Związek żydowskich policjantów [The Yiddish Policemen's Union - pl]

— U rodziców — odpowiada tonem, którym obwieszcza się wyrok śmierci na planetę.

— Aj waj.

— Ty mi to mówisz. Dopóki czegoś nie znajdę. Mimo wszystko to chyba lepsze niż hotel Zamenhof.

Zaciąga suwak i przez kilka długich sekund poddaje Landsmana skrupulatnym gliniarskim oględzinom. Nie jest tak spostrzegawcza jak on — zdarza się jej przeoczyć szczegóły — ale potrafi szybko skojarzyć to, co widzi, z tym, co jej wiadomo o kobietach i mężczyznach, o ofiarach i mordercach. Pewną ręką konstruuje logiczne, trzymające się kupy narracje; nie tyle rozwiązuje sprawy, ile opowiada o nich historie.

— Spójrz tylko na siebie. Wyglądasz jak dom w ruinie.

— Wiem — mówi Landsman, czując ucisk w piersiach.

— Słyszałam, że marnie z tobą, ale myślałam, że tylko mnie pocieszają.

Landsman śmieje się i ociera policzek rękawem marynarki.

— Co to takiego? — pyta Bina. Paznokciem kciuka i palca wskazującego z kłębu serwetek, który Landsman rzucił na sąsiedni stolik, wydłubuje zmiętą, zalaną kawą masę papieru; on próbuje ją przechwycić, ale ona, jak zawsze, jest dla niego za szybka. Rozwija papier i rozprostowuje go na stole. — Pięć wielkich prawd i pięć dużych kłamstw o Wierzbowskich chasydach? — czyta. — Jej brwi spotykają się nad nasadą nosa. — Szykujesz się do przejścia na chasydyzm?

Landsman ociąga się z odpowiedzią i Bina natychmiast wyciąga wnioski z jego miny, z jego milczenia i z tego, co o nim wie, a zasadniczo wie wszystko.

— Mejer, co ty kombinujesz? — pyta. Nagle wygląda na równie znużoną i wyczerpaną jak on. — Nie. Nieważne. Za bardzo jestem, kurwa, zmęczona. — Ponownie zgniata Wierzbowską broszurę i ciska nią w jego w głowę.

— Ustaliliśmy, że nie będziemy o tym mówić — przypomina Landsman.

— Tak, tak, ustaliliśmy dużo rzeczy. Ty i ja.

Na pół odwrócona, wyżej podciąga pasek torby, w której płynie jej życie.

— Chcę cię widzieć jutro w swoim biurze.

— Hm. Dobrze. Tyle tylko — mówi Landsman — że właśnie skończyłem dwunastogodzinny dyżur.

Informacja ta, choć prawdziwa, najwyraźniej nie robi na Binie żadnego wrażenia. Zupełnie jakby jej nie słyszała lub jakby nie została wygłoszona w języku indoeuropejskim.

— Zobaczymy się jutro — mówi on. — Chyba że strzelę sobie w łeb.

— Ostrzegałam już, bez poezji miłosnej. — Bina zbiera niesforny pukiel ciemnodyniowych włosów i podpina go zębatą klamrą za lewym uchem. — Strzelisz czy nie strzelisz, o dziewiątej masz być u mnie.

Landsman odprowadza wzrokiem Binę, kroczącą przez salę do wyjścia z jadłodajni Polar-Sztern. Zakłada się ze sobą o dolara, że ona na niego nie spojrzy, tylko naciągnie na głowę kaptur i wyjdzie na śnieg. Ale jest człowiekiem miłosiernym, poza tym to frajerski zakład, więc nie egzekwuje wygranej.