnie.

– Leniuchy. – Joshua wstał. – Idę na spacer. Kto ma ochotę?

Mama od razu zaczęła szukać wygodnych butów. Myszka nieśmiałym głosikiem powiedziała, że właściwie powinna towarzyszyć Andrew.

– Nonsens! – zaoponował Joshua. – Chodź z nami. A ty, Mary?

– Dzięki, nie. Sprzątnę kuchnię.

Martha wahała się jeszcze kilka sekund. Przerażona i zalękniona wodziła spojrzeniem od Joshuy do Mary.

– Pomogę Mary i chyba pójdę spać – stwierdziła w końcu.

Mary spojrzała na nią ponuro, a potem wyciągnęła dłoń i pociągnęła najmłodszą z Christianów z krzesła. Nie był to delikatny gest, ale gdy mocne palce Mary dotykały ją, Martha zawsze czuła, jakby wyławiały ją z odmętów wątpliwości i niosły w bezpieczne miejsce.

– Dziękuję – powiedziała już w kuchni. – Nigdy nie wiem, co robić w trudnej sytuacji. I pewnie mama chce mieć Joshuę dla siebie.

– Masz cholerną rację – zgodziła się Mary. Znów podniosła rękę, tym razem by sięgnąć za ucho Myszki i wyswobodzić kosmyk ślicznych, ciemnobrązowych włosów, przypominających futerko myszy.

– Moja ty biedna Myszeczko – powiedziała. – Ale głowa do góry! Nie tylko ciebie trzymają w pułapce.

Mama i Joshua spacerowali spokojnie w cichej, bezwietrznej nocy, i – mimo różnicy wzrostu – szli równym krokiem, bo on objął matkę za ramiona.

– Cieszę się, że Lucy wyjechała, a ty uwolniłeś się od książki wykonała pierwszy gambit.

– Ja również, na Boga! – roześmiał się.

– Jesteś szczęśliwy, Joshua?

Nie odpowiedziałby szczerze, gdyby to pytanie zadał mu ktoś inny.

– Tak i nie – zawahał się. – Otwiera się przede mną tyle możliwości, które witam z prawdziwą radością. To mnie uszczęśliwia.

Ale widzę problemy. Trochę się ich boję. Dlatego jestem również nieszczęśliwy.

– Rozwiążą się.

– Nic pewniejszego!

– Zawsze chciałeś osiągnąć taką pozycję, by pomagać ludziom.

Wiesz, Judith jest zdumiewająca. Nigdy nie myślałam o książce wiedząc, jakie masz kłopoty z pisaniem.

– Ani ja. – Poprowadził ją w stronę Trasy 78, a potem do parku. Olbrzymie ćmy trzepotały wokół nielicznych latarni, liście drzew wzdychały na lekkim wietrzyku, zapach jakichś nieznanych kwiatów delikatnie muskał ich nozdrza, wokół spacerowali mieszkańcy Holloman. – Wiesz, mamo – ciągnął – chyba to właśnie przeraża mnie najbardziej. Tego popołudnia myślałem o Judith jako o dżinie z mojej prywatnej lampy Alladyna. Wypowiadam życzenie, a ona wyskakuje i na wszystko ma odpowiedź.

– Nie! To przypadek, Joshua. Gdybyś nie pojechał do Hartford na proces, nigdy nie spotkałbyś Judith. To strasznie ważna osoba, tak?

– O, tak.

– No, proszę! Wie o tylu sprawach, o których my, tu w Holloman, nie mamy bladego pojęcia. I zna pewnie wszystkich ważnych ludzi.

– Rzeczywiście.

– No więc, czy to nie brzmi sensownie?

– Nie. W tym coś jest, mamo! Wypowiadam życzenie, ona zaś je spełnia.

– Podczas następnego spotkania – chyba że ja zobaczę się z nią wcześniej – poprosisz ją, by spełniła moje życzenie?

Zatrzymał się pod latarnią i spojrzał na nią.