Электронная книга - «Το Μονοπάτι των Αιχμών». Краткое содержание книги:
Το αριστοτεχνικό έπος φαντασίας του Ρόμπερτ Τζόρνταν, Ο Τροχός του Χρόνου, συνεχίζεται...
Οι ορδές των εισβολέων Σωντσάν έχουν καταλάβει το Έμπου Νταρ. Μ Νυνάβε, η Αβιέντα κι η Ηλαίην κατευθύνονται στο Κάεμλυν, με σκοπό να αναλάβει η τελευταία τον θρόνο που της ανήκει δικαιωματικά, αλλά στην πορεία ανακαλύπτουν έναν εχθρό πολύ χειρότερο από τους Σωντσάν.
Στο Ίλιαν, ο Ραντ ορκίζεται να απωθήσει τους Σωντσάν, όπως είχε κάνει και στο παρελθόν, παρ’ όλο που σημάδια παράνοιας εμφανίζονται στις τάξεις των Άσα’μαν.
Στο μεταξύ, οι επαναστημένες Άες Σεντάι με επικεφαλής τη νεαρή Άμερλιν Εγκουέν Αλ’Βέρ έρχονται αντιμέτωπες με έναν στρατό που απειλεί να τις κρατήσει μακριά από τον Λευκό Πύργο. Η Εγκουέν, όμως, είναι αποφασισμένη να εκθρονίσει τη σφετερίστρια Ελάιντα και να ενώσει ξανά τις Άες Σεντάι. Ωστόσο, δεν αντιλαμβάνεται ακόμα το τίμημα που οι άλλοι —αλλά και η ίδια— θα πληρώσουν.
Αποφασιστικά, έπιασε να μελετάει οτιδήποτε εμφανιζόταν κι εξαφανιζόταν γύρω από τις γυναίκες, πράγμα διόλου εύκολο, μια κι ήταν όλες μαζεμένες κοντά-κοντά και δεν μπορούσε να είναι σίγουρη κατά πόσον μια συγκεκριμένη εικόνα ανήκε σε μια γυναίκα ή στη διπλανή της. Οι αύρες, αν μη τι άλλο, ήταν πιο ευκρινείς. Μα το Φως, ας κατανοούσε και κάτι απ’ όσα έβλεπε!
Ο Ραντ εξέλαβε την ανακοίνωση της Σορίλεα ψύχραιμα, επιφανειακά τουλάχιστον. Έτριψε τα χέρια του αργά και περιεργάστηκε σκεφτικός τους ερωδιούς που στιγμάτιζαν τις παλάμες του. Κοίταξε εξεταστικά τα πρόσωπα των Άες Σεντάι, ένα προς ένα. Τελικά, κάρφωσε το βλέμμα του στην Έριαν.
«Γιατί;» τη ρώτησε με ήπιο τόνο. «Σκότωσα δύο από τους Προμάχους σου. Γιατί;» Η Μιν μόρφασε. Η συμπεριφορά του Ραντ συνήθως ποίκιλλε, αλλά σπανίως ήταν ήπια. Κι η Έριαν ήταν από τις λίγες που τον χτύπησαν πάνω από μια φορά.
Η χλωμή Ιλιανή αδελφή τεντώθηκε. Εικόνες χόρεψαν κι οι αύρες αναβόσβησαν κι έσβησαν. Η Μιν δεν μπορούσε να διακρίνει τίποτα. Βρωμισμένη και με τα μαλλιά της να έχουν γίνει τζίβα, η Έριαν απέπνεε έναν αέρα εξουσίας των Άες Σεντάι και τον κοιτούσε στα μάτια. Ωστόσο, απάντησε ευθέως και με απλότητα. «Ίσως και να ήταν σφάλμα που σε πήραμε. Το σκέφτηκα καλά. Πρέπει να πολεμήσεις στην Τελευταία Μάχη, κι εμείς πρέπει να σε βοηθήσουμε. Αν δεν με δεχτείς, θα δείξω κατανόηση, αλλά αν το επιτρέψεις θα βοηθήσω σε ό,τι μου ζητήσεις».
Ο Ραντ απέμεινε να την κοιτάζει ανέκφραστος.
Την ίδια, μονοσύλλαβη, ερώτηση έκανε σε κάθε μια τους, κι έλαβε τόσες διαφορετικές απαντήσεις όσες ήταν κι οι γυναίκες.
«Το Πράσινο είναι το Πολεμικό Άτζα», του είπε αγέρωχα η Μπέλντεϊν, και παρά τους λεκέδες στα μάγουλά της και τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια της, έμοιαζε με Βασίλισσα των Μαχών. Από την άλλη, για τις Σαλδαίες αυτό ήταν σαν δεύτερη φύση. «Όταν βαδίσεις στην Τάρμον Γκάι’ντον, το Πράσινο Άτζα θα πρέπει να είναι παρόν. Αν με δεχτείς, θα σε ακολουθήσω». Μα το Φως, ήθελε να δεσμεύσει έναν Άσα’μαν σαν να ήταν Πρόμαχος! Μα, πως...; Όχι, δεν είχε πολύ σημασία αυτή τη στιγμή.
«Ό,τι κάναμε ήταν απόλυτα λογικό τη συγκεκριμένη στιγμή». Η παγερή γαλήνη που διαγραφόταν σαν μόνιμη μάσκα στο πρόσωπο της Σαρίνε μετατράπηκε σε ανησυχία, κι η γυναίκα κούνησε το κεφάλι της. «Το λέω ως εξήγηση, όχι ως δικαίωση. Οι καταστάσεις έχουν αλλάξει. Για σένα, η λογική πορεία φαίνεται πως είναι να...» Πήρε μια βαθιά, τρεμουλιαστή ανάσα. Εικόνες κι αύρες. Το μόνο που έλειπε τώρα ήταν μια καταιγιστική ερωτική σχέση! Η γυναίκα έμοιαζε με ένα κομμάτι πάγο, άσχετα από το πόσο όμορφη ήταν. Κι η απλή επίγνωση πως ένας άντρας θα μπορούσε να την κάνει να λιώσει δεν φαίνεται να είχε μεγάλη χρησιμότητα! «Να μας στείλεις πίσω, στην αιχμαλωσία», συνέχισε, «ή ακόμα και να μας εκτελέσεις. Κατ’ εμέ, η λογική λέει πως επιβάλλεται να σε υπηρετήσω».
Η Νεσούνε έγειρε το κεφάλι της και τα, σχεδόν μαύρα, μάτια της έμοιαζαν να πασχίζουν να καταγράψουν κάθε λεπτομέρεια των χαρακτηριστικών του. Μια κοκκινοπράσινη αύρα μαρτυρούσε τιμές και δόξες. Ένα τεράστιο κτήριο φάνηκε πάνω από το κεφάλι της κι εξαφανίστηκε. Μια βιβλιοθήκη που θα έβρισκε. «Θέλω να σε μελετήσω», είπε απλά. «Κι αυτό δεν μπορώ να το κάνω κουβαλώντας πέτρες ή ανοίγοντας τρύπες. Έτσι, βέβαια, μπορεί να έχεις κάμποσο χρόνο για συλλογισμούς, αλλά το να σου προσφέρω τις υπηρεσίες μου μοιάζει δίκαιη ανταλλαγή γι’ αυτά που θα μάθω». Ο Ραντ ανοιγόκλεισε τα μάτια του με την ευθύτητα των λόγων της, αλλά κατά τ’ άλλα η έκφρασή του δεν άλλαξε ούτε στο ελάχιστο.
Η πιο αιφνιδιαστική απάντηση ήρθε από την Έλζα, κι ήταν περισσότερο ο τρόπος που ειπώθηκε παρά οι ίδιες οι λέξεις. Έπεσε στα γόνατα κι ανασήκωσε το βλέμμα της προς τη μεριά του Ραντ, με μάτια πυρετικά. Ολόκληρο το πρόσωπό της έμοιαζε να λάμπει από ζέση. Αύρες αστραποβολούσαν κι εικόνες έπεφταν σαν χείμαρροι γύρω της, χωρίς όμως να αποκαλύπτουν τίποτα. «Είσαι ο Αναγεννημένος Δράκοντας», είπε απνευστί. «Πρέπει να είσαι παρών στην Τελευταία Μάχη. Θα σε βοηθήσω να είσαι παρών! Ό,τι είναι απαραίτητο, θα το κάνω!» Κι υποκλίθηκε τόσο βαθιά, που τα χείλη της ακούμπησαν το λείο πέτρινο πάτωμα, μπροστά στις μπότες του. Ακόμα κι η Σορίλεα σάστισε, ενώ η Σαρίνε έμεινε με το στόμα ανοικτό. Ο Μορ την κοίταξε σαν χαζός και κατόπιν έστρεψε την προσοχή του ξανά στα κουμπιά του. Η Μιν είχε την εντύπωση πως τον άκουσε να χασκογελάει νευρικά, σχεδόν μέσα από τα δόντια του.
Ο Ραντ έκανε μεταβολή και βημάτισε αγέρωχα προς τον Θρόνο του Δράκοντα, όπου το σκήπτρο του και το στέμμα του Ίλιαν ήταν αφημένα πάνω στο χρυσοκέντητο, κόκκινο πανωφόρι του. Η έκφραση του προσώπου του ήταν τόσο ψυχρή που η Μιν ήθελε να του ορμήσει, άσχετα αν τους έβλεπαν, αλλά αντί γι’ αυτό εξακολούθησε να κοιτάει εξεταστικά τις Άες Σεντάι. Και τη Σορίλεα. Δεν είχε διακρίνει τίποτα χρήσιμο σε αυτή την ασπρομάλλα μέγαιρα.