Kobieta Na Brzegu

– Muszę stąd wyjść, natychmiast, nie wytrzymam…

– Pomoc już nadchodzi, jest już niedaleko.

– Czy ty nie możesz…?

– Nic, drzwi otworzyć może tylko osoba ze świata żywych.

Heikego znów ogarnęła panika, rzucił się na drzwi.

– Oszczędzaj siły! Dziś w nocy będziesz ich potrzebował. A więc… Spokojnie, nie jesteś sam.

Heike znów skulił się w rogu. Głowę oparł o ścianę, raz po raz wstrząsały nim dreszcze. Starał się uspokoić, ale bez Powodzenia. Szloch wyrywał mu się z piersi, zęby szczękały. Mówił z najwyższym trudem.

– Zostań ze mną – szepnął bezradny. – Inaczej on… znów przyjdzie ze szpikulcem… i będzie mnie kłuł…

Silna, dająca poczucie bezpieczeństwa dłoń dotknęła jego ramienia. Heike pochylił ku niej głowę, z piersi wciąż dobywał mu się głęboki, bolesny szloch.

Peter spoglądał w najpiękniejsze oczy, jakie kiedykolwiek widział. Stali w sali rycerskiej Cetatea de Strega, a on trzymał w dłoniach delikatnie ręce Nicoli, tuląc je do piersi. Dziewczyna znajdowała się tak cudownie blisko niego.

– Mojej ciotki nie ma – szepnęła. – Nie wiem, gdzie się podziała, ale z nią nigdy nic nie wiadomo. Miewa najprzedziwniejsze pomysły.

– Czy wobec tego nie możemy uciec od razu? – odszepnął. – Muszę się spieszyć, zamknąłem mojego przyjaciela w pomieszczeniu bez wyjścia. On nie może siedzieć tam przez całą wieczność!

Z lekkim zawstydzeniem zaśmiał się na wspomnienie swego czynu.

– Nie, nie możemy, jeszcze nie. – W wielkich oczach Nicoli znów objawiło się przerażenie. – Jest jeszcze on! Nasz woźnica i odźwierny… On nie śpi. Musimy czekać aż do świtu, bo to jej sprzymierzeniec, oddany sługa. Natychmiast nas zatrzyma. Poza tym ciotka Feodora znajduje się gdzieś tutaj w twierdzy, pewnie się ukryła. W takich sytuacjach bywa najbardziej niebezpieczna, zwykle wówczas coś warzy, coś przygotowuje albo też planuje kolejne okropieństwo. Och, dobrze ją znam i boję się teraz, Peterze! Bądź przy mnie, zostań ze mną dziś w nocy! Spróbujemy wykraść się stąd przed świtem!

Miłość malująca się na twarzy Nicoli sprawiła, że Peter przestał myśleć o Heikem.

Wydawało mu się, że tej nocy po twierdzy hulają przeciągi. Lodowaty wiatr od gór świszczał w komnatach przenikał do szpiku kości, wzdychał i jęczał wśród starych kamieni w murach. Niósł też ze sobą wstrętny odór pleśni, najwidoczniej wydobywający się gdzieś z dołu, spod podłogi. Prawdopodobnie twierdza miała także piwnice, choć nie pokazano mu ich, gdy zwiedzał zamczysko.

– Dziękuję ci, Nicolo, że po mnie przyjechałaś – powiedział. – Przykro mi, że nie było mnie wówczas w karczmie ale spieszyłem się tu jak mogłem. Szkoda, bo gdybyś mnie tam zastała, moglibyśmy być już daleko stąd.

– Nie z woźnicą – przypomniała mu. – Przecież to on mnie zawiózł do miasteczka. A więc zamknąłeś gdzieś Heikego? To nieładnie z twojej strony – roześmiała się. – Ale chodź, wskażę ci twoją sypialnię. Możesz zaczekać w niej, a ja w tym czasie spróbuję odnaleźć moją ciotkę i zorientować się, czym się teraz zajmuje. Ogromnie niepokoi mnie jej zniknięcie!

Przytuleni, spleceni ramionami szli przez mroczną galerię. Nicola zapytała:

– A więc jednak poszliście na cmentarz? Chociaż was przestrzegałam?

– To Heike nalegał.

Utrzymanie świecznika w jednej ręce, podczas gdy drugą usiłuje się jak najmocniej przytulić do siebie dziewczynę, jest sztuką niezwykle trudną. Peter miał okazję się o tym przekonać. Ale gdy naprawdę się czegoś pragnie, można dokonać rzeczy niemożliwych.

– Czy na cmentarzu znaleźliście coś interesującego?

– Nic! Absolutnie nic! Nie wiem, czego Heike tam szukał!

– Nie goniły was duchy zmarłych?

– Nie, ale las był paskudny. Heike musiał uciec się do czarodziejskich zaklęć, by porąbać korzenie.

Nicola przystanęła. Bardzo pobladła, a w świetle księżyca wpadającym do galerii jej drobna twarzyczka wydawała się jeszcze bielsza.

– Czarodziejskie zaklęcia? Nie chcesz chyba powiedzieć, że on jest czarownikiem?

– Co do tego nie ma najmniejszych wątpliwości.

Nicola ruszyła dalej.

– Co prawda ma niezwykły wygląd. Dobrze, że go zamknąłeś. Nie chcę tu widzieć żadnych pogan, pomyśl, jakie zło mogą sprowadzić. A oto i twoja komnata, będziesz w niej bezpieczny. Czy mógłbyś zaczekać tu na mnie?

– Tak, oczywiście – odparł Peter z pewnym wahaniem w głosie, gdyż ogromny gobelin przedstawiający ociekającą krwią scenę myśliwską sprawił, iż poczuł się nieswojo, zwłaszcza patrząc nań w migotliwym blasku świecy.

Podszedł do łoża i dotknął ciemnych, rzeźbionych kolumn.

– Wspaniałe łoże!

– Było kiedyś przeznaczone dla świeżo poślubionych małżonków – rzekła obojętnie. – Ale nigdy nie odegrało swej roli.

Ślubne łoże Anciol!