Doodsstrijd In Appsala [The Ethical Engineer - nl]

“Kom,” zei Benn’t en hij wees naar de deur.

“Waarheen en waarom?” vroeg Jason die helemaal geen zin had het vochtige ongezellige fort in te gaan.

“Kom,” herhaalde Benn’t op dezelfde onprettige toon en hij trok zijn korte degen uit zijn gordel.

“Ik begin te leren je te haten,” zei Jason en hij hees zich onwillig overeind. Hij trok zijn bontjas weer aan en ging naar buiten langs de mokkende gestalte van Mikah. De wacht voor de deur was weg en er lag een donkere gestalte op de grond die net zichtbaar was bij het licht van de fakkel. Was het de bewaker? Jason wilde zich net omdraaien toen de deur achter hem dichtsloeg en de punt van Benn’ts degen door zijn leren pak prikte en de huid boven zijn nieren doorboorde.

“Geen woord en geen beweging of je gaat eraan,” kraste de stem van de soldaat in zijn oor.

Jason dacht erover na en besloot zich niet te verroeren. Niet dat het dreigement hem bang maakte, want hij was er zeker van dat hij Benn’t kon ontwapenen en de andere soldaat te pakken kon nemen voor die zijn zwaard kon trekken, maar hij interesseerde zich voor deze nieuwe ontwikkeling. Hij had een sterk vermoeden dat de Hertug niet wist wat er nu gebeurde en hij vroeg zich af waar het op uit zou lopen. Hij had onmiddellijk spijt van zijn besluit. Er werd een smerig smakend vod in zijn mond gepropt en vastgebonden met koorden die in zijn nek en zijn wangen sneden. Tegelijk werden zijn armen vastgebonden en voelde hij nog een degen in zijn zij. Nu was weerstand onmogelijk zonder dat hij ernstig risico liep, dus wandelde hij toen hij een duw kreeg onderdanig de trap op naar het platte dak van het gebouw.

De soldaat doofde zijn toorts en daar stonden ze in de zwarte nacht terwijl koude natte sneeuw om hen heen blies. Ze strompelden over de gladde tegels. In de duisternis was de borstwering niet te zien en toen Jason er met zijn schenen tegenaan liep, zwaaide hij voorover en hij zou zijn gevallen als de soldaten hem niet achteruit hadden getrokken. Zwijgend en snel bonden ze een touw onder zijn oksels en lieten ze hem over de rand zakken. Jason vloekte achter de prop terwijl hij pijnlijk langs de ruwe buitenkant van het gebouw schaafde. Plotseling hing hij tot zijn knieën in ijskoud water en hij kromp ineen. Deze kant van het Perssonoj fort liep steil omlaag naar het kanaal en daar hing Jason tot aan zijn middel in het water toen de nauwelijks zichtbare vorm van een boot uit de doorsneeuwde duisternis opdoemde. Ruwe handen trokken hem naar binnen en gooiden hem op de bodem en even later schommelde de boot heen en weer toen zijn ontvoerders langs het touw omlaaggleden en naast hem op de bodem sprongen. De riemen piepten en daar gingen ze. Er was geen alarm geslagen.

De mannen in de boot negeerden hem; ze gebruikten hem zelfs als voetenbank tot hij opzij rolde. Zo plat op de bodem kon hij weinig zien tot er meer fakkels verschenen en hij zag dat ze door een grote sluis voeren, net zoiets als die bij de ingang van het Perssonoj fort. Het vereiste niet veel overleg om te beseffen dat hij door een van de concurrerende groepen was opgepikt. Toen de boot stillag werd hij op de wal gegooid en vervolgens door vochtige stenen gangen gesleept tot voor een hoge roestige ijzeren poort. Benn’t was verdwenen — waarschijnlijk nadat hij zijn dertig zilverlingen had opgestreken — en de nieuwe wachters spraken geen woord. Ze maakten zijn touwen los, trokken de prop uit zijn mond, duwden hem door de ijzeren poort en smeten de deur met een klap achter hem dicht. Hij was alleen met de afschuwelijke verschrikkingen van de kamer.

Op een hoog podium zaten zeven gestalten met lange mantels; ze waren gewapend en droegen angstaanjagende maskers. Elk van hen leunde op een slagzwaard van een meter lang. Vreemd gevormde lampen stonden om hen heen tebranden en te roken en de lucht stonk verschrikkelijk naar zwavelwaterstof.

Jason lachte koeltjes en keek om zich heen naar een stoel. Hij zag er geen, dus nam hij een sputterende lamp, die eruit zag als een slang met een vlam in zijn mond van een tafel vlakbij, zette die op de grond en ging toen op de tafel zitten. Hij keek de verschrikkingen voor zich minachtend aan.

“Sta op sterveling!” zei de middelste gestalte. “Zitten in het aangezicht van de Mastreguloj betekent de dood.”

“Ik zit,” zei Jason en hij nam er zijn gemak van. “Jullie hebben me niet ontvoerd om me alleen maar te doden en hoe eerder jullie beseffen dat griezelpakken mij niet bangmaken, des te eerder kunnen we tot zaken komen.”