Heer van het licht [Lord of Light - nl]

‘Zodra gij gereed zijt, dodengod, zal ik het uw geest gemakkelijk maken, zijn vleselijk omhulsel te verlaten.’

‘Nog éen zo’n opmerking,’ zei Yama, ‘en ik maak snel een eind aan dit gesprek. Noem mij een naam om de priesters te kunnen zeggen voor wie ze de plechtigheden moeten houden.’

‘Kort geleden heb ik afstand gedaan van mijn laatste naam,’ antwoordde de ander, ‘en daarom moet Kali’s gemaal zijn dood aanvaarden uit handen van een naamloze.’

‘Rild, je bent een dwaas,’ zei Yama en hij trok zijn zwaard. De man in het zwart trok het zijne.

‘En het is niet meer dan juist dat je zonder naam je verdoemenis tegemoet gaat. Je hebt je godin bedrogen.’

‘Het leven is vol bedrog,’ antwoordde de ander voordat hij toesloeg. ‘Door u nu op deze wijze te bestrijden, bedrieg ik ook de lering van mijn nieuwe meester. Maar ik moet de ingevingen van mijn hart volgen. Noch mijn oude, noch mijn nieuwe naam past daarom bij mij en zij zijn ook niet verdiend — noem mij dus niet bij name!’

Toen werd zijn zwaard als vuur dat overal fel uitsloeg, knetterde en loeide.

Yama deinsde voor deze aanval terug, gaf langzaam terrein prijs en bewoog slechts zijn pols bij het pareren van de slagen die op hem gericht waren.

Toen hij tien passen achteruit was gegaan, bleef hij staan en ging niet verder achteruit. Zijn afwerende bewegingen werden iets ruimer, maar zijn uitvallen kwamen onverhoeds en werden afgewisseld met schijnbewegingen en onverwachte aanvallen.

Zij kruisten het zwaard tot hun zweet met stralen op de grond stroomde; en toen begon Yama langzaam op te dringen en dwong hij zijn tegenstander tot terugtrekken. Stap voor stap herwon hij de tien passen die hij had prijsgegeven.

Toen zij weer op de plek stonden waar de eerste slag gevallen was, gaf Yama boven het gekletter van het staal toe: ‘Je hebt je lessen goed geleerd, Rild! Zelfs beter dan ik gedacht had! Gefeliciteerd!’

Terwijl hij dat zei, maakte zijn tegenstander een dubbele schijnbeweging en scoorde een lichte touche die zijn schouder trof, waarbij bloed te voorschijn kwam dat onmiddellijk ineenvloeide met de kleur van zijn kleding. Daarop sprong Yama naar voren, doorbrak de verdediging van de ander en bracht hem een slag toe tegen de zijkant van zijn hals, die hem had kunnen onthoofden. De man in het zwart herstelde zich, schudde zijn hoofd, pareerde een nieuwe aanval en deed een uitval die op zijn beurt weer gepareerd werd.

‘Dus het doodsbad beschermt je nek,’ zei Yama. ‘Dan zal ik ergens anders wel een plek vinden waar ik doorheen kan komen,’ en zijn zwaard zong een snelle zang, toen hij een aanval onder de gordel probeerde.

Yama haalde nu alles uit zijn zwaard, gesteund door de oefening van eeuwen en de meesters van die eeuwen. Toch ving de ander zijn aanvallen op, pareerde naar alle zijden, trok zich steeds meer terug, maar slaagde erin hem van zich af te houden en ondernam steeds weer tegenaanvallen. Toen stond hij met zijn rug naar de stroom en kon niet verder terug. Yama hield iets in en merkte op: ‘Een halve eeuw geleden was je korte tijd mijn leerling en ik zei toen tot mezelf: ‘Deze man heeft het in zich een meester te worden. Ik had het niet bij het verkeerde eind, Rild. Je bent waarschijnlijk de grootste zwaardvechter uit alle eeuwen die ik me herinneren kan. Ik kan je bijna je afvalligheid vergeven als ik je vaardigheid zie. Het is inderdaad jammer…’

Hij richtte een schijnaanval op de borst, maar omging op het laatste ogenblik de afweerbeweging, zodat hij met de scherpte van zijn zwaard de pols van de ander raakte. De man in het zwart sprong achteruit, pareerde heftig en deed een uitval naar Yama’s hoofd, en stond toen in positie bij het begin van de boomstam die over de kloof lag waar heel in de diepte het water stroomde.

‘Je hand ook al, Rild! De godin was inderdaad kwistig met haar bescherming. Probeer dit eens!’

Het staal gierde toen hij doel trof en met een haal de biceps van de ander openreet.

‘Aha! Die plek heeft ze overgeslagen!’ schreeuwde hij. ‘Laten we het nog eens proberen!’

Hun zwaarden kletterden op elkaar, gingen uiteen, maakten schijnbewegingen, aanvallen, pareerden, riposteerden. Yama zette zijn verdediging tegen een geweldige aanval in een plotselinge aanval om en zijn langere zwaard deed opnieuw bloed vloeien uit de bovenarm van zijn tegenstander. De man in het zwart stapte op de boomstam en deed een venijnige aanval op het hoofd, die door Yama werd afgeslagen. Yama viel nog heviger aan, dwong hem achteruit op de boomstam te springen en gaf er toen een trap tegen. De ander sprong achteruit en kwam op de andere oever terecht. Zodra zijn voeten de grond raakten, trapte hij eveneens, waardoor de boomstam in beweging kwam. Hij rolde weg voordat Yama erop kon springen, maakte zich los van de oevers, sloeg naar beneden in de stroom, bleef een ogen blik dobberen en dreef toen weg in westelijke richting.

‘Het is maar een sprong van een meter of twee, Yama! Kom er maar overheen!’ schreeuwde de ander.

De dodengod glimlachte. ‘Kom maar snel op adem’, zei hij, ‘zolang je nog kunt.  Adem is de minst gewaardeerde gave van de goden. Niemand zingt daar liederen over, prijst de goede lucht, door koning en bedelaar ingeademd, door meester en door hond. Maar owee, als je geen adem meer hebt! Waardeer iedere ademtocht, Rild, alsof het je laatste was, want die laatste ademtocht nadert!’