Heer van het licht [Lord of Light - nl]

‘Maar we zitten samen in dit lichaam!’

‘Dat is zo … Als dit lichaam vernietigd wordt, dan zal ik je met mij meedragen, dat beloof ik je. Ik heb je vlam al versterkt naar onze wijze. Als dit lichaam sterft, zal je blijven voortbestaan als een Rakasha. Eens hebben onze mensen ook lichamen gehad en ik beheers de kunst die vlammen te versterken, zodat ze onafhankelijk van het lichaam kunnen branden. Dat heb ik ook voor jou gedaan, vrees dus niet.’

‘Hartelijk bedankt.’

‘Laten we het vuur tegemoet treden en het doven!’ Ze verlieten de koninklijke vertrekken en daalden de trap af. Ver onder hen jammerde prins Videgha in zijn slaap, een gevangene in zijn eigen kerker.

Zij kwamen door de deur achter de draperieën van de troon. Toen zij die wegschoven, zagen ze dat de grote hal leeg was op degenen na die in het donkere woud lagen te slapen en de man die midden op de vloer stond met een witte arm over een naakte arm geslagen en een zilveren staf in de vingers van zijn gehandschoende hand. ‘Zie je hoe hij daar staat?’ zei Siddhartha. ‘Hij vertrouwt op zijn kracht, en terecht. Hij is Agni van de Lokapala’s. Hij kan tot de verste horizon zien alsof die aan zijn voeten ligt. En hij kan even ver reiken. Men zegt dat hij op een nacht met die staf zelfs de manen geraakt heeft. Hij hoeft het uiteinde ervan maar tegen een contact in zijn handschoen te houden of het Universele Vuur barst uit met een verblinden de schittering, wist alle materie uit en verstrooit de energie die hem in de weg staat. Het is nog niet te laat om te vluchten …’

‘Agni!’ hoorde hij zijn eigen mond roepen. ‘Je hebt gehoor verlangd van degene die hier regeert?’

De zwarte lenzen keerden zich in zijn richting. Agni’s lippen werden smalend opgetrokken in een glimlach die zich oploste in woorden:

‘Ik dacht wel dat ik jou hier zou vinden,’ zei hij. Zijn stem klonk nasaal en doordringend. ‘Al die heiligheid moest je wel te veel worden en je moest er tussenuit, hè? Moet ik je Siddhartha noemen, of Tathagatha, of Mahasamatman — of gewoon Sam?’

‘Jij dwaas,’ antwoordde hij. ‘Degene die je kende als de Dwinger der Demonen — onder al die namen — is nu zelf bedwongen. Je hebt het voorrecht te spreken tot Taraka van de Rakasha’s, Heer van de Hellebron!’ Er klonk een klik en de lenzen werden rood. ‘Ja, ik zie dat je de waarheid spreekt,’ antwoordde de ander. ‘Ik zie hier een geval van demonisch bezit. Heel interessant. Ongetwijfeld ook wat geforceerd.’ Hij haalde zijn schouders op en voegde er toen aan toe: ‘Maar ik kan er even goed twee tegelijk vernietigen.’

‘Denk je dat?’ vroeg Taraka en hief beide armen op. Toen klonk er een gerommel en het zwarte woud verspreidde zich een ogenblik later over de grond en verzwolg degene die daar stond, met de zwarte takken om hem heen gebogen. Het gerommel hield aan en de grond bewoog zich onder hun voeten. Boven hen klonk een gekraak en het geluid van brekend gesteente. Stof en gruis dwarrelden omlaag. Toen kwam er een verblindende lichtflits en de bomen waren verdwenen, korte stompjes en zwarte plekken op de grond achterlatend.

Met een gekraak en een geweldige dreun kwam de zoldering naar beneden.

Toen zij weer door de deur achter de troon gingen, zagen zij hoe de gestalte die nog in het midden van de hal stond, zijn staf boven zijn hoofd hief en er een kleine cirkel mee beschreef.

Een schitterende kegel schoot omhoog en smolt alles weg wat hij raakte. Er lag nog steeds een glimlach om Agni’s lippen toen de grote brokken steen omlaag stortten; geen ervan viel in zijn buurt.

Het gerommel duurde voort en de vloer kraakte en de muren begonnen te bewegen.

Zij sloegen de deur dicht en Sam voelde een vlaag van duizeligheid toen het venster, dat een ogenblik tevoren nog aan het andere eind van de gang was geweest, langs hem heen flitste.

Zij vlogen omhoog naar buiten door de lucht en een prikkelend, borrelend gevoel vulde zijn lichaam, alsof hij een vloeibaar wezen was waar een elektrische stroom doorheen ging. Toen hij door de ogen van de demon die naar alle richtingen kon kijken achterom keek, zag hij Palamaidsu al zo ver onder zich, dat het een schilderij leek dat ingelijst aan een muur opgehangen was. Op de hoge heuvel in het midden van de stad stortte het paleis van Videgha in elkaar en grote schitterende stralenbundels spoten als omgekeerde bliksemstralen uit de ruïne de hemelen in.

‘Dat is je antwoord, Taraka,’ zei hij. ‘Zullen we teruggaan om zijn kracht opnieuw op de proef te stellen?’

‘Ik moest het toch proberen,’ zei de demon.

‘Laat ik je nog een waarschuwing geven. Ik maakte geen grapje toen ik zei dat hij tot de verste horizon kan zien. Als hij uit die ruïne komt en in deze richting kijkt, ontdekt hij ons. Ik geloof niet dat jij sneller bent dan het licht, dus kan je beter lager vliegen en het terrein als dekking gebruiken.’