De komst van de Schaduw

Fronsend probeerde hij haar niet aan te kijken. Zijn eerste gedachte gold Perijn, maar hij zag niet hoe ze kon weten waar Perijn heen was gegaan. ‘Wat bedoel je?’ zei hij eindelijk.

‘Ik vecht voor jou,’ zei Moiraine voor Egwene iets had kunnen zeggen, ‘net als Egwene.’ De twee vrouwen wisselden een snelle blik met elkaar. ‘Mensen die het niet weten, vechten voor jou, meer dan jij hen kent. Jij beseft niet wat het betekent dat jij de vorm van het Eeuwweb dwingt, nietwaar? De rimpelingen van je daden, de rimpelingen van je bestaan spreiden zich over het Patroon uit en veranderen het weefsel van levensdraden van mensen die jij nooit zult kennen. De strijd is niet alleen jouw strijd. Toch sta je in het hart van dit Patroonweb. Als jij faalt en valt, falen allen, vallen allen. Laat je dan van Lan vergezellen als ik niet met je mee kan naar Alcair Dal. Een tweede paar ogen om je in de rug te beschermen.’ De zwaardhand draaide zich in z’n zadel om en keek haar fronsend aan. Nu de Shaido zich hadden gesluierd om te doden, was hij er niet al te happig op haar achter te laten. Rhand dacht niet dat hij die blik tussen de twee Aes Sedai had mogen opvangen. Ze wilden dus iets geheimhouden. Egwene had Aes Sedai-ogen, donker en onleesbaar. Aviendha en de andere Speervrouwen stonden weer om hem heen. ‘Laat Lan bij jou blijven, Moiraine. De Far Dareis Mai draagt mijn eer.’

Moiraines mond verstrakte, maar het was blijkbaar het juiste woord voor de Speervrouwen. Adelin en de anderen grijnsden breed. Onder hen groepten de Aiel rond de voerlieden samen toen ze de muildieren uitspanden. Natael stond opgewonden met de ene vrouw te praten, Kadere met de andere, of ze eindelijk vrede met elkaar konden sluiten. De twee vrouwen waren de hele tocht giftig tegen elkaar geweest. Als het mannen waren geweest, waren ze volgens Rhand allang op de vuist gegaan.

‘Wees op je hoede, Egwene,’ zei Rhand. ‘Jullie allemaal, wees op je hoede.’

‘Zelfs de Shaido zullen een Aes Sedai niet lastig vallen,’ vertelde Amys hem, ‘en Bair, Melaine of mij evenmin. Sommige dingen zal zelfs een Shaido niet doen.’

‘Wees alleen goed op je hoede.’ Hij had het niet zo scherp willen zeggen. Zelfs Rhuarc keek hem met grote ogen aan. Ze begrepen het niet en hij durfde het hun niet te vertellen. Nog niet. Wie zou als eerste in hinderlaag liggen? Zowel zij als hijzelf liepen gevaar. ‘En ik, Rhand?’ zei Mart opeens terwijl hij onbewust een gouden munt tussen zijn vingers liet draaien. ‘Enig bezwaar dat ik meerijd?’

‘Wil je dat? Ik dacht dat je bij de marskramers wilde blijven.’ Mart keek fronsend naar de wagens en naar de rij Shaidokrijgers voor de rotskloof. ‘Ik denk niet dat het zo makkelijk zal zijn hier weg te gaan als je gedood gaat worden. Bloedvuur, als je me niet op de ene manier in een kookpot weet te krijgen, dan is... dovienya,’ mompelde hij – Rhand had het hem al eerder horen zeggen en Lan had hem verteld dat het geluk betekende in de Oude Spraak – en gooide de goudmark omhoog. Toen hij probeerde hem op te vangen, sprong de munt van zijn vingertoppen weg en viel op de grond. Op de een of andere onmogelijke manier kwam de munt op zijn kant neer, rolde de heuvel af, sprong over de kloven in de droge bodem, glinsterend in het zonlicht, helemaal omlaag tot aan de wagens, waar hij eindelijk tot rust kwam. ‘Bloedvuur, Rhand,’ gromde hij. ik wou maar dat je dat niet deed.’

Isendre pakte de munt op en voelde eraan, de helling opkijkend. De anderen keken ook, Kadere, Keille en Natael. ‘Je kunt meekomen,’ zei Rhand. ‘Rhuarc, moeten we niet gaan?’ Het stamhoofd keek om. ‘Ja, zo ongeveer...’ Achter hem begonnen pijpers een traag danslied te spelen. ‘... nú!’

Zang voegde zich bij de pijpen. Jongens zongen niet meer bij de Aiel als ze man werden, alleen bij bepaalde gelegenheden. Aielmannen zongen strijdzangen en klaagliederen voor de doden, nadat zij de speer hadden aangenomen. Af en toe waren de stemmen van de Speervrouwen in het lied hoorbaar, maar de lage mannenstemmen overheersten.