Lista Schindlera [calibre 2.55.0]

– Schin­dler? – spy­tał ofi­cer.

Do­pie­ro te­raz przyj­rzał się Oska­ro­wi. Ten czło­wiek jest ubra­ny jak po­ten­tat, nosi swa­sty­kę, ma ge­ne­ra­łów w ro­dzi­nie.

– Mogę pana za­pew­nić – mó­wił Schin­dler swym do­bro­tli­wym pół­gło­sem – że w cią­gu ty­go­dnia znaj­dzie się pan w po­łu­dnio­wej Ro­sji.

Pod­ofi­cer szedł przo­dem, a Schin­dler z ofi­ce­rem ma­sze­ro­wa­li obok sie­bie po­mię­dzy rzę­da­mi więź­niów i za­ła­do­wa­ny­mi wa­go­na­mi. Lo­ko­mo­ty­wa była już pod parą, a ma­szy­ni­sta wy­glą­dał przez okien­ko, cze­ka­jąc na roz­kaz od­jaz­du. Ofi­cer krzyk­nął do ko­le­ja­rzy, któ­rych mi­ja­li na pe­ro­nie, by się wstrzy­ma­li z wy­sła­niem po­cią­gu. W koń­cu do­tar­li do jed­ne­go z ostat­nich wa­go­nów. Było tam kil­ku­na­stu ro­bot­ni­ków ra­zem z Ban­kie­rem; trzy­ma­li się ra­zem, jak­by się spo­dzie­wa­li wspól­ne­go wy­ba­wie­nia. Otwo­rzo­no drzwi i ze­sko­czy­li – Ban­kier i Fran­kel z biu­ra, Re­ich, Le­ser i inni z warsz­ta­tów. Za­cho­wy­wa­li się po­wścią­gli­wie, nie chcąc, żeby ktoś za­uwa­żył ra­dość z po­wo­du unik­nię­cia tej po­dró­ży. Ci, któ­rzy po­zo­sta­li w wa­go­nie, za­czę­li we­so­ło roz­ma­wiać; wy­glą­da­ło na to, że cie­szą się z do­dat­ko­we­go wol­ne­go miej­sca. Tym­cza­sem ofi­cer za­ma­szy­ście usu­wał z li­sty ko­lej­nych pra­cow­ni­ków „Ema­lii”, ka­żąc Oska­ro­wi sta­wiać pa­raf­ki.

Gdy Schin­dler po­dzię­ko­wał ofi­ce­ro­wi i od­wró­cił się, by pójść za swo­imi ludź­mi, ten chwy­cił go za rę­kaw ma­ry­nar­ki.

– Pro­szę pana – po­wie­dział – dla nas to żad­na róż­ni­ca, ro­zu­mie pan. Nam nie za­le­ży, czy to tu­zin tych, czy tam­tych.

Gdy Oskar zo­ba­czył go po raz pierw­szy, ofi­cer marsz­czył brew; te­raz był spo­koj­ny, jak­by od­krył re­gu­ły gry. My­śli pan, że tych trzy­na­stu pań­skich bla­char­czy­ków coś zna­czy? Na ich miej­sce weź­mie­my trzy­na­stu in­nych bla­char­czy­ków. Pań­skie sen­ty­men­ty na nic się tu­taj nie zda­dzą.

– To tyl­ko drob­ne za­mie­sza­nie w spi­sie – wy­ja­śnił w koń­cu ofi­cer.

Pulch­ny, nie­wy­so­ki Ban­kier przy­znał, że wszy­scy oni za­nie­dba­li uzy­ska­nia Blau­sche­inu z daw­ne­go PKO. Schin­dler, na­gle roz­gnie­wa­ny, ka­zał im tego do­pil­no­wać. Ale ta jego szorst­kość była tyl­ko ma­ską, ukry­wa­ją­cą prze­ra­że­nie z po­wo­du tłu­mów w Pro­ko­ci­miu, któ­re z bra­ku nie­bie­skich na­le­pek sta­ły, cze­ka­jąc na wa­gon by­dlę­cy – ten nowy i de­cy­du­ją­cy sym­bol ich sta­tu­su, któ­ry cią­gnię­ty przez po­tęż­ną lo­ko­mo­ty­wę za­wie­zie ich da­lej, niż się­ga wzrok. Ten śro­dek trans­por­tu uświa­do­mił im, że są te­raz zwie­rzę­ta­mi.