Pieszczota Nocy

Królowa westchnęła.

– Szkoda. Już dawno wzięłabym go do łóżka, gdybym się nie bała, że urodzę szczenięta.

– Szczenięta?

– Nie powiedział ci? Doyle ma dwie ciotki, których prawdziwymi formami są psy. Jego babka była ogarem z Dzikiego Gonu. Ogary piekielne – tak je ludzie teraz nazywają, chociaż, jak wiesz, z piekłem nie mamy nic wspólnego. To zupełnie inny system religijny.

Przypomniałam sobie wycie i głodny wzrok Doyle’a.

– Wiedziałam, że Doyle nie jest czystym sidhe.

– Jego dziad był phouka – tak złym, że jako pies sparzył się z ogarem z Dzikiego Gonu i przeżył, żeby o tym opowiedzieć. – Uśmiechnęła się złośliwie.

– A więc Doyle jest równie mieszanej krwi jak ja. – Głos miałam nadal obojętny; punkt dla mnie.

– Ale czy wiedziałaś, że jest po części psem, zanim go wzięłaś do łóżka?

Doyle klęczał przez ten cały czas, włosy skrywały mu twarz.

– Wiedziałam, że w jego żyłach płynie krew Dzikiego Gonu, zanim we mnie wszedł.

– Doprawdy? – Zabrzmiało to tak, jakby mi nie wierzyła.

– Słyszałam, jak z jego ust wydobywa się ujadanie ogarów. – Odgarnęłam włosy, żeby mogła zobaczyć znak ugryzienia na ramieniu, bardzo blisko szyi. – Wiedziałam, że jest głodny mojego ciała nie tylko w sensie seksualnym.

Jej wzrok znowu stał się surowy.

– Zaskakujesz mnie, Meredith. Nawet nie przypuszczałam, że lubisz przemoc.

– Nie sprawia mi przyjemności krzywdzenie ludzi. Przemoc w sypialni, kiedy wszyscy się na nią godzą, to co innego.

– Dla mnie nie – powiedziała.

– Wiem – odparłam.

– Jak ty to robisz? – spytała.

– Co robię?

– Jak udaje ci się mówić tak obojętnym tonem? Jesteś w stanie powiedzieć „idź do diabła” z uśmiechem na ustach.

– To nie jest świadome, ciociu Andais, wierz mi.

– Przynajmniej nie zaprzeczyłaś.

– Nie okłamujemy się nawzajem – powiedziałam zmęczonym głosem.

– Wstań, Ciemności, i pokaż swojej królowej zranione plecy.

Podniósł się bez słowa, odwrócił się plecami do lustra i odgarnął włosy na bok.

Andais podeszła bliżej do lustra, wyciągając rękę w rękawiczce. Przez chwilę wydawało mi się, że ta ręka wysunie się przez lustro.

– Brałam cię za osobę dominującą, Doyle, a ja nie lubię się nikomu podporządkowywać.

– Nigdy nie pytałaś, co lubię. – Nadal stał odwrócony tyłem do lustra.

– Nie sądziłam również, że jesteś tak hojnie obdarzony przez naturę. – Teraz w jej głosie pojawiła się nutka nostalgii. Przypominała dziecko, które nie dostało na urodziny upragnionej zabawki. – To znaczy, psy i phouka nie są aż tak hojnie obdarzone.

– Większość phouka może przybierać również inne formy, pani.

– Tak, wiem, niektóre mogą stawać się również końmi, czasami orłami… Ale co to ma… – Przerwała w połowie zdania i uśmiech wygiął jej uszminkowane usta. – Chcesz powiedzieć, że twój dziad mógł zamieniać się zarówno w konia, jak i psa?

– Tak, pani – odrzekł cicho.

– Dlatego masz tak wielkiego jak koń. – Roześmiała się.

Nic nie powiedział, tylko wzruszył ramionami. Byłam zbyt zaskoczona jej śmiechem, by się do niego przyłączyć.

– Ale przecież nie jesteś koniem.

– Phouka są zmiennokształtni, moja królowo.

Przestała się śmiać.

– Sugerujesz, że możesz zmieniać jego wielkość?

– Czy sugerowałbym coś takiego? – spytał obojętnym głosem.

Patrzyłam, jak na jej twarzy pojawia się wyraz niedowierzania, ciekawości, wreszcie z trudem skrywanego pragnienia. Wpatrywała się w niego tak, jak skąpcy w złoto: pożądliwie, natarczywie, samolubnie.

– Kiedy to wszystko się skończy, Ciemności, a ty nie okażesz się ojcem dziecka księżniczki, sprawimy, żebyś spełnił te przechwałki.

Myślę, że nie zachowałam obojętnej miny, ale próbowałam.

– Ja się nie przechwalam, pani – powiedział Doyle, niemal szeptem.

– Nie wiem, czego teraz pragnąć. Jeśli zapłodnisz Meredith, nigdy nie zaznam z tobą przyjemności. I nadal wierzę w to, w co zawsze wierzyłam, a co naprawdę trzymało cię z dala od mojego łoża.

– Czy mogę spytać, co to jest?

– Możesz. A ja mogę nawet odpowiedzieć.

Jednak nie odpowiedziała. Zapadła cisza. W końcu Doyle spytał:

– W co takiego wierzyłaś, że trzymałaś mnie z dala od swojego łoża? – Kiedy pytał, odwrócił głowę na tyle, by widzieć Andais.

– W to, że mógłbyś być królem, prawdziwym królem, a nie tylko z nazwy. A ja nie podzielę się swoją władzą. – Spojrzała na mnie. Starałam się ze wszystkich sił zachować bezmyślny wyraz twarzy, ale wiedziałam, że mi się to nie udaje. – A ty, Meredith? Co sądzisz o posiadaniu prawdziwego króla, który zażąda podziału władzy?

Postanowiłam powiedzieć prawdę.

– Umiem się lepiej dzielić niż ty, ciociu Andais.

Spojrzała na mnie. Nie potrafiłam odczytać tego spojrzenia. Napotkałam jej wzrok.