Электронная книга - «Ο Άρχοντας του Χάους». Краткое содержание книги:
Ας ξανακαλπάσει ο Δράκοντας στους ανέμους του χρόνου...
Ο Τροχός γυρνά κι οι άνεμοι του πεπρωμένου σαρώνουν τη γη. Ο Ραντ αλ’Θόρ, ο Αναγεννημένος Δράκοντας, παλεύει απεγνωσμένα για να ενώσει τα έθνη υπό την αρχηγία του πριν από την Τελευταία Μάχη, ενώ ο Σκοτεινός είναι έτοιμος να δραπετεύσει από την αιώνια φυλακή του κι οι αθάνατοι Αποδιωγμένοι στήνουν δόκανα στην ανυποψίαστη ανθρωπότητα.
Στον Λευκό Πύργο της Ταρ Βάλον, υπό τη δεσποτική Άμερλιν Ελάιντα, αποφασίζουν πως πρέπει να κάνουν τον Ραντ μαριονέτα τους. Στο Σαλιντάρ η Εγκουέν αλ’Βέρ ανακαλύπτει πως κι οι εξόριστες Άες Σεντάι έχουν τα δικά τους σχέδια γι’ αυτόν.
Η αφύσικη ξηρασία και το καλοκαίρι συνεχίζονται ακόμα και τους μήνες του χειμώνα, κι η Νυνάβε αλ’Μεάρα μαζί με την Ηλαίην, την Κόρη-Διάδοχο του Άντορ, αγωνίζονται να βρουν το μυθικό τερ’ανγκριάλ που μπορεί να ελέγξει τον καιρό, ενώ η Βασίλισσα Μοργκέις είναι ουσιαστικά αιχμάλωτη των Τέκνων του Φωτός που απλώνουν την εξουσία και την επιρροή τους.
Κι από την άλλη άκρη του κόσμου, ο Πέριν Αϋμπάρα νιώθει ως τα’βίρεν το κάλεσμα του Ραντ και σπεύδει μαζί με τους τοξότες των Δύο Ποταμών, που εξορμούν σε πόλεμο για πρώτη φορά ύστερα από δύο χιλιάδες χρόνια.
«Θέλεις οι Άες Σεντάι να πάρουν μαθήματα από τις Αελίτισσες;» Το στόμα της Ηλαίην στράβωσε σχηματίζοντας ένα χαμογελάκι. «Εγκουέν, δεν πρόκειται να συμφωνήσουν σε κάτι τέτοιο, ακόμα κι αν ζήσεις χίλια χρόνια. Υποθέτω, όμως, ότι όταν το μάθουν, θα θελήσουν να δοκιμάσουν τα κοριτσόπουλα των Αελιτών για να δουν αν μπορούν να γίνουν μαθητευόμενες».
Η Εγκουέν ανασάλεψε στα μαξιλαράκια και δίστασε. Άες Σεντάι να μελετούν με τις Σοφές. Ως μαθητευόμενες; Δεν θα γινόταν ποτέ, όμως ειδικά στη Ρομάντα και τη Λελαίν θα έκανε καλό μια δόση τζι’ε’τόχ. Και στη Σέριαμ, τη Μυρέλ και... Βρήκε έναν πιο βολικό τρόπο να καθίσει και παράτησε τις φαντασιώσεις. «Αμφιβάλω αν οι Σοφές θα συμφωνήσουν να γίνουν μαθητευόμενες οι μικρές Αελίτισσες». Μπορεί κάποτε να συμφωνούσαν, ίσως, μα τώρα σίγουρα όχι. Τώρα η Εγκουέν μετά βίας θα περίμενε να μιλήσουν ευγενικά σε μια Άες Σεντάι. «Σκεφτόμουν κάποιου είδους συνεργασία. Ηλαίην, υπάρχουν λιγότερες από χίλιες Άες Σεντάι. Αν συμπεριλάβεις όσες παραμένουν στην Ερημιά, νομίζω ότι υπάρχουν περισσότερες Αελίτισσες που μπορούν να διαβιβάζουν απ’ όσες είναι οι Άες Σεντάι. Ίσως πολύ περισσότερες. Πάντως, δεν τους ξεφεύγει καμία που να έχει τη σπίθα μέσα της». Πόσες γυναίκες είχαν πεθάνει στην από δω μεριά του Δρακότειχους επειδή ξαφνικά βρίσκονταν σε θέση να διαβιβάζουν, ίσως χωρίς να συνειδητοποιούν τι ήταν αυτό που έκαναν, χωρίς να έχουν καμία να τις διδάξει; «Θέλω να μαζέψω κι άλλες γυναίκες, Ηλαίην. Τι γίνεται με τις γυναίκες που μπορούν να μάθουν, αλλά καμία Άες Σεντάι δεν τις βρήκε τότε που έπρεπε και τώρα θεωρούνται πολύ ηλικιωμένες για να γίνουν μαθητευόμενες; Εγώ λέει ότι όποια θέλει να μάθει, ας δοκιμάσει, ακόμα κι αν είναι σαράντα και πενήντα χρόνων, ακόμα κι αν τα εγγόνια της έχουν εγγόνια».
Η Ηλαίην αγκαλιάστηκε μόνη της γελώντας. «Αχ, Εγκουέν, να δεις χαρά που θα κάνουν οι Αποδεχθείσες όταν θα πάνε να διδάξουν αυτές τις τάξεις των μαθητευομένων».
«Θα πρέπει να μάθουν το πώς», είπε η Εγκουέν αποφασισμένα. Δεν έβλεπε ποιο ήταν το πρόβλημα. Οι Άες Σεντάι πάντα έλεγαν ότι υπήρχαν γυναίκες που είχαν περασμένα τα χρόνια για να γίνουν μαθητευόμενες, μα όσες ήθελαν να μάθουν... Ήδη είχαν αλλάξει εν μέρει γνώμη· μέσα στο πλήθος η Εγκουέν είχε δει πρόσωπα μεγαλύτερα από της Νυνάβε που φορούσαν το λευκό των μαθητευόμενων. «Ο Πύργος πάντα ήταν αυστηρός στο θέμα των γυναικών που απέρριπτε, Ηλαίην. Αν δεν είσαι αρκετά δυνατή, σε διώχνουν. Αν αρνηθείς να κάνεις τη δοκιμασία, φεύγεις. Αν αποτύχεις σε μια δοκιμασία, σε διώχνουν. Θα έπρεπε να επιτρέπεται να μείνουν όσες θέλουν».
«Μα οι δοκιμασίες υπάρχουν για να εξασφαλιστεί ότι είσαι αρκετά δυνατή», διαμαρτυρήθηκε η Ηλαίην. «Όχι μόνο στη Μία Δύναμη· αλλά και μέσα σου. Δεν πιστεύω να θέλεις Άες Σεντάι που θα λυγίσουν την πρώτη φορά που θα βρεθούν σε δύσκολη θέση; Ή Άες Σεντάι που μετά βίας μπορούν να διαβιβάσουν;»
Η Εγκουέν ξεφύσηξε. Τη Σορίλεα θα την είχαν διώξει από τον Πύργο χωρίς καν να δοκιμάσουν αν έκανε για Αποδεχθείσα. «Ίσως δεν θα μπορούν να γίνουν Άες Σεντάι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι άχρηστες. Στο κάτω-κάτω, ήδη τις εμπιστευόμαστε να χρησιμοποιήσουν τη Δύναμη όπως κρίνουν αυτές, αλλιώς δεν θα τις στέλναμε έξω στον κόσμο. Το όνειρο μου είναι όλες οι γυναίκες που μπορούν να διαβιβάζουν να έχουν κάποιου είδους σχέση με τον Πύργο. Όλες μα όλες».
«Λες για τις Ανεμοσκόπους;» Η Ηλαίην μόρφασε όταν η Εγκουέν ένευσε.
«Δεν τις πρόδωσες, Ηλαίην. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι διαφύλαξαν τόσον καιρό το μυστικό τους».
Η Ηλαίην βαριαναστέναξε. «Ό,τι έγινε έγινε. Δεν μπορείς να ξαναβάλεις το μέλι στην κερήθρα». Αλλά αν οι Αελίτες σου θα έχουν ειδική μεταχείριση, τότε θα έπρεπε να έχουν το ίδιο κι οι Θαλασσινοί. Άσε τις Ανεμοσκόπους να διδάσκουν τα κορίτσια τους. Να μην περιμαζεύουν οι Άες Σεντάι τις Θαλασσινές παρά τη θέληση τους».
«Έγινε». Η Εγκουέν έφτυσε στην παλάμη της κι άπλωσε το χέρι της, και μετά από μια στιγμή η Ηλαίην έφτυσε στη δική της και χαμογέλασε πλατιά καθώς έσφιγγαν τα χέρια για να επισφραγίσουν τη συμφωνία.
Το πλατύ χαμόγελο έσβησε αργά. «Όλα αυτά αφορούν στον Ραντ και την αμνηστία που εξήγγειλε, Εγκουέν;»
«Εν μέρει. Ηλαίην, πώς μπορεί αυτός ο άνδρας να είναι τόσο...;» Δεν είχε τρόπο να ολοκληρώσει τη φράση της κι ούτως ή άλλως δεν υπήρχε απάντηση. Η άλλη ένευσε κάπως λυπημένα, είτε καταλαβαίνοντας, είτε συμφωνώντας, είτε και τα δύο.