Евангелле ад Мамы
- Автор: Барадулін Рыгор
- Год: 1995
- Язык: белорусский
- Год: Мастацкая літаратура
- ISBN: 985-02-0123-1
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Евангелле ад Мамы». Краткое содержание книги:
Маці. Мова. Малітва.
Пад гэтым трохзор’ем у свет чалавек прыходзіць. Пад гэтым трохзор’ем адыходзіць з прытулку часавога. Святло Вечнай кнігі, Матчына дабравесце, Матчына багаславенне, жыццёвы тлум і сум развітання — у кнізе народнага паэта Беларусі Рыгора Барадуліна «Евангелле ад Мамы».
Пад гэтым трохзор’ем у свет чалавек прыходзіць. Пад гэтым трохзор’ем адыходзіць з прытулку часавога. Святло Вечнай кнігі, Матчына дабравесце, Матчына багаславенне, жыццёвы тлум і сум развітання — у кнізе народнага паэта Беларусі Рыгора Барадуліна «Евангелле ад Мамы».
Перейти на страницу:
Мусіць доўжыцца
Ліставейны лівень Белаввежы,
Цёплы град зрудзелых жалудоў.
Зубрант вятрыстае начлежжа.
Ціхі смех няпуджаных слядоў.
Мох, расчулены баравікамі.
Мокрыя бабровыя хлуды.
Гэта мусіць доўжыцца гадамі,
Успамінам грэць у халады.
Традыцыйнае
Журавы пасуцца на балоце,
Грэюцца ў дарогу журавінамі.
А туга стаілася на ўзлёце,
Каб знікаць сваімі пуцявінамі.
Журавы падымуцца ў нябёсы
Даганяць тугу далёка ў выраі.
Восеньскі настрой перапялёсы
Зябкавата пер’е натапырвае.
У ставок вада цішэй сцякае.
А над чаратамі,
Па-над пушчаю
З туманом плыве і не сціхае —
Як пачуць —
Курлыканне скрыпучае…
Турлюй
Тураў рог
І паляўнічы рог
Ладзілі ймяніны баравіне.
Сам паганскі дух яе сцярог,
Лёгкую ў аблокаў на паміне.
Не адзін віхор
Зламаў язык,
А Турлюй не вымавіў з разгону.
На імхі
Пад закіпелы рык
Лось губляе
Галаву й карону.
Цяжка
Дзяцел ісціну даводзіць дзюбай,
Толькі пра сваё шуміць сасна.
У сасны з вясны дума адна —
Высіцца й не гнуцца перад згубай.
Беразняк
Усмешкай белазубай
Так і прасмяецца давідна.
На хвасце ў сарокі пер’іна
Пераважыць ісціну рахубай.
Біся лобам
Ці сякерай дзюбай —
Не памірыцца з маной віна.
І лясная знае даўніна —
Цяжка
Ісціну даводзіць дзюбай.
Імша
Сцішаю свой спех і з пашанай
У шуму спагады прашу.
Тут правіць
У світцы імшанай
Лясун па спакоі імшу.
У пнёўе ўпіраюцца пяты.
На шыі дарогі пятля.
Дажджамі абмыты,
Працяты
Вятрамі,
Нябожчык каля
Магілы свае спачывае.
А грукат балюе смялей.
І ў лесу душа як чужая.
Хоць ёй на смаляк усмалей.
Ад хмар хваравіта і шэра
На сэрцы ў нябёс
І ў вачах.
Не хоча паганская вера
Са сценьмі
Згасаць у карчах…
Памяці Валянціна Ждановіча
Ты вёў свой рызыкоўны торг з нябытам —
Хацеў даўжэй пакінуць на зямлі
Жывых і тых, што ціха адышлі
Ды засталіся быць святлом адбітым.
Жыццё радзейшым, смерць гусцейшым сітам
Прасейвае чаго, каго, калі.
Тваіх вачэй турботныя чмялі
Спалохана віталіся з блакітам.
Сяброў усмешкі і зласліўцаў кпіны —
Ты ўсё ў сябе прымаў, як вечны дол,
Абавязкова за людзей павінны.
Ды хто прыспешыў твой жалобны стол?
Чаму ж ён не адвёў абвіў змяіны,
Рахманы, як і сам ты, твой анёл?
Знаёмае
Чарсцьвяды. Чаравэчча.
Завыдрана. Павулле.
І вечар горбіць плечы
У дажджавой затуле.
Палын нудзьгуе горка.
Дыміць туман ядлова.
І скача,
Як вавёрка,
На вусны з вуснаў слова.
Начуе золь па шатах.
Па некім каня плача.
Вушача —
Мой пачатак,
І мой канец —
Вушача!
Залачу далонь
Я сцяжыне далонь залачу
Жаўталісцем
З бяроз Беразвечча.
Я з табою сустрэцца хачу
Ў варажбітна заснежаны вечар.
Каб ад шпаркай хады
Халады
Чырванеліся шчокамі ў белі.
Каб аж да Беразвечча сляды
Учарнелі.
Ад бяды.
* * * Бацька хату «ў пальчыкі» рубіў…
Бацька хату «ў пальчыкі» рубіў,
Мама капу ткала,
Ткала «ў дымкі».
Бацька сына песціў і любіў.
Я трапляў з абдымкаў у абдымкі.
Бацька на Вялікадня зубіў
Яйка —
Выбіраў мацак найсамы.
Бацька сына,
Бацьку сын згубіў,
І застаўся я ды смутак мамы.
Перейти на страницу: