Znaczy Kapitan

- Wszyscy na pokład!

Na razie trudno było zrozumieć, co się stało. Ruszyliś­my na górę. Ale połowy mostku nie było: przestała istnieć. Przestała również istnieć weranda pod mostkiem. Wszystkie trzcinowe meble zostały z niej wymyte, a gruba ściana salonu od strony dziobu wgięta i rozerwana. Wo­da wdarła się do jadalni. Pierwszy oficer uratował się tyl­ko dzięki przytomności umysłu, gdyż tuż przed uderze­niem fali zdołał schować się do kabiny nawigacyjnej. Tra­gicznie przedstawiała się również sprawa na dziobie - relingi znikły. Ale najgroźniej wyglądały pierwsza i druga ładownia. Olbrzymia druga ładownia była całkiem odsło­nięta, ziejąc otwartym wnętrzem, w które w każdej chwili mogła wlać się następna fala i zatopić statek. Z brezen­tów i desek łukowych nie pozostało ani śladu. W rogu pokładu piętrzyły się resztki stajni, rzucone na stertę jak kupa słomy. Pod deskami widać było przygniecione ko­nie, zwalone jedne na drugie.

W tej chwili nie pozostawało nic innego jak zawrócić. Jeśli uda nam się dokonać zwrotu i nie zostaniemy przy tym uderzeni z boku przez fale, będziemy mogli utrzymać się mimo otwartych ładowni. Jeśli pozostaniemy tak jak teraz - zatonięcie statku jest nieuchronne. Jest to tylko kwestia czasu i to bardzo krótkiego czasu: do następnej większej fali, która wejdzie na pokład tak jak i poprzed­nia.

Pierwszy oficer natychmiast wezwał przez szprechrurę[22] kapitana. W odpowiedzi usłyszał pytanie: - Czy warto wychodzić na pokład? Czy już toniemy? - Kapitan bo­wiem w iluminatorze swej kabiny ujrzał zamiast werandy wodną kipiel.

- Obie ładownie otwarte, pierwsza częściowo, druga całkowicie - odpowiedział pierwszy oficer.

Ci, co byli na pokładzie, zgromadzili się przy szalu­pach, bez najmniejszej zresztą chęci ratowania się w nich. Wszyscy czekali, czy uda się zawrócić? Przez jadalnię i kuchnię wydostało się na pokład koło komina dwóch pa­sażerów - Ukraińców, udających się do Ameryki Pół­nocnej. Stali niemi i orzerażeni, patrząc na kipiące szczyty wysokich czarnych wulkanów wodnych, których białe pióropusze dymiły na wietrze.

- Podywyś! Szto heta z nami? - wyszeptał wreszcie jeden.

Statek zaczął zawracać. Staliśmy w milczeniu, prawdo­podobnie każdy modlił się na swój sposób, instynktow­nie. Jeśli dymiąca góra zwali się na pokład, nie uratuje się nikt. Nerwy poniosły nas wszystkich do przejścia znajdu­jącego się przed salonem, nad drugą ładownią. Było to najbardziej zagrożone miejsce i w tej chwili tutaj decydo­wał się los statku i nasz.

Statek przypominał człowieka z rozszarpanym brzu­chem, pozbawionego nawet wnętrzności. Był w agonii. Na chwilę znaleźliśmy się w dolinie między górami. Wy­dało się, że jest cicha i bezpieczna. I zaraz nadszedł mo­ment krytyczny: staliśmy bokiem do nadchodzącej, potęż­nej fali. Zdążymy zawrócić, czy się na nas zwali?

Zamie­ramy, czekając na wynik. Fala zbliża się dymiąc gdzieś tam u góry, niemal trzeba podnieść głowę, by dostrzec jej krater. Przestajemy oddychać.

Udało się! Gdy cała ta masa zwala się na pokład, leży­my już na kursie zmienionym o sto osiemdziesiąt stopni. Wszystko, co było zamocowane na rufowym pokładzie, zniknęło za burtą. Poszły nawet drzwi z kabin rufowych, zabrane przez ustępującą falę.

Ale druga ładownia nie została zalana. Jesteśmy w sta­nie podjąć walkę. W drugiej ładowni tuż przy dziobowym szocie leżą zapasowe deski łukowe. W pozostałej części - worki z mąką. Wszystkie są zalane. Kto tylko jest wolny od zajęć koniecznych, by statek szedł naprzód - bierze się do pracy. Ruszam z palaczami do ładowni po deski do jej zakrycia. Schodzę na sam dół ładowni, dwóch pa­laczy ustawia się na wyższej kondygnacji. Organizujemy „łańcuch” aż do pokładu głównego. Olbrzymią deskę, którą normalnie z trudem bym udźwignął, podrzucam te­raz do góry, jakby ważyła parę kilogramów. Palacze cze­kają z rozstawionymi rękami. Jeżeli nie potrafią jej chwy­cić, zwali mi się na głowę. Nim jednak zdążyłem się uporac z przygotowaniem następnej do podrzucenia jej w gó­rę, pierwsza zniknęła za komingsem.