Otchłań w niebie

Nikt nie wznosił triumfalnych okrzyków. Przez ostatnie kilkaset sekund tłum zgromadzony w audytorium zachowywał niemal absolutne milczenie. Początkowo Qiwi była pochłonięta wyłącznie swą złością i poczuciem krzywdy. Uspokoiła się jednak, gdy pękło pierwsze, a potem drugie mocowanie srebrnej płachty, a promienie słońca dotknęły powierzchni lodu.

— Mówiłam Jimmy’emu, że to nie wytrzyma. — W jej głosie nie było już jednak gniewu. Świetlny spektakl był naprawdę piękny, dokonywał jednak znacznie większych zniszczeń, niż planowali. Ze wszystkich stron sączyły się strumienie gazów — a żałosne silniczki elektryczne nie mogły w żaden sposób temu zapobiec. Wszyscy zdawali sobie sprawę, że miną jeszcze Msekundy, nim skały znów się uspokoją.

Potem, czterysta sekund po Wybuchu, płachta zerwała się z zaczepów.

Uniosła się powoli, falując na tle fioletowego nieba. Pod spodem nie było ani jednego z członków załogi, którzy mieli tam znaleźć schronienie. Przez tłum przebiegł zaniepokojony pomruk. Nau zrobił coś ze swoim mankietem, a jego głos stał się nagle słyszalny w całej sali.

— Proszę się nie martwić. Załoga z pewnością widziała, że mocowania płachty nie wytrzymają naprężenia, i miała kilkaset sekund, by ukryć się w cieniu.

Qiwi skinęła głową, powiedziała jednak cicho do Ezra:

— Jeśli nie odpadli. Nawet nie wiedziałam, że tam będą. — Jeśli rzeczywiście odpadli, polecieli prosto na spotkanie słońcu… Nawet w ska fandrach termicznych ugotowaliby się w ciągu kilkudziesięciu sekund.

Czuł, jak jej mała dłoń wsuwa się do jego dłoni. Ciekawe, czy w ogólewie, że to zrobiła? Lecz po sekundzie uścisnął lekko jej rękę. Qiwi wpatrywała się w główne okno.

— Powinnam tam być. — Powtarzała to zdanie już kilkakrotnie, odkąd wróciła do środka, lecz teraz jej głos brzmiał zupełnie inaczej.

Potem obraz w oknach zadrżał, jakby ktoś jednocześnie uderzył we wszystkie kamery. Blask przeświecający przez Diament Drugi zapłonął mocniej, utworzył długą, poszarpaną linię. Po chwili dołączył do tego dźwięk, coraz głośniejszy jęk, który przybierał raz wyższe, raz niższe tony.

— Grupmistrzu! — Głos był donośny i stanowczy, zupełnie różny od zautomatyzowanych głosów emergenckich techników. Był to głos Ritsera Brughla. — Diament Drugi przemieszcza się, podnosi… — Teraz stało się to już oczywiste dla wszystkich. Przesuwała się cała góra. Miliardy ton w ruchu.

A jękliwy dźwięk, który wciąż wypełniał audytorium, towarzyszył zapewne skręcaniu siatki cumowniczej mocującej kwatery Queng Ho do powierzchni.

— Na szczęście nie jesteśmy na jego drodze. — Ezr wiedział to już z całą pewnością. Ogromny masyw przesuwał się powoli, lecz jego krawędź znajdowała się w bezpiecznej odległości od balonu Queng Ho, Hammerfest i okrętów. Rozedrgany widok zewnętrzny powoli się stabilizował.

Wszyscy w audytorium szukali jakiegoś punktu zaczepienia.

Hammerfest zostało wzniesione na Diamencie Pierwszym. Skalny masyw trwał nieporuszenie, wydawał się niezmieniony. Lecz okręty… W porównaniu z ogromem Diamentów wyglądały jak drobiny, w rzeczywistości jednak każdy z nich miał ponad sześćset metrów długości i ważył miliony ton. Teraz wszystkie kołysały się powoli na swych cumach przy Diamencie Pierwszym. Był to taniec lewiatanów, taniec, który mógł doprowadzić do straszliwej katastrofy.

— Grupmistrzu! — Znów Brughel. — Mam łączność audio z dowódcą Diemem.

— Przełącz go tutaj!