Otchłań Rozgrzeszenia [Absolution Gap - pl]

Vasko z wielkim zainteresowaniem obserwował podejście do głównej wyspy. Długo lecieli nad czarnym oceanem i teraz z ulgą przyjmował oznaki ludzkiej obecności. Światła wysuniętych osiedli, tworzące linie proste, łuki i pętle — kształty odpowiadające zarysom znanych mu częściowo zatok, półwyspów i wysepek — sprawiały wrażenie bezbronnych i przemijających. Nawet jaśniejsze skupiska Pierwszego Obozu wyglądały tymczasowo, jakby w każdej chwili mogły być zduszone niczym węgielki dogasającego ogniska. Zawsze wiedział, że obecność ludzi na Araracie to stan niepewny, którego nie można uznać za rzecz oczywistą. Słyszał to od maleńkości. Ale dopiero teraz poczuł to w trzewiach.

W kadłubie promu stworzył sobie okno — koniuszkiem palca zakreślił obszar, który stał się przezroczysty. To Clavain zademonstrował mu z pewną dumą, jak to zrobić. Vasko przypuszczał, że z zewnątrz kadłub jest nadal idealnie czarny, i że to, na co on patrzy, jest w zasadzie ekranem naśladującym optyczne właściwości szkła. Jednak w wypadku starych technologii — a prom był zdecydowanie starym urządzeniem technicznym — niczego nie należało traktować jako oczywistość. Vasko wiedział tylko, że leci i że żaden z jego rówieśników nigdy tego nie doświadczył.

Prom zniżał się na sygnał z bransolety Scorpia, schodził z warstwy chmur w towarzystwie spirali i zakrętasów zaburzonego powietrza. Czerwone i zielone światełka migały po obu stronach kadłuba z polerowanego obsydianu, przypominającego swoim deltoidalnym kształtem mantę.

Przynajmniej jedna trzecia podbrzusza była oślepiająco jasna: siatka jaskrawoniebieskich, złożonych fraktalnie elementów termicznych w otoczce migoczącej plazmy o barwie fioletu i indygo. Podwozie, zamocowane w skomplikowany sposób, wynurzyło się z chłodnych rejonów podbrzusza i rozprostowało w hipnotycznym balecie tłoków i zawiasów. Fluorescencyjne wzory zapaliły się na górnym kadłubie, obrysowując luki wejściowe, gorące miejsca i wyloty spalin. Prom wybrał sobie obszar lądowania, obrócił się i opadł na grunt z wielką precyzją, a podwozie skurczyło się, by zamortyzować ciężar pojazdu. Przez chwilę jeszcze ryczały podgrzewacze plazmy. W końcu nagle się zatrzymały.

Plazma rozproszyła się, zostawiając po sobie nieprzyjemny zapach spalenizny.

Wcześniej Vasko widział przelotnie ten samolot, ale tylko z dużej odległości. Widok był imponujący, z niczym nieporównywalny.

Aby wsiąść do promu na wyspie, szli we trzech ku rampie załadunkowej. Gdy już niemal do niej dochodzili, Clavain źle postawił nogę i zaczął spadać. Vasko i świnia równocześnie rzucili się naprzód, ale to Vasko wziął na siebie cały ciężar Clavaina. Zaskoczony, przekonał się, że Clavain jest bardzo lekki, jak worek siana. Vasko zaczerpnął głośno tchu, słychać to było nawet na tle syczenia promu.

— Nic panu nie jest? — spytał. Clavain spojrzał na niego ostro.

— Jestem starym człowiekiem. Nie należy ode mnie oczekiwać rzeczy niemożliwych.

Wspominając minione godziny w towarzystwie Clavaina, Vasko nie wiedział, co o nim myśleć. Starzec oprowadzał go po promie z ojcowską gościnnością, wypytywał o rodzinę, chwalił za dociekliwe pytania, żartował jak ze starym znajomym, a za chwilę stawał się lodowaty i daleki jak kometa.

Choć wahania nastroju przychodziły bez zapowiedzi, zawsze towarzyszyła im widoczna zmiana w oczach — spojrzenie Clavaina kierowało się w inną stronę, jakby to, co działo się wokół, przestawało go nagle interesować.

Gdy to się pierwszy raz zdarzyło, Vasko podejrzewał, że jakoś uraził starca. Szybko jednak zorientował się, że Scorpio również jest traktowany w podobny sposób. Gdy Clavain tracił kontakt z rzeczywistością, to jakby zerwał się sygnał, jakby uciekła częstotliwość. Gdzieś odpływał, a potem nagle powracał do teraźniejszości. Vasko uświadomił to sobie i przestał się zbytnio przejmować tym, co mówi czy robi w obecności Clavaina. Równocześnie coraz bardziej go niepokoił stan umysłu mężczyzny, którego wieźli do domu. Dokąd dryfują myśli Clavaina? Gdy koncentrował się na tym, co działo się tu i teraz, był normalny jak zwykli ludzie. Ale normalność jest jak świetny deseń, który widać z okna kabiny, pomyślał Vasko. We wszystkich prawie kierunkach droga wiodła w ciemność, a ciemności było więcej niż światła.