Мінскі напрамак. Том І
- Автор: Мележ Иван Павлович
- Год: 1958
- Язык: белорусский
- Год: Дзяржаўнае выдавецтва БССР рэдакцыя мастацкай лiтаратуры
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Мінскі напрамак. Том І». Краткое содержание книги:
— Я паеду да кутузаўцаў, потым у «Радзіме» буду. Вярнуся праз дзве гадзіны.
Ён лёгка павярнуўся на абцасах, гукнуў на хаду ардзінарца і схаваўся за дрэвамі. Праз хвіліну пачулася нецярплівае наравістае фырканне каня.
— Вось табе i Першамай!— загаварыў Габдулін.— Не пашанцавала, можна сказаць. Святочны сход i ўсякія там урачыстасці адмяняюцца з прычыны неспрыяльных умоў. Або пераносяцца на наступны год — тое ж, што было пазалетась.
Азірнуўшыся навокал, ён усміхнуўся зачаравана бліскучымі, з касымі разрэзамі вачыма.
— A сонца майскае, святочнае! I такое хараство ўсюды, чорт пабяры, што пра смерць i думаць не хочацца. Хоць, кажуць, ніколі паміраць не ахвота: увосень — зямля мокрая, зімой — холадна, ну, a ў такі дзень, як сёння, хочацца жыць, жыць i жыць!..
Туравец глянуў на гадзіннік.
— Хутка павінны перадаваць агляд сённяшніх маскоўскіх газет... Я іду да рацыі. Цікава, як там жывуць нашы, сёння, у такі дзень...
— Я з табою іду, камісар.
2...
Туравец i Габдулін адразу пайшлі праз палянку да пахіленай немаладой бярозкі, пад якой прыладзіўся са сваёй рацыяй радыст.
У батарэях рацыі засталіся апошнія мізэрныя рэшткі энергіі, i ёю карысталіся цяпер толькі для самых важных баявых спраў.
Радыст, маленькі светлавалосы хлопец, корпаўся каля рэчавага мяшочка, стоячы на каленях. Туравец яшчэ на хаду сказаў:
— Настрой, зямляк, на Маскву! Сталіцу будзем слухаць!
Даведаўшыся пра тое, што зараз будуць слухаць перадачу з Вялікай Зямлі, з Масквы, да рацыі хутка пачалі збірацца ўсе, хто быў пры штабе. Праз некалькі хвілін над бярозаю, навокал Тураўца, Габдуліна i радыста, ціснуўся ўжо невялікі натоўп. Радыст, прыладзіўшы перад сабою скрынку, паклаў на яе лісток чыстай паперы, хутка завастрыў тры алоўкі.
Камісар час-ад-часу вымаў з кішэні кіраўскі гадзіннік з тоўстым жаўтаватым слюдзяным шклом над циферблатам i пазіраў, ці не час уключыць. Гэты гадзіннік у камісара захаваўся яшчэ з даваеннага часу i верна служыў усю вайну. Яму давалі ў замену розныя трафейныя, адзін раз падаравалі прыгожы флоцкі гадзіннік, але камісар не расставаўся са сваім, а падарунак перадаў аднаму разведчыку.
Мінутная стрэлка марудна набліжалася да дванаццаці. Калі засталося тры хвіліны, Туравец даў знак радысту — час уключаць. Ён узяў адзін навушнік, другі працягнуў радысту.
Радыст павярнуў уключальнік,— у навушніках пачуўся спачатку бязладны трэск i шыпенне, потым, паступова ўзмацняючыся, выплылі першыя гукі:
...«Паведамляе, што саўгасы Краснадарскага края завяршылі сяўбу ранніх каласавых культур на пятнаццаць дзён раней, чым у мінулым годзе...»
«Што гэта? Няўжо спазніліся?— мільганула трывожна ў галаве.— Як жа гэта? Няўжо гадзіннік падвёў?»
«Сотні калгасаў Азербайджана сустракаюць Першамайскае свята поўным заканчэннем пасяўных работ... У Туркменіі пачалася ўборка ячменю... Калгасы прыступілі да выбарачнай уборкі азімага ячменю на дваццаць дзён раней тэрміну мінулага года...»
Не дыхаючы, услухоўваўся Туравец у гэтыя простыя, цяпер такія важныя, хвалюючыя весткі, стараючыся ўсё запомніць, баючыся што-небудзь прапусціць.
Разам з ім змоўклі i замерлі ўсе, хто быў каля рацыі; хоць яны i не чулі перадачы, дапытліва сачылі вачыма за Тураўцом i радыстам i па ix тварах стараліся ўгадаць, што тыя чуюць, добрае ці паганае. I калі чорныя цыганскія вочы камісара заіскрыліся радасцю, людзі заўсміхаліся. Калі ж яго твар зрабіўся сур'ёзным i круты смуглявы лоб ад скроні да скроні перарэзалі раўчакі маршчын, гэта мімаволі перадалося i людзям. Некалькі партызан усё заглядвалі з-за пляча радыста на белы лінаваны лісток з нейкага нямецкага «гросбуха», які хлопец хутка запаўняў неразборлівымі завітушкамі.
«У тэлеграме з горада Н. паведамляецца, што трыццатага красавіка калектыў Кіраўскага завода поўнасцю выканаў павышаную красавіцкую праграму вытворчасці танкаў i матораў...
Трыццатага красавіка, паведамляе карэспандэнт «Правды», кузнецкія металургі да тэрміну выканалі свае перадмайскія абавязацельствы...»
Дзіўна, як разганялі трывогу, радавалі Тураўца гэтыя словы, спакойны голас дыктара. У гэты час ён забыўся на стому, якая нядаўна валіла з ног, на прыгнечанасць ад няўдалай спробы вырвацца з блакады.
— Што перадаюць? — не ўтрываў шыракаплечы рудабароды партызан з марлевай павязкай на вялікай стрыжанай галаве.
Туравец матнуў галавою, каб не перашкаджалі, баючыся прапусціць што-небудзь. A далёкі спакойны голас з Масквы прадаўжаў:
«Вялікае месца сённяшнія газеты аддаюць заяве таварыша Вышынскага на прэс-канферэнцыі ў Наркамаце замежных спраў СССР аб савецка-чэхаславацкім пагадненні на выпадак, калі савецкія войскі ўступяць на тэрыторыю Чэхаславакіі...»