Электронная книга - «Το Μεγάλο Κυνήγι». Краткое содержание книги:
Μόλις έφυγε η Ογκιρανή, ο Ραντ μάζεψε σε μια άκρη τον Ματ και τον Πέριν. «Τι εννοείς ότι ψάχνουν για μένα; Για ποιο λόγο; Με κοίταξαν κατάματα και έφυγαν».
«Σε κοίταζαν», είπε ο Ματ χαμογελώντας, «σαν να ’χες ένα μήνα να κάνεις μπάνιο και να ήσουν λουσμένος με βρομούσα». Το χαμόγελο του έσβησε. «Αλλά μπορεί να έψαχναν για σένα. Ανταμώσαμε έναν άλλο Αελίτη».
Ο Ραντ άκουσε με κατάπληξη που συνεχώς μεγάλωνε την ιστορία της συνάντησής τους στο Μαχαίρι του Σφαγέα. Ο Ματ αφηγήθηκε το μεγαλύτερο μέρος της, ενώ ο Πέριν τον διόρθωνε μερικές φορές, όταν τα στόλιζε πολύ. Ο Ματ τα παραφούσκωσε για το πόσο επικίνδυνος ήταν ο Αελίτης, και πόσο κοντά στον καυγά είχε φτάσει η συνάντηση.
«Κι εφόσον είσαι ο μόνος Αελίτης που ξέρουμε», κατέληξε, «ε, μπορεί να είσαι εσύ. Ο Ίνγκταρ λέει ότι οι Αελίτες ποτέ δεν ζουν έξω από την Ερημιά, άρα πρέπει να είσαι ο μοναδικός».
«Δεν το βρίσκω αστείο, Ματ», μούγκρισε ο Ραντ. «Δεν είμαι Αελίτης». Η Έδρα της Άμερλιν είπε ότι είσαι. Ο Ίνγκταρ έτσι νομίζει. Ο Ταμ είπε... Ήταν άρρωστος, είχε πυρετό. Του είχαν κόψει τις ρίζες που νόμιζε ότι είχε, μαζί οι Άες Σεντάι και ο Ταμ, αν και ο Ταμ ήταν τόσο άρρωστος που δεν ήξερε τι έλεγε. Τον είχαν πετάξει να τον παρασέρνει ο άνεμος, και μετά του είχαν προσφέρει κάτι καινούργιο να κρατηθεί. Ψεύτικος Δράκοντας. Αελίτης. Αυτά δεν μπορούσε να τα διεκδικήσει για ρίζες. Δεν θα το έκανε. «Μπορεί να μην ανήκω σε κανέναν. Αλλά οι Δύο Ποταμοί είναι το μόνο σπίτι που ξέρω».
«Δεν εννοούσα τίποτα», διαμαρτυρήθηκε ο Ματ. «Απλώς... Που να καώ, έτσι λέει ο Ίνγκταρ. Έτσι λέει ο Μασέμα. Ο Ούριεν έμοιαζε για ξάδερφος σου, κι αν η Ριάν έβαζε φόρεμα κι έλεγε ότι είναι θεία σου, θα το πίστευες κι εσύ ο ίδιος. Ε, εντάξει. Μη με κοιτάζεις έτσι, Πέριν. Αν θέλει να λέει ότι δεν είναι, εντάξει. Αλλάζει τίποτα, στο κάτω-κάτω;» Ο Πέριν κούνησε το κεφάλι του.
Οι Ογκιρανές κοπέλες τους έφεραν νερό και πετσέτες για να πλύνουν τα χέρια και τα πρόσωπά τους· επίσης τυριά και φρούτα και κρασί, με κασσιτερένια κύπελλα τόσο μεγάλα, που δεν τα κράταγες άνετα στο χέρι. Ήρθαν κι άλλες Ογκιρανές γυναίκες, με κεντητά φορέματα. Εμφανίστηκαν μία-μία, κάπου δώδεκα συνολικά, για να ρωτήσουν αν οι άνθρωποι είχαν βολευτεί, αν ήθελαν τίποτα. Λίγο πριν φύγει η καθεμιά τους, στρεφόταν στον Λόιαλ. Εκείνος απαντούσε με σεβασμό, όμως ήταν τόσο λιγομίλητος, που ο Ραντ πρώτη φορά τον έβλεπε έτσι, όρθιος, μ’ ένα βιβλίο Ογκιρανού μεγέθους με ξύλινη επένδυση σφιγμένο στο στήθος σαν ασπίδα· όταν έφευγαν, κουλουριαζόταν στην καρέκλα του με το βιβλίο ψηλά, μπροστά στο πρόσωπο. Τα βιβλία του σπιτιού ήταν το μόνο που δεν ήταν κατασκευασμένο σε ανθρώπινο μέγεθος.
«Μύρισε τον αέρα, Άρχοντα Ραντ», είπε ο Χούριν, γεμίζοντας χαμογελαστός τα πνευμόνια του. Τα πόδια του κρέμονταν από την καρέκλα που καθόταν στο τραπέζι· τα κουνούσε μπρος-πίσω σαν αγοράκι. «Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι τα περισσότερα μέρη μυρίζουν άσχημα, αλλά αυτό... Άρχοντα Ραντ, νομίζω πως ποτέ δεν σκοτώθηκε κανείς εδώ. Ίσως και να μην πόνεσε κανείς, παρά μόνο από ατύχημα».
«Τα στέντιγκ υποτίθεται πως είναι ασφαλή για όλους», είπε ο Ραντ. Παρατηρούσε τον Λόιαλ. «Τουλάχιστον αυτό λένε τα παραμύθια». Κατάπιε μια τελευταία μπουκιά άσπρο τυρί και πλησίασε τον Ογκιρανό. Ο Ματ τον ακολούθησε μ’ ένα κύπελλο στο χέρι. «Τι συμβαίνει, Λόιαλ;» είπε ο Ραντ. «Από τη στιγμή που ήρθαμε εδώ, είσαι νευρικός, σαν γάτα σε αυλή γεμάτη σκυλιά».
«Δεν είναι τίποτα», είπε ο Λόιαλ, κοιτάζοντας ανήσυχα την πόρτα με την άκρη του ματιού.
«Φοβάσαι μην μάθουν ότι έφυγες από το Στέντιγκ Σανγκτάι χωρίς άδεια από τους Πρεσβύτερούς σας;»
Ο Λόιαλ κοίταξε έντρομος γύρω του, με τις τούφες των αυτιών του να σπαρταρούν. «Μην το λες», σφύριξε. «Μπορεί να το ακούσει κάποιος. Αν το μάθαιναν...» Μ’ ένα βαθύ στεναγμό, ξανασωριάστηκε στην καρέκλα, κοιτάζοντας από τον Ραντ στον Ματ. «Δεν ξέρω πώς το κάνουν οι άνθρωποι, αλλά στους Ογκιρανούς... Αν μια κοπέλα δει ένα αγόρι που της αρέσει, πηγαίνει στη μητέρα της. Ή, μερικές φορές, η μητέρα βλέπει κάποιον που νομίζει πως είναι κατάλληλος. Όπως και να ’χει, αν συμφωνήσουν, η μητέρα του κοριτσιού πηγαίνει στη μητέρα του αγοριού και, πριν καλά-καλά το καταλάβει το αγόρι, έχουν κανονίσει το γάμο του».