Marokańska forteca

Giannis uwielbiał dzieci. Od chwili, w której przyszły na świat, był niezwykle oddanym ojcem. Przestał nawet tyle pracować. Dużo czasu spędzali na Libos, gdzie regularnie odwiedzała ich Dorkas. Planowali jednak osiąść w Harriston Hall, kiedy dzieci osiągną wiek szkolny – Maddie chciała, żeby odebrały angielską edukację. Tutaj, w góry Atlasu w Maroku, przyjeżdżali, żeby odpocząć i pobyć razem.

Z pomocą niani Maddie położyła dzieci spać. Po południu poddała się masażowi i zabiegom upiększającym. Teraz zdjęła ubrania i włożyła zmysłową bieliznę, potem błękitną sukienkę koktajlową i buty na wysokich obcasach. Wygładzając materiał na biodrach, usłyszała nadlatujący helikopter i uśmiechnęła się. Włożyła w to dużo pracy i wyrzeczeń, ale udało jej się odzyskać talię. Kiedy Giannis wszedł do pokoju, opierała się o framugę drzwi tarasowych.

– Umarłem i jestem w niebie – mruknął Giannis, wpatrując się w swoją piękną żonę. – Wyglądasz wspaniale.

– Krótko byłeś u dzieci.

– Po raz pierwszy w życiu oboje zasnęli wcześnie. I mimo że bardzo je kocham, dawno nie widziałem się z żoną.

– Liczyłeś dni?

Giannis położył dłonie na jej pośladkach i przyciągnął ją do siebie. Przez moment przytulał ją z uczuciem, które stawało się dla niego coraz bardziej naturalne. Po chwili spojrzał jej w oczy.

– Kiedy wyjeżdżam, tęsknię za tobą. Zmieniłaś moje życie, agape mou.

Odsunął ją i na nadgarstku zapiął jej diamentową bransoletkę z literą M.

– Wszystkiego najlepszego w dniu urodzin.

– Jest wspaniała.

– Jak ta suknia – powiedział Giannis zmysłowo, opierając się jednak pokusie przyciśnięcia do siebie jej kształtnego ciała. – Hamid czeka z kolacją na twoją cześć.