De Cock en een dodelijke dreiging

17

Het was razend druk in de binnenstad van Amsterdam. In een lang lint trokken de voertuigen traag over de smalle rijstroken van het Damrak.

De Cock gebaarde moedeloos om zich heen.

‘Ondanks een woud van Amsterdammertjes zijn de verkeersaders van de Amsterdamse binnenstad volkomen dichtgeslibd. Ik geloof dat we veel beter te voet naar de Realengracht hadden kunnen gaan.’

Vledder knikte berustend.

‘Maar we kunnen nu niet meer terug. Voor we de wagen weer achter het bureau op de steiger hebben, zijn we zeker een halfuur verder.’ Hij keek even opzij. ‘Wonen er mensen op de Realengracht? Volgens mij staan daar alleen maar van die grote oude pakhuizen.’

De Cock spreidde zijn handen.

‘Ik weet het niet. Ik ben er een lange tijd niet in de buurt geweest. Vroeger kwam ik daar vaak. Er woonde een vriend van mij op de Zandhoek. Toen hadden die oude pakhuizen nog een functie. Nu zijn veel van die eeuwenoude gebouwen tot appartementen omgebouwd. Het schijnt dat de zogeheten yuppies veel geld voor zo’n appartement over hebben.’

‘Zou Sonja van Poeldijk daar wonen?’

‘Dat vermoed ik.’

Vledder reageerde verwonderd.

‘Heeft ze met een deeltijdbaantje dan zoveel geld dat zij zich zo’n appartement kan veroorloven?’

De Cock trok zijn schouders op.

‘Misschien woont ze wel met zo’n yuppie samen? Voor een aantrekkelijke jonge vrouw is er altijd wel geld te verdienen.’ ‘Je bedoelt als escortof callgirl?’

‘Precies.’

Vledder schudde zijn hoofd. ‘Zo’n type lijkt ze me niet.’

De Cock glimlachte. ‘Laten we vriendelijk aannemen dat ze bemiddelde ouders heeft of dat onlangs een rijke oom van haar is gestorven.’

De oude rechercheur trok een dwarse denkrimpel in zijn voorhoofd.

‘Heb je haar nog in onze administratie nagetrokken?’

Vledder knikte. ‘Ze komt helemaal niet voor. Ze is nog nooit met de politie of justitie in aanraking geweest. Als jij middels dat glas geen vingerafdrukken van haar had gestolen, dan had Ben Kreuger nooit kunnen constateren dat haar verhaal over een deeltijdbaan bij Emile van den Aerdenburg een leugen was.’

De Cock wreef zich achter in zijn nek.

‘Ik had vanmorgen in Baarn bij mevrouw Van Ieperen naar haar moeten informeren. Misschien dat zij ons had kunnen inlichten.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik heb er niet aan gedacht.’

Ze reden achter het Centraal Station langs, over de De Ruijterkade naar de Westerdoksdijk. Vandaar, via het Barentszplein, Bokkinghangen, een smal ophaalbruggetje en de Zandhoek bereikten ze de Realengracht.

Vledder vond voor de oude Volkswagen nog een parkeerplaatsje aan het water. De gevels van de oude pakhuizen waren zo veel als doenlijk intact gehouden en toonden tegen een grauwe wolkenhemel een markante aanblik. Toch was duidelijk te zien dat de oude gebouwen niet meer als opslagplaats van goederen werden gebruikt. Sporen van intensieve bewoning waren zichtbaar. De Cock plukte een papiertje uit het borstzakje van zijn colbert en raadpleegde zijn notitie. ‘Nummer 384,’ las hij hardop Vledder liep voor hem uit naar een brede groene toegangsdeur en voelde aan een grote koperen knop. Toen hij daaraan draaide, gaf de deur mee.

De Cock duwde het papiertje weer in zijn borstzak en liep achter hem aan.

Via de groene deur bereikten ze een ruime, hoge hal met witte granolwanden waarop rechts een lichtmetalen tableau met drukknoppen en rozetten van spreekgaatjes. De Cock liet zijn blik langs de namen glijden. Sonja van Poeldijk, zo leerde hem het tableau, had een appartement op de tweede etage.