Merkury [Mercury - pl]

— W uszach mi dzwoni — mruknęła Lara.

— Tak, są dość hałaśliwi — przytaknął Bracknell. — Ale gdyby kazać im być cicho, nic nie zostałoby zrobione.

Molina skinął głową niechętnie.

Wskazując na zakrzywiony metal w górze, Bracknell rzekł z nutą dumy w głosie:

— Te przepierzenia to kawałki rakiet towarowych, które wyniosły tu większość materiałów.

Lara uśmiechnęła się.

— Ani zużyć, ani wyrzucić.

— Trochę tak. Na Ziemię wróciły tylko silniki rakietowe.

Wskazała na podłogę.

— Tu już nie ma pętli w podłodze.

Bracknell skinął głową tak, że całe jego ciało przejęło ten ruch.

— Załoga jeszcze tu nie dotarła. Dalej musimy płynąć.

— Płynąć?

— Wystarczy odpychać się od ściany czubkami palców. To proste — dostrzegając ponury wyraz twarzy Moliny, Bracknell dodał: — Victorze, wszystko w porządku?

— Chyba tak — odparł Molina bez przekonania.

Płynęli wzdłuż nagich ścian korytarza, szorując palcami po zakrzywionym metalu.

— Tam, w pierwszym pomieszczeniu, w największej sali, będzie centrum przygotowawcze do wystrzeliwania satelitów.

— Będziecie je wywozić aż na tę wysokość i stąd je wystrzeliwać? — spytała Lara.

— To o wiele tańsze niż wystrzeliwanie ich z powierzchni Ziemi — wyjaśnił Bracknell. — Wystarczy mały silnik manewrowy, żeby wprowadzić satelitę na taką orbitę, na której chcą go mieć właściciele.

— Będziecie wystrzeliwać satelity geostacjonarne z platformy na tym poziomie, tak? — dopytywała się Lara.

— Tak. Wystarczy mały manewr silnikami i znajdą się we właściwym miejscu.

— Masterson Aerospace i inne firmy rakietowe chyba was nie polubią — rzekła.

— Chyba nie. Producenci siodeł i batów pewnie też nienawidzili Henry’ego Forda.

Lara zaśmiała się.

Hałas został już daleko za nimi, coś jeszcze było słychać, ale nie przeszkadzał w rozmowie. Podpłynęli do ciężkiej klapy wbudowanej w ścianę. Bracknell wystukał właściwy kod na ściennej klawiaturze i klapa stanęła otworem. Lara poczuła lekki powiew powietrza za sobą.

— Chciałaś okna? — zwrócił się do niej Bracknell. — To masz okno.

Przeszli przez klapę i Larze zaparło dech. Byli w niewielkim, zaciemnionym pomieszczeniu. Jedna ze ścian była w całości przezroczysta. Dalej widniała gigantyczna krzywizna Ziemi, połyskliwe oceany błyszczące w świetle Słońca, jasne, białe chmurki otulające powierzchnię, zmarszczki brązowych gór.

— O mój Boże — jęknęła Lara, przesuwając się wzdłuż wielkiego okna.

Molina cofnął się.

Bracknell postukał w okno kostkami palców.

— Szkłostal — rzekł. — Importowana z Selene.

— Jakie to piękne! — wykrzyknęła Lara. — Patrzcie! To chyba Kanał Panamski!

— Tak, to Ameryka Środkowa, zgadza się — rzekł Bracknell.

Wskazując na spiralny wir chmur wyjaśnił: — A to wygląda mi na burzę tropikalną na Pacyfiku.

Molina podpłynął bliżej i spojrzał na wirujący kłąb chmur.

— Czy może uszkodzić wieżę?

— To mało prawdopodobne. Burze tropikalne nie zbliżają się do równika, a my jesteśmy dość daleko od wybrzeża.

— Ale przecież…

— Wieża może oprzeć się wiatrowi o prędkości tysiąca kilometrów na godzinę, Victorze. To ponad trzy razy tyle, ile wynosi rekordowa prędkość najszybszego z zarejestrowanych huraganów.

— Nie da się spojrzeć prosto w dół — rzekła Lara, prawie jak rozczarowane dziecko. — Nie widać podstawy wieży.

— Spójrz na horyzont — rzekł Bracknell. — To Jukatan, tam starożytni Majowie budowali swoje świątynie.

— A te góry na prawo to muszą być Andy — stwierdziła.

Ich szczyty były nagie, z szarego granitu, pozbawione śniegu, odkąd nastąpił przełom cieplarniany.

— Mance — odezwała się Lara — mógłbyś użyć szkłostali do zbudowania przezroczystego szybu windy.

Prychnął.

— Nie przy tej cenie, jakiej domaga się Selene.

Molina podpłynął do otwartej klapy.

— Ta klapa jest hermetyczna, tak?

— Tak jest — odparł Bracknell. — Gdyby zewnętrzna ściana tego pomieszczenia została uszkodzona i nastąpiła ucieczka powietrza, klapa automatycznie się zamknie i odetnie rozhermetyzowane pomieszczenie.

— I uwięzi kogoś, kto się tu znajdzie — rzekł Molina.

— Zgadza się — odparł ponuro Bracknell.

— Przecież są tu skafandry — wtrąciła Lara — więc można by się uratować. Prawda?

Bracknell potrząsnął głową.

— Włożenie skafandra zajmuje za wiele czasu. Nawet w przypadku skafandra z nanowłókien.

— Więc chcesz nam powiedzieć — mruknął Molina — że nie jesteśmy tu bezpieczni.