Królestwa ściany [Kingdoms of the Wall - pl]

14

Tej nocy wzeszły wszystkie księżyce. Było tak jasno, że mieliśmy trudności z zaśnięciem. Jednak to nie księżycowe światło nie pozwalało mi zasnąć, lecz rozmowa z Muurmutem. W głowie kłębiło mi się od niesfornych myśli. Przewracałem się z boku na bok przez wiele godzin, zastanawiając się, czy skończyłem się jako przywódca przez moją gotowość do wykonania pojednawczego gestu, który ktoś mógł uznać za tchórzostwo albo w najlepszym razie za chwiejność.

Nie — powtarzałem sobie. — Przywódca może tylko zyskać, okazując wielkoduszność. Mądrzej było unieszkodliwić i rozbroić Muurmuta dobrocią niż pozwolić, by dalej żywił gniew w sercu.

Jednak żadna z tych filozoficznych myśli nie pomogła mi zapaść w sen. Leżałem spięty, ciągle niespokojny. W końcu nie mogłem już dłużej uleżeć. Bolały mnie oczy, policzki paliły. Wyśliznąłem się ze śpiwora i poszedłem do strumienia, żeby spryskać wodą twarz.

Wszyscy spali wokół ogniska, oprócz Kilariona i Malti, którzy pełnili warte. Sami wyglądali na półprzytomnych. Kiedy przechodziłem obok, sennie skinęli mi głowami. Zazdrościłem im tej senności.

Spojrzałem na drugą stronę strumienia i zobaczyłem obozującą jak zwykle samotnie Hendy. Nieraz mówiłem jej o niebezpieczeństwie odłączania się od reszty, ale ona i tak robiła, jak jej się podobało, wiec w końcu przestałem ją o to męczyć.

Nie spała. Siedziała na posłaniu z brodą opartą na dłoni i obserwowała mnie. Jej oczy błyszczały w świetle wielu księżyców. Przypomniałem sobie, jak pięknie wyglądała, kiedy niedawno namawiała mnie na pojednanie z Muurmutem, i jak słodko pachniała. Patrzyłem na nią i czekałem, łudząc się nadzieją, że na mnie skinie. Ale tylko odwzajemniła mi spojrzenie. Potem przypomniałem sobie, jak w gniewie zapytałem ją, czy robiła Zmiany z Muurmutem, skoro przyszła wstawić się za nim. I poczułem, że ogarnia mnie wstyd.

Musiałem naprawić to grubiaństwo. Choć nie otrzymałem od niej zaproszenia, ruszyłem na drugą stronę potoku. W połowie drogi potknąłem się na śliskim kamieniu i runąłem jak długi. Przez chwilę klęczałem w chłodnej wodzie. Kląłem swą niezręczność, ale jednocześnie mocno mnie ta sytuacja rozbawiła. W takich wypadkach śmiech jest najlepszy. Nie była to jednak dla mnie wesoła noc i zapowiadała się na jeszcze gorszą.

Pozbierałem się i podszedłem do Hendy. Stanąłem nad nią, ociekając wodą. Spojrzała na mnie, a po jej twarzy przemknął… strach? A może jakieś bardziej złożone uczucie?

— Na twoją prośbę rozmawiałem z Muurmutem — zacząłem.

— Tak. Wiem.

— Przeprosiłem go. Nie był specjalnie wdzięczny. Może nie zrobiłem tego z wielkim entuzjazmem. Ale zawarliśmy pokój.

— To dobrze.

Nie powiedziała nic więcej. Stałem, czekając na coś jeszcze. Czułem się jak trzynastolatek, a nie jak dwudziestoletni mężczyzna, który połowę życia ma już za sobą.

— Mogę usiąść obok ciebie? — zapytałem wreszcie. Chyba uśmiechnęła się lekko.

— Jak chcesz. Jesteś cały mokry. Zimno ci?

— Właściwie nie.

— Widziałam, jak upadłeś w strumieniu.

— Tak. Patrzyłem na ciebie zamiast pod nogi. To głupi sposób przeprawiania się przez wodę. Ale byłem bardziej zajęty tobą.

Nic nie odpowiedziała. Wzrok miała nieprzenikniony. Ukląkłem obok niej.

— Wiesz, że nie mówiłem tego poważnie, kiedy cię zapytałem, czy robiłaś Zmiany z Muurmutem?

— Rozumiem, co miałeś na myśli.

— Byłem zaskoczony, że zadajesz sobie trud, by wstawiać się za nim, skoro nigdy nie angażujesz się w żadne spory. I przyszłaś do mnie tuż po Gryncindil, która robi z nim Zmiany. Czułem się pokonany liczebnie. A mój gniew…

— Powiedziałam ci, że rozumiem. Nie ma potrzeby wciąż tego wyjaśniać. Tylko gmatwasz sprawy. — Położyła mi dłoń na nadgarstku i ścisnęła z zadziwiającą siłą. — Nie mogę patrzeć, jak się trzęsiesz. Chodź do mnie. — I odsunęła połę śpiwora.

— Naprawdę chcesz? — zapytałem. — Wszystko przemoczę.

— Och, jesteś głupi.

Po raz drugi w ciągu pięciu minut roześmiałem się ze swojej głupoty. Wgramoliłem się obok niej. Przesunęła się w prawo, żeby zrobić mi miejsce. Między nami została wolna przestrzeń. Przez chwilę się nie ruszałem. Wyczułem, że w Hendy toczy się walka między wrodzonym brakiem zaufania do innych ludzi a pragnieniem, żeby w końcu się otworzyć wobec drugiego człowieka i pozwolić się objąć. Pod tym względem przypominała Thissę. Ale Thissa była santanilłą. Dzieliła ją od innych ludzi moc czarodziejskiego kunsztu. Mogła być tylko gościem w czyimś życiu. Hendy, jak podejrzewałem, starała się położyć kres swojej powściągliwości. Ta walka musiała ją drogo kosztować. Widocznie doszła do wniosku, że teraz nadeszła właściwa pora, by z tym skończyć. Byłem zdumiony i wdzięczny, że wybrała właśnie mnie. Dałbym jej wszystko, czego by sobie zażyczyła. Mógłbym z nią spokojnie porozmawiać, przytulić albo zrobić Zmiany. Przyrzekłem sobie, że będę cierpliwy i delikatny. Tej nocy popełniłem już dość nietaktów. Położyła się na plecach i powiedziała w ciemność: