Miasto i miasto [The City & The City - pl]

Książkę opublikowano w dawno już nieistniejącym wydawnictwie prowadzonym przez hipisów i anarchistów, ale, sądząc po pierwszych stronach, jej ton był znacznie bardziej oschły, niż sugerowałaby to odjechana, jaskrawa okładka. Linijki tekstu nie były zbyt równe, zauważyłem też z westchnieniem, że nie ma skorowidza.

Położyłem się na łóżku i zadzwoniłem do dwóch kobiet, z którymi się spotykałem, by je zawiadomić, że wyjeżdżam do Ul Qomy.

— Bomba — odpowiedziała dziennikarka, Biszaya. — Pamiętaj zajrzeć do galerii Brunai. Jest tam wystawa Kounellisa. Wyślij mi pocztówkę.

Historyczka, Sariska, sprawiała wrażenie bardziej zaskoczonej i rozczarowanej faktem, że nie wiedziałem, kiedy wrócę.

— Czytałaś Między miastem a miastem? — zapytałem.

— Jasne. Kiedy byłam na studiach. W okładce Bogactwa narodów. — W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku można było niekiedy kupić zakazaną literaturę w okładkach zdartych z legalnie wydanych książek. — Czemu pytasz?

— I co na ten temat sądzisz?

— Kurde, w tamtych czasach książka robiła porażające wrażenie. Co więcej, czytanie jej wydawało się aktem wielkiej odwagi. Dopiero potem uświadomiłam sobie, że to wszystko śmieszne. Czyżbyś w końcu wstąpił w wiek młodzieńczy, Tyador?

— Niewykluczone. Nikt mnie nie rozumie. Nie prosiłem się na ten świat.

Nie zapamiętała jednak zbyt wiele z samej książki.

— Kurwa, nie wierzę — rzekła Corwi, gdy zadzwoniłem do niej. Powtarzała to raz po raz.

— Ehe. Powiedziałem Gadlemowi to samo.

— Odwołali mnie ze sprawy?

— Nie jestem pewien, czy są jacyś „oni”. Ale, niestety, nie możesz ze mną jechać.

— I to wszystko? Spławili mnie i tyle?

— Przykro mi.

— Niech to szlag. — Oboje umilkliśmy na blisko minutę, słuchając swych oddechów jak zakochane nastolatki. — Pytanie brzmi, kto ujawnił to nagranie? — odezwała się wreszcie. — Nie, pytanie brzmi, jak je znaleźli? Po co? Ile godzin nagrań musieli przejrzeć, z ilu kamer? Skąd wzięli czas na cały ten syf? Dlaczego akurat w tej sprawie?

— Nie muszę wyjeżdżać natychmiast. Tak sobie pomyślałem… Kurs orientacyjny mam pojutrze…

— I co?

— No wiesz.

— Co wiem?

— Przepraszam, zastanawiałem się na głos. Chodzi mi o tę taśmę, która tak nagle spadła nam na głowę. Chcesz jeszcze przez chwilę poprowadzić to śledztwo? Zadzwonić w parę miejsc, złożyć wizytę albo dwie. Jest pewna kwestia, którą chciałbym wyjaśnić, nim przyślą mi wizę i tak dalej… Myślałem o tej furgonetce, tak beztrosko wyjeżdżającej do cudzoziemskich krajów. Możesz mieć przez to kłopoty — to ostatnie zdanie wypowiedziałem żartobliwym tonem, jakbym chciał ją zachęcić. — Oczywiście zdjęli cię ze sprawy, więc to byłoby nieoficjalne.

To nie była prawda. Nic jej nie groziło. Miałem prawo zaaprobować wszelkie jej poczynania. Ja mogłem mieć kłopoty, ale nie ona.

— Kurwa, zgadzam się — odparła. — Jeśli oficjalne czynniki nam brużdżą, zostają nam tylko nieoficjalne kroki.