De komst van de Schaduw

De twee jonge vrouwen keken haar met open mond aan, de een met donker, de ander met lichtblond haar, maar beiden eikaars stomverbaasde spiegelbeeld.

‘Ik heb ogen,’ zei Nynaeve terloops. ‘En oren als jullie niet de moeite nemen om te fluisteren.’ Ze nipte van haar wijn en haar stem klonk kil toen ze doorging: ‘Wat gaan jullie eraan doen? Als dat stuk verdriet van een Berelain haar klauwen in hem heeft geslagen, zal het niet gemakkelijk zijn hem los te peuteren. Weten jullie zeker dat je die moeite wilt nemen? Jullie weten wat hij is. Jullie weten wat er voor hem ligt, zelfs als we de Voorspellingen even vergeten. Krankzinnigheid. Dood. Hoeveel tijd heeft hij nog? Eén jaar? Twéé jaar? Of zal het al voor het eind van de zomer beginnen? Hij is een geleider.’ Ze beet ieder woord staalhard af. ‘Bedenk wat je geleerd hebt. Bedenk wat hij is.’

Elayne keek Nynaeve met opgeheven hoofd strak en lang aan. ‘Het doet er niet toe. Misschien zou dat moeten, maar dat doet het niet. Misschien doe ik dom. Het kan me niet schelen. Ik kan mijn hart niet dwingen anders te voelen, Nynaeve.’

Opeens glimlachte Nynaeve. ik wilde er zeker van zijn,’ zei ze warm. ‘Jij moet er zeker van zijn. Een man liefhebben is niet gemakkelijk, maar van deze man houden is nog veel moeilijker.’ Haar glimlach verdween geleidelijk toen ze verder praatte. ‘Mijn eerste vraag moet nog steeds beantwoord worden. Wat ben je van plan eraan te doen? Berelain ziet er misschien zachtaardig uit – ze zorgt er in ieder geval voor dat mannen haar zo zien! – maar ik denk dat ze het niet is. Ze zal hard vechten voor wat ze wil. En zij is het soort vrouw dat zich zal vastklampen aan iets wat ze niet echt wil, alleen omdat een ander dat wel wil.’

‘Ik zou haar graag in een ton willen nagelen,’ zei Egwene, haar bokaal vastgrijpend alsof hij de keel van de Eerste was, ‘en haar verschepen naar Mayene. In het donkerste laadruim.’

Nynaeves vlecht zwaaide heen en weer toen ze het hoofd schudde. ‘Allemaal goed en wel, maar probeer eens een raad te geven die hout snijdt. Als je dat niet kunt, houd dan je mond en laat haar zelf beslissen wat ze moet doen.’ Egwene staarde Nynaeve aan en die voegde eraan toe: ‘Elayne moet Rhand nu aanpakken, niet jij. Weet je nog? Jij bent opzij gestapt.’

Die opmerking had een lach op Elaynes gezicht moeten brengen, maar dat gebeurde niet. ik heb altijd gedacht dat het heel anders zou gaan.’ Ze zuchtte, ik dacht dat ik een man zou tegenkomen, hem in de loop van maanden of jaren zou leren kennen en geleidelijk zou beseffen dat ik van hem hield. Op die manier zou het gaan, dacht ik altijd. Ik ken Rhand amper. Ik heb hem het laatste jaar amper een paar keer gesproken. Maar ik wist dat ik van hem hield zodra ik hem in de paleistuin zag vallen.’ Ik ben een dwaas! Maar het was wel waar en ze gaf er niet om dat het dwaas was. Ze zou het haar moeder recht in het gezicht vertellen. En Lini. Nou ja, misschien Lini niet. Lini had heel snelle oplossingen voor dwaasheden en ze leek nog steeds te denken dat Egwene niet ouder was dan tien. ‘Zoals de zaken nu staan echten heb ik niet eens het recht om kwaad op hem te zijn. Of op Berelain.’ Maar ze was het wel. Ik zou hem zo’n draai om z’n oren willen geven dat hij een jaar later nog staat te tollen. En haar zou ik met een zweep naar een schip willen slaan waarmee ze naar Mayene terug mag varen! Het was alleen... ze had inderdaad het recht niet en dat maakte alles nog erger. Ze voelde zich nog woester worden door het zielige in haar stem. ‘Wat kan ik doen? Hij ziet me niet eens staan!’ in Tweewater...’ zei Egwene langzaam, ‘als een vrouw een man wil laten weten dat ze belangstelling voor hem heeft, steekt ze met Beltije of Zomerdag bloemen in zijn haar. Of ze borduurt iets moois voor hem voor de feestdagen. Of ze zorgt dat ze alleen hem ten dans vraagt en ieder ander afwijst.’ Elayne keek haar ongelovig aan en ze voegde er haastig aan toe: ik zit je nu geen borduurwerk aan te praten, maar er zijn altijd manieren om hem te laten weten wat je voelt.’