Beschermers van Ringwereld [The Ringworld Throne - nl]

Maar de ongelooflijk geavanceerde software van Verst-in-de-achterhoede had een plasmastraal, groter dan hele planeten, met uiterste precisie weten te sturen. Verst-in-de-achterhoede had geen vijftienhonderd miljard levende wezens gedood, op geen stukken na.

Maar Louis Wu had toegestemd in hun dood.

‘Dat gedeelte van het Reparatiecentrum was vergeven van levensboom,’ zei hij, ‘de plant die humanoïden verandert in iets heel anders. Mirarp zegt dat jij ongeveer de goede leeftijd hebt bereikt om een beschermheer te worden. Ik ben zeven keer zo oud. Het virus in levensboom zou deze oude Louis Wu doden. Daarom heb ik de Netwerkhuizer in zijn eentje naar binnen gestuurd om al die doden te veroorzaken, anders zou ik hebben gezien hoeveel het toch blijken te hebben overleefd. Maar ik ben degene die al die levens genomen heeft en de enige verontschuldiging die ik kon aanbieden was zelf te sterven.’

‘Maar u bent niet dood,’ zei de stem van de onzichtbare.

‘Stervend. Met hulp van de autodok op mijn lastschijf haal ik misschien nog één falan.’

Het kind brak zijn muziek af met een dissonant en de nacht was opeens ijzig stil.

Verrek! Hij had de kans op een verlengd leven gehad en die weggegooid, maar deze mensen hadden nooit de keus gehad. Hoe tactloos kon iemand zijn!

‘En u hebt zijn vriendschap opgegeven,’ zei de volwassene.

‘De Netwerkhuizer heeft geen echte vrienden. Hij sluit heel precieze overeenkomsten af en het doel daarvan is altijd het vergroten van zijn eigen veiligheid. Hij wil eeuwig leven, koste wat het kost. Dat zat mij toen dwars. Dat zit me nog steeds dwars. Wat gaat het kosten?’

‘Jullie bondgenootschap — wat heeft hij bij u te winnen?’

‘Een reizend paar actieve handen. Een ander leven dan het zijne om in de waagschaal te stellen. Een tweede mening. En mij heeft hij een volgende periode van honderdtwintig falans leven te bieden.’ En dat was angstaanjagend.

‘Zou hij dat ook voor bijvoorbeeld mij kunnen?’

Een Demon een verlengd leven aanbieden? ‘Nee. Hij moet zijn systeem, de programma’s die hemzelf genezen, of mij of de grote kat, ontworpen en gebouwd hebben voordat hij van huis wegging. En hij kan niet meer naar huis, daar heb ik voor gezorgd. En zelfs al kon hij het, waarom zou hij niet gewoon hier blijven?’

En hij zette zijn gedachtegang nog even voort: Hij heeft een programma om mensen op te kalefateren en een voor Kzinti. Voor Demonen zou hij een nieuw programma moeten schrijven. De prijs van een verlenging van mijn eigen leven is al te hoog, wat zou het dan niet kosten om een behandeling voor een geheel nieuwe soort te ontwerpen? En als Louis Wu hem zou vragen een Demon van de dood te redden, waarom dan niet vervolgens een Wever?Een Stedenbouwer? Nee, absoluut ondenkbaar…

De verborgen Demon scheen het antwoord geaccepteerd te hebben. Of misschien dacht hij wel dat sommige reizigers nu eenmaal krankzinnig waren. Mirarp speelde weer. ‘Toen ik ervan overtuigd was dat ik zo ontzettend veel mensen had vermoord,’ zei Louis, ‘heb ik besloten oud te worden en op de normale manier dood te gaan. Dat kon toch niet zo erg zijn? Mensen hebben dat immers al gedaan zo lang er mensen zijn.’

‘Loewiewoe, ik zou alles geven om honderd falans jonger te zijn.’

‘De Netwerkhuizer kan dat voor mij doen… voor mijn soort. En hij kan het opnieuw doen als ik de volgende keer oud ben geworden. En per keer kan hij van me eisen wat hij maar wil.’

‘Maar u kunt elke keer ook weigeren.’

‘Nee. Dat is nou net mijn probleem.’ Louis tuurde in het duister. ‘Hoe zal ik je noemen?’

De muziek van de mirliton-harp werd opeens begeleid door bas-klanken. Louis luisterde een poosje. Een houten blaasinstrument? De vorm ervan kon hij niet raden.

‘Fagot,’ besloot hij. ‘Fagot, het heeft me goed gedaan met jou te praten.’

‘We zouden over andere dingen moeten spreken.’ ‘Overschepen en schoenen en schone was…’ ‘Beschermheren.’

Wat wisten de Demonen met hun netwerk van spiegels over beschermheren?

‘Maar nu ben ik uitgeteld. Morgenavond,’ zei Louis, en hij kroop de hut in om te gaan slapen.