Высакосны год [Хоку і танка]
- Автор: Сіўчыкаў Уладзімір
- Год: 2004
- Язык: белорусский
- ISBN: 985-448-043-7
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Высакосны год [Хоку і танка]». Краткое содержание книги:
Ёсць яна, ёсць (!) — прастора маральнай устойлівасці, у якой жывуць малюнкі разважлівых эмоцый і нараджаюцца адпаведныя гэтым малюнкам словы, і ў выніку з’яўляюцца запісы, пазбаўленыя непатрэбнага зместу. Менавіта з прасторы маральнай устойлівасці прыйшло да нас нацыянальнае хараство, і прыйшлі тыя творцы, для якіх непарушны закон: спачатку неабходна стаць чалавекам, а потым ужо паэтам, пісьменнікам... Палоннік гэтае прасторы, Уладзімір Сіўчыкаў напісаў кнігу “Высакосны год”, якой характэрна вабнасць дакладных занатовак, а таксама ўвага да сціплага, простага і чалавекалюбнага. Кніга дастаткова тужлівая па інтанацыі, але ў тузе, як аднойчы заўважыў яе аўтар, жыве „нязведаная слодыч...” (Л. Дранько-Майсюк, Шляхетны стыль, фрагмэнт)
Перейти на страницу:
* * *
Сёння болей на
гадзіну спацьмем – пера-
ход на зімні час!
* * *
Зграбаю лісце
пад слівай зашэрхлае
ў восеньскім садзе…
* * *
Іржэўнік колкі,
як зваротны шлях пакут.
Нудны краявід.
* * *
Паркан фарбую.
Саспелай вішні колер
заспакойвае.
* * *
Як і пазалетась
песціць маю далонь
глянец каштана.
* * *
Кінуў жалудоў
у фантан з жабоцькамі
старасвецкі дуб.
* * *
Дочкі шукаюць
каштаны ў лістоце
ў парку Купалы.
* * *
Згалелі клёны.
Вусцішнасць пануе зноў
ля сцен Каложы.
* * *
Крачаць вароны
па-над садам згалелым.
Восеньскі вецер.
* * *
Лысая гара…
Праглядаю пры печы
тоўсты часопіс.
* * *
Ветразь-парасон
мяне ўпотай штурхануў.
Стылая слата.
* * *
Венера-зорка,
напэўна ж, дзесьці й сёння
дзеці слёзы льюць?
* * *
Прывідным ранкам
прасакоча сарока
над лісцем глогу.
* * *
Кубак забыты
на цыраце ў альтанцы.
Мжака цярусіць.
* * *
Грэюцца коткі
на капотах машын.
Празрысты ранак.
* * *
На дым гаркавы
дзівуецца малеча.
Бульбоўнік паляць.
* * *
Апала лісце,
ды скрозь вецце яблыні
ледзь бачны кляштар.
* * *
Кошка-прыблуда
жаласліва яўкае…
Дачы спусцелі.
* * *
Пабагацелі
прыбіральшчыцы ў двары –
важкія гурбы
залатое лістоты
шторання намятаюць.
* * *
Аж да гарышча
па цаглянай сцяне плюшч
ускараскаўся!
Асфальт у лодачках
барвістых лісточкаў.
* * *
Мабыць, утульна
будзе ўзімку засынаць
і чайным ружам
пад лапнікам яловым
дый пахкім пілавіннем.
* * *
Заструменіўся
дымок па-над комінам
у хаце напроці —
напэўна ж, заначуе
Віталь Мікалаевіч…
* * *
Выкруцілася
на аўчынным халаце,
які я скінуў,
трохколерная Тайга…
Сніць роднасную блізкасць?
* * *
Ідзём далёка...
Хто падкажа, дзе канец
гэтага шляху?
З дрэў на зямлю сцякае
лісце бясконцым дажджом.
Перейти на страницу: