Электронная книга - «Η Άνοδος της Σκιάς». Краткое содержание книги:
Η περιπέτεια συνεχίζεται: ο Πέριν, ο λιγομίλητος; σιδεράς, επιστρέφει στο Πεδίο του Έμοντ και γίνεται ο Άρχοντας τον Λύκων, ο Πέριν ο Χρυσομάτης. Ο Ραντ, έχοντας υποτάξει το Δάκρυ, εκπληρώνοντας άλλο ένα μέρος της Προφητείας του Δράκοντα, ξεκινά για την Ερημιά του Άελ, για να στρατολογήσει στον αγώνα του τους Αελίτες, εκείνους τους απείθαρχους και ανίκητους πολεμιστές. Όσο για τις μάγισσες Άες Σεντάι στο Λευκό Πύργο, ο μεγαλύτερος κίνδυνος εκεί δεν μοιάζει να προέρχεται από τις δυνάμεις του Κακού, αλλά από τη δίψα για εξουσία και τις μηχανορραφίες τους.
Η περιπέτεια συνεχίζεται, και θα συνεχίζεται όσο γυρνά ο Τροχός του Χρόνου.
Τότε, ενώ ο Ραντ συνειδητοποιούσε ότι οι Αελίτες ήθελαν κάτι παραπάνω, τον πλησίασαν η Εγκουέν και οι άλλες τρεις Σοφές, που είχαν κατηφορίσει το βουνό. Οι Αελίτισσες έμοιαζαν ενοχλημένες που είχαν αναγκαστεί να τρέξουν και φαίνονταν θυμωμένες, όσο ήταν και η Μπάιρ πριν. Η Άμυς κοίταξε τον Κουλάντιν, ενώ η Μελαίν, με τα ανοιχτόξανθα μαλλιά, κοίταζε τον Ραντ με ένα ύφος σαν να τον κατηγορούσε. Η Σεάνα έμοιαζε έτοιμη να δαγκώσει πέτρες. Η Εγκουέν, με μια εσάρπα τυλιγμένη γύρω από τα μαλλιά της και απλωμένη στους ώμους της, κοίταζε τον Ραντ και τον Ματ, εν μέρει με ανησυχία και εν μέρει σαν να μην περίμενε ότι θα τους ξανάβλεπε.
«Ανόητε», μουρμούρισε η Μπάιρ. «Όλα τα σημάδια». Πέταξε το ασκί στον Ματ, έπιασε το δεξί χέρι του Ραντ και τράβηξε το μανίκι του, αποκαλύπτοντας το σαν σε καθρέφτη είδωλο του πλάσματος στον αριστερό πήχη του. Η ανάσα σκάλωσε στο λαιμό της και ύστερα βγήκε με ένα μακρύ αναστεναγμό. Έμοιαζε να ισορροπεί στην κόψη του ξυραφιού, ανάμεσα στην ανακούφιση και το φόβο. Δεν υπήρχε περιθώριο για παρεξήγηση· προσδοκούσε το δεύτερο σημάδι, όμως την τρόμαζε. Η Αμυς και οι άλλες δύο Σοφές μιμήθηκαν σχεδόν ακριβώς τον αναστεναγμό της. Ήταν παράξενο να βλέπεις Αελίτες φοβισμένους.
Ο Ραντ παραλίγο να βάλει τα γέλια. Όχι ότι διασκέδαζε. «Δυο και δυο φορές θα σημαδευτεί». Έτσι έλεγαν οι Προφητείες του Δράκοντα. Ένας ερωδιός σε κάθε παλάμη και τώρα αυτά. Ένα από τα αλλόκοτα πλάσματα —η Προφητεία τα ονόμαζε Δράκοντες― υποτίθεται πως ήταν για τη «χαμένη ανάμνηση». Το Ρουίντιαν το είχε σίγουρα προσφέρει αυτό, τη χαμένη ιστορία της προέλευσης των Αελιτών. Και το άλλο ήταν για το «τίμημα που έπρεπε να πληρώσει». Πόσο σύντομα πρέπει να το πληρώσω; αναρωτήθηκε. Και πόσοι πρέπει να πληρώσουν μαζί μου; Πάντα έπρεπε να είναι κι άλλοι, ακόμα κι όταν προσπαθούσε να πληρώσει μόνος του.
Φοβισμένη ή όχι, η Μπάιρ δεν κοντοστάθηκε πριν υψώσει κι αυτό το χέρι πάνω από το κεφάλι του, διακηρύσσοντας δυνατά: «Ιδού, αυτό που δεν φάνηκε άλλοτε. Έχει επιλεγεί ο Καρ'α'κάρν, ο αρχηγός των αρχηγών. Γεννημένος από Κόρη, ήρθε με την αυγή από το Ρουίντιαν, σύμφωνα με την προφητεία, για να ενώσει το Άελ! Η εκπλήρωση της προφητείας έχει αρχίσει!»
Οι αντιδράσεις των άλλων Αελιτών δεν έμοιαζαν καθόλου με εκείνες που είχε φανταστεί ο Ραντ. Ο Κουλάντιν τον κοίταξε επίμονα, με περισσότερο μίσος από πριν —αν κάτι τέτοιο ήταν δυνατό― και μετά πήδηξε από την προεξοχή και ανέβηκε την πλαγιά, για να χαθεί στις σκηνές του Σάιντο. Οι Σάιντο διαλύθηκαν, κοιτώντας τον Ραντ με ανέκφραστα πρόσωπα πριν επιστρέψουν αργά στις σκηνές τους. Ο Χάιρν και οι πολεμιστές της φυλής Τζίντο, σχεδόν χωρίς να διστάσουν, έκαναν το ίδιο. Μέσα σε λίγες στιγμές είχε μείνει μονάχα ο Ρούαρκ, με προβληματισμένο βλέμμα. Ο Λαν πλησίασε τον αρχηγό φατρίας· κρίνοντας από το πρόσωπό του, ο Πρόμαχος θα προτιμούσε να μην είχε δει καθόλου τον Ραντ. Ο Ραντ δεν ήξερε τι περίμενε, μα δεν ήταν αυτό.
«Που να καώ!» μουρμούρισε ο Ματ. Μόλις τότε φάνηκε να συνειδητοποιεί ότι είχε στα χέρια το ασκί. Έβγαλε το βούλωμα, το σήκωσε ψηλά και άφησε το νερό να κυλήσει στο στόμα και στο πρόσωπό του. Όταν τέλος το κατέβασε, ξανακοίταξε τα σημάδια στα χέρια του Ραντ και κούνησε το κεφάλι επαναλαμβάνοντας «που να καώ!» καθώς του έδινε το ασκί με το νερό που πλατσούριζε μέσα του.
Ο Ραντ κοίταζε με απορία τους Αελίτες, όμως δεν είπε όχι στο νερό. Οι πρώτες γουλιές του πόνεσαν το λαρύγγι, τόσο είχε ξεραθεί.
«Τι έπαθες;» ζήτησε να μάθει η Εγκουέν. «Σας επιτέθηκε ο Μουράντιν;»
«Απαγορεύεται να μιλάμε γι' αυτά που συμβαίνουν στο Ρουίντιαν», είπε απότομα η Μπάιρ.
«Όχι ο Μουράντιν», είπε ο Ραντ. «Πού είναι η Μουαραίν; Περίμενα να είναι από τους πρώτους που θα μας προϋπαντούσαν». Έτριψε το πρόσωπό του· είδε μαύρες φλούδες από ξεραμένο αίμα στο χέρι του. «Αυτή τη φορά δεν θα με πειράξει, αν με Θεραπεύσει χωρίς να ρωτήσει πρώτα».
«Ούτε και μένα», είπε βραχνά ο Ματ. Ταλαντεύτηκε, στηρίχτηκε στο δόρυ του και πίεσε το μέτωπό του με τη ρίζα της παλάμης του. «Το μυαλό μου κάνει σβούρες».
Η Εγκουέν μόρφασε. «Φαντάζομαι πως είναι ακόμα στο Ρουίντιαν. Αλλά αφού τελικά βγήκατε, μπορεί να βγει κι αυτή. Έφυγε ακριβώς μετά από σας. Και η Αβιέντα. Λείπετε όλοι πολύ καιρό».
«Η Μουαραίν πήγε στο Ρουίντιαν;» είπε ο Ραντ χωρίς να πιστεύει τα αφτιά του. «Και η Αβιέντα; Γιατί —;»Ξαφνικά κατάλαβε τι άλλο του είχε πει. «Τι εννοείς “πολύ καιρό”;»