De Cock en het duel in de nacht
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #38
- Год: 1993
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0530-2
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en het duel in de nacht». Краткое содержание книги:
De Cock blikte bewonderend om zich heen. Opnieuw onderging hij de warmte, de charme, die Antwerpen uitstraalde. In zijn oude hart kroop een blij gevoel. Het was alsof een Hollandse beklemming van hem afviel, en ineens besefte hij waarom er zoveel landgenoten wekelijks naar de sinjorenstad trokken om zich te vermaken. Het was die geur… die ondefinieerbare geur van gezelligheid, die lokte.
Met een wat ongedurige Vledder aan zijn zijde wandelde de oude rechercheur bijkans doelloos door smalle middeleeuwse straten, bezag aandoenlijk oude geveltjes en onderging de rust en zoete pracht van de vele marktpleinen. Voor de duistere ingang van een staminee bleef hij staan en keek zijn jonge collega aan.
‘Een bolleke?’
Vledder knikte en stapte voor hem uit naar binnen.
Het was er stil, intiem en gezellig. Uit hoge ramen met glas-inlood in geel en groen, viel gedempt licht op brede ruwhouten banken en tafels. De Cock zocht zich een plekje bij het knapperend haardvuur en warmde zijn handen. Vledder nam tegenover hem plaats. Toen een struise jonge vrouw vragend op hen toeliep, bestelde hij twee bollekes.
‘Hoe lang wil je nog blijven rondlopen?’ vroeg hij daarna aan De Cock.
De grijze speurder schoof de mouw van zijn colbert iets terug en keek op zijn horloge. ‘Het is nog geen twaalf uur,’ sprak hij rustig. ‘Tijd genoeg. We gaan eerst op bezoek bij Freddy en dan laten we ons met een taxi naar Brasschaat rijden.’
De jonge struise vrouw kwam weer naderbij en serveerde donker bier in twee bolle glazen op een hoge poot. Aan de voet plaatste ze schaaltjes met goudbruine pinda’s.
‘Hollanders?’ vroeg ze een tikkeltje argwanend.
De Cock knikte en wees met een verontschuldigend gebaar naar zijn wachtend glas. ‘Eentje… om te proeven… om er intens van te genieten. Het is midden in de week en een matig mens is zijn bolleke waard.’
Het klonk als een pleidooi.
De jonge vrouw lachte.
Vledder nam een notitie uit de borstzak van zijn colbert en keek naar haar op.
‘We zijn in Antwerpen niet zo erg goed bekend,’ sprak hij vriendelijk. ‘De Willem Elsschotstraat… is die hier ver vandaan?’
De jonge vrouw schudde haar hoofd.
‘De Willem Elsschotstraat is pal bij.’ Ze duimde over haar schouder. ‘Het is maar een kleine straat. Bij wie moet u daar zijn?’
Vledder raadpleegde zijn notitie.
‘Freddy… Freddy van Ulvenhout.’
Over het gezicht van de jonge vrouw gleed een glans van vertedering. ‘Freddy,’ herhaalde zij. ‘Die invalide jongen?’
De Cock keek verrast omhoog.
‘Invalide?’
De jonge vrouw knikte.
‘Hij rijdt in een rolstoel.’
‘Waarom?’
Het gezicht van de jonge vrouw versomberde.
‘Freddy lijdt aan MS… multiple sclerose.’
De grijze speurder maakte een lichte buiging en bracht zijn beminnelijkste glimlach. ‘Mijn naam is De Cock,’ sprak hij vriendelijk. ‘De Cock met ceeooceekaa.’ Hij wees opzij. ‘En dat is mijn collega Vledder. Wij zijn rechercheurs van politie uit Amsterdam.’
Freddy van Ulvenhout keek vanuit zijn rolstoel omhoog.
‘Rechercheurs van politie?’
De Cock knikte.
‘Min of meer incognito. Ik bedoel, ons bezoek draagt geen officieel karakter.’
Freddy van Ulvenhout grinnikte.
‘Ik neem niet aan,’ sprak hij hoofdschuddend, ‘dat u helemaal uit Amsterdam bent gekomen om naar mijn gezondheid te informeren?’
De Cock glimlachte, maar antwoordde niet. Hij gebaarde naar een paar leren fauteuils bij een ronde tafel.
‘Mogen we daar plaatsnemen?’ De oude rechercheur trok een grimas. ‘De vermoeidheid na een lange wandeling door uw mooie stad kruipt langzaam in mijn botten.’
Freddy van Ulvenhout knikte.
‘Gaat uw gang.’
De Cock liet zich in een fauteuil zakken en keek de jongeman onderzoekend aan. Hij had dik zwart krullend haar, een bol, wat vlezig gezicht, met daarin een paar heldere lichtblauwe ogen.
‘Een onbekende man of vrouw,’ opende de oude rechercheur, ‘stuurde mij een paar dagen geleden een kennisgeving van overlijden van Frederik Johannes van Fluijtenberg.’
Freddy van Ulvenhout keek hem verrast aan.
‘Mijn vader.’
De Cock gebaarde voor zich uit.
‘Toen wij, mijn collega Vledder en ik, naar de begraafplaats Sint Barbara gingen om uw vader de laatste eer te bewijzen, bleek dat er geen begrafenis was en dat de heer Van Fluijtenberg… uw vader, al drie jaar geleden was gestorven.’
Freddy van Ulvenhout knikte.
‘Dat klopt… nu ongeveer drie jaar geleden. Volgens een brief, die ik uit Amsterdam van notaris Van den Hoeve ontving, zou vader aan een hartverlamming zijn bezweken en zou uit zijn testament zijn gebleken dat hij aan mij niets had nagelaten.’
‘Vreemd?’
‘Beslist. Vader heeft altijd beweerd, dat hij mij… hoewel ik geen wettelijk kind van hem was… in zijn testament zou laten opnemen.’
De Cock ademde diep.
‘Er hebben in Amsterdam,’ sprak hij plechtig, ‘kort na die kennisgeving van overlijden en na ons bezoek aan Sint Barbara, een paar… eh, gebeurtenissen plaatsgevonden, die ons vermoeden bevestigen, dat er zich rond de dood van uw vader malversaties hebben voorgedaan, onwettelijkheden zijn gepleegd, en dat de beide neven van uw vader… Wouter en Walter van Fluijtenberg, daarbij zijn betrokken.’
Freddy van Ulvenhout kneep zijn lippen op elkaar.
‘Ze hebben hem vermoord.’
De Cock keek hem strak aan.
‘Een boude bewering.’
Freddy van Ulvenhout klopte met de knokkels van zijn rechterhand op zijn borst.
‘Het is een gevoel… hier vanbinnen. Ik kan het niet bewijzen. Ik weet ook niet bij benadering hoe het is gebeurd. Daarom heb ik ook nooit stappen ondernomen om de geheimzinnigheden rond de dood van mijn vader op te lossen.’
De Cock knikte begrijpend.
‘U… eh, u onderhoudt nog relaties met die beide neven?’
Freddy van Ulvenhout schudde zijn hoofd.
‘Ze zijn kort na de dood van vader nog een paar maal bij mij geweest om mij uit te horen.’
De Cock kneep zijn ogen half dicht.
‘Waarover?’
Freddy van Ulvenhout grijnsde.
‘Hoe vertrouwelijk ik met vader omging… of hij mij wel eens iets vertelde over zaken… operaties, die hij had voorbereid.’
‘En?’
Freddy van Ulvenhout keek argwanend naar hem op.
‘Wat bedoelt u?’
De Cock spreidde zijn beide handen.
‘Was uw vader met u vertrouwelijk… vertelde hij u wel eens over zaken die hij deed?’
Freddy van Ulvenhout leunde in zijn rolstoel achterover.
‘Ik heb aan Wouter en Walter gezegd,’ sprak hij afwijzend, ‘dat vader met mij nooit over zaken sprak… dat hij zijn zaken- en privé-leven altijd streng gescheiden hield.’
De Cock keek hem schuins aan.
‘Dat was een leugen?’
Freddy van Ulvenhout gebaarde heftig.
‘Ik kon niet anders,’ riep hij emotioneel. ‘Dat was de enige manier om uit hun klauwen te blijven.’
De Cock wreef met zijn vlakke hand over zijn gezicht. Het verhoor van de jongeman viel hem moeilijk.
‘Uw vader,’ vroeg hij hoofdknikkend, ‘besprak dus wel eens zaken met u?’
Freddy van Ulvenhout aarzelde en sloot even zijn ogen. Daarna reed hij zijn rolstoel iets achteruit en klapte met zijn handen op zijn beide knieën. ‘Toen bleek dat ik MS had, heeft vader er alles aan gedaan om mij van die ziekte te verlossen. We zijn overal geweest. Maar veel meer dan de ziekte begeleiden kan men niet… nog niet. Er is veel onderzoek nodig en misschien…’
De jongeman maakte zijn zin niet af.
‘Vader had ook een nicht, die aan dezelfde ziekte leed: Patricia… Patricia Roosendaal… een kind van zijn zuster.’