Вужык. Голуб на плячы. Дак
- Автор: Бароўскі Анатоль
- Год: 2012
- Язык: белорусский
- Год: Палесдрук
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Вужык. Голуб на плячы. Дак». Краткое содержание книги:
Не заўважылі, як прыйшлі на чыгуначны вакзал. А там процьма народу – хто прыязджае, а хто ад’язджае. Добра, што іх ніхто не бачыў, а мо і бачылі, ды ў гэтай мітусні і спешцы не было людзям калі зірнуць на незвычайных падарожнікаў.
Адзін толькі пасажыр паглядзе на іх: ён сядзеў на лаўцы побач з вялізным чамаданам. Ветла заўсміхаўся, усклікнуў:
– От добра, што вы прыйшлі праведаць мяне, а то сяджу тут, і ніхто не загаворыць са мной. Днём, праўда, падсаджваюцца дзеці, фатаграфуюцца, нешта мне гавораць. Але я іх не чую…
– А чаго ты тут сядзіш – спазніўся на поезд?
– І так, і не так… Калі я прыходжу перад поўначчу – калі на табло свеціцца 23.59, – то яшчэ рана сядаць у вагон, а калі свеціцца 00.01, то позна – спазняюся… Не паспяваю дабегчы да свайго вагона. Вось так і жыву – то рана ўставаць, то спазняюся. І ўжо каторы год вось і сяджу тут, на вакзале, хаця квіток у кішэні… Ды і чамадан мне зрабіў скульптар, што і не падняць.
– А куды ты едзеш, шаноўны? Дарэчы, а як цябе завуць?
– Еду – сам не ведаю куды. А завуць як? Сорамна, але я не ведаю свайго імя. Мяне скульптар вырабіў, а імя забыўся даць.
– Мы будзем цябе зваць… Вечпас – вечны пасажыр, добра?
– Добра, Мікітка, добра, – абрадваўся пасажыр, – вельмі падыходзіць мне такое імя.
– Пайшлі з намі гуляць, Вечпас? – прапанаваў Мікіта. – Бачыш, колькі нас, і нам весела. Ты ж Гомеля нашага не бачыў.
– Дык як яго ўбачыш, калі я тут днюю і начую… А чамадан мой куды?
– Няхай застаецца твой чамадан, – параіла Ірына, – яго ніхто не падыме… А што ў ім, дарэчы?
– Ды рукапісы гісторыі Вялікага Княства Літоўскага. Станаўленне дзяржавы… І тут знаходзіцца Біблія Тураўскага Княства, якое перапісваў ваш спадарожнік – Кірыла. Я іх ніколі не чытаў, адамкнуць чамадан не ўмею. Скульптар нейкі замок адмысловы вырабіў – ніводзін ключ не падыходзіць.
Мікіта прамовіў:
– Калі я буду вучыцца ў старэйшых класах, і буду вывучаць гісторыю, то абавязкова прыйду і памагу адамкнуць чамадан. І разам прачытаем унікальныя старонкі.
– Буду чакаць, Мікіта!
– Куды рушым далей? – папытаўся Месячык у вандроўнікаў.
– Я ведаю, куды, – першым адгукнуўся Вечпас. – Пайшлі да маіх сяброў – маладзёнаў. Яны ніяк не могуць ажаніцца. Калі ноччу прыходзяць да дзвярэй ЗАГСа, то яны зачыненыя. Вось тады яны і прыходзяць да мяне ў госці, скардзяцца, што не могуць пабрацца шлюбам. А днём стаяць на варце кахання і не могуць зварухнуцца…
– А як іх завуць? – пацікавіўся Мікітка.
– Я іх назваў Каханы і Каханая.
А яны ўжо чакалі, калі падыдуць да іх начныя госці, ўсміхаліся. Яна, любуючыся ружай, трымала свайго абранага пад руку. Перад тым, як прадоўжыць далей начны шпацыр, святы Кірыла дабраславіў іх, і, перахрысціўшы, – павянчаў.
І ўсе шчыра павіншавалі Каханага і Каханую…
…………………………………………………………………………………….
… Падарожнікі ўзялі ў сваю кампанію Гулівера, помнік якому паставілі на ўскрайку горада, Багдана Хмяльніцкага, нават Аляксандра Пушкіна, які тут жа напісаў паэму пра Гомель і пра закаханых, Паскевіча, – хацелі сабраць усіх-усіх, каго скульптары-дойліды стварылі ў бронзе, ды…
Ды нечакана на вежы Палаца Паскевічаў ударылі званы гадзінніка, напомніўшы сваім меладычным пералівам пра час.
– Ой! – хапілася за шчокі Гамеліна. – Я ж сваю працу не да канца зрабіла! Пара нам разыходзіцца.
– Пара! – згадзілася князёўна Ірына. – Добрай раніцы ўсім!..
– Пара! Пара ўставаць, Мікітка! Добрай раніцы!
Нічога не разумее хлопчык, уцяміць не можа, чаму схілілася над ім матуля. А куды ж падзеліся яго начныя сябры?
– Мама, а куды князёўна Ірына падзелася? – з крыўдай у голасе спытаў маці.
– Якая князёўна? Мо прыснілася яна табе?
– Ды не, мы ўсю ноч з ёю гулялі па горадзе.
Маці ўсміхаецца, радуецца, што сыну сняцца добрыя сны, значыць, адступіла ад яго хвароба, папраўляецца.
– Дагледзіш ноччу свае сны, а цяпер пара ўставаць. Сёння ж табе ў школу – хіба забыўся?
– Ды не, помню! – радасна ўсклікнуў Мікітка, і борздзенька падняўся з ложка.
Калі ж маці праводзіла сына ў школу, а ішлі яны паўз скульптуру князёўны Ірыны Паскевіч – па вуліцы Ірынінскай, – папрасіў маці:
– Ты пачакай, я на хвілінку…
Падбег да скульптуры, уклаў у руку складзены ўчацвёра аркушык паперы, нешта прашаптаў. Потым падышоў да маці, азірнуўся – танклявая грацыёзная дзяўчына імкнулася сысці з прыступак, але чамусьці вагалася… Яна, здаецца, усміхалася, нешта спрабавала сказаць, гледзячы на хлопчыка.