Князёўна Дарута, або Чалавечая кроў ліпучая [Раман-фэнтэзі]

"О, як бы мне балявалася, маючы такую палонніцу!" - думаў граф, паціраючы вільготныя ад узрушання рукі.

- Папярэджваю пана графа, каб не закахаўся! - пан Змога вырашыў падкінуць паліва ў раскладзенае ім вогнішча ўяўлення графа.

- А што? Прыгожая? Не верыцца, што ў тым звярыным логаве магло нарадзіцца нейкае хараство!

- Якое ж яно звярынае логава? Яшчэ гадоў пятнаццаць таму мінскі ваявода лічыў за гонар гасцяваць у князя! А прыгажосць княгіні, магчыма, і паслужыла яе гібелі. Князь вымушаны быў выправіць яе з дачкой перад нападам на замак.

- А што за напад? На маёй памяці тут нічога такога не было, - заціка-віўся граф. Ён не аднойчы прыкідваў, як можна захапіць замак. Дзядзька, цяпер ужо нябожчык, чамусьці страшыўся яго намераў. І раіў не чапаць замак, бо сам нібыта спрабаваў захапіць яго з дапамогай наймітаў. Граф, вядома, распытваў дзядзьку, але зразумеў адзіна - быццам замак зачара-ваны і жорстка помсціць ворагу, забіраючы калі не жыццё, дык шчасце ўсяго жыцця. Логіка графа слаба арыентавалася ў такіх катэгорыях, як чараванне і шчасце, таму размова з родзічам заўсёды заходзіла ў тупік. Праўда тут толькі тое, што дзядзька ніколі не выдаваў на шчаслівага. Ды, калі азірнуцца зараз на яго жыццё, дык што там? Вучоба ў Францыі. Дыпламатыя. Пяць гадоў Кітая. Войска. А вынік? Бязлюдным жыў, ні гнязда свайго, ні маетнасці, ні славы. Калі б усе так жылі, дык што б на зямлі засталося? - Ні-чо-га, - падсумаваў граф плынь сваіх думак.

- Ну, на памяці пана графа і не было нічога такога, мабыць, а, наогул, было, - пан Змога перавёў дых, дзівячыся прамоўленаму ім набору сло-ваў, з якіх вынікаў усё-ткі нейкі сэнс. - Даўно, праўда. Ды вось, гадоў пад пятнаццаць таму і будзе, - пан Змога ўжо двойчы згадваў у размове гэтае "пятнаццаць", яму захацелася дзеля большай праўдзівасці назваць які інакшы лік, але граф не даў часу выправіць гэтую прыкрую памылку.

- На тваей памяці?

- На маёй!

- І што ты памятаеш? - дамагаўся граф, усведамляючы, што зараз можа выкрыцца таямніца жыцця ягонага дзядзькі.

- А нічога!

- Вось дык памяць!

- Памяць тут ні да чаго. Гэта князь ведаў, што нехта рыхтуе напад. Мы ж даведаліся толькі, калі стрэлы ды выбухі грымнулі. На ранак з бярвёнаў, што шчэрацца з боку ракі, паздымалі княскія людзі пабітых ды параненых. Сваіх сярод іх, здаецца, не было. Чужых - яшчэ жывых і мёртвых, кажуць, пабралі ў мяхі з каменнем, ды на дно. Я тады маладым зусім быў, хадзіў на лугавіну перад Свіслаччу, дзе зараз слабада, войска стаіць, шмат чаго ад бойкі там засталося. Але самае дзіўнае - падабраў там медальён з партрэтам княгіні - можа, яна сама насіла на сабе і згубіла пад час бегства, а, можа быць… нехта з нападаючых згубіў. Толькі адкуль у іх той партрэт узяцца мог? Напэўна не здарма хадзіў почут, што бойка праз княгіню была. Хто на гэта зараз адкажа? Але і адказ той цяпер ужо нікому не патрэбны.

- А медальён сабе пакінуў, так?