Паіміж небам і зямлёй

А вось ручаёк мой — без імені... Для мяне прынамсі... Ды й старажылаў-знаўцаў няма, перавяліся...

О-о-о, гэта не тое, што дома, у Мачулішчы, дзе з дзяцінства кожную крынічку, кожную выспачку, кожны камень, здаецца, па імені знаеш... Яшчэ і «па-бацьку» можаш узвелічаць: Кастусёва крыніца, Юркава канава, Сёмкаў кут... Ды што казаць! На чужой зямлі прыжывацца, як паміж небам і зямлёй апынуцца... Як во гэты чарвячок, што павіс перада мною на павуцінцы...

Але ж... — раптам спахопліваюся я, — але ж і ягонага наймення я не ведаю. Зараз во, сёння, не ведаю, як і наўрад ці даведаюся заўтра. Здагадваюся толькі, што, можа, тоіцца ў гэтым нягегленькім правобразе заўтрашні прыгажун матылёк. І назва ў яго, безумоўна ж, ёсць: калі не шарагова-звычайная, дык навуковая — на латыні! — абавязкова. А я — не ведаю. І няма ў каго запытацца. Хіба што ў Бога? Як і пра гэтую во травінку... Ягонае ж тварэнне, то і назваў жа неяк і чалавеку падказаў... Ці даручыў назваць...

Але маўчыць Бог. Ці не чуе?..

А яго вучонага чалядніка, біёлага, не гукнеш спецыяльна... Стаю адзін, на хвойным угрэвістым пагорку, адкуль, па чаромхавым следзе, гэтак выразна і маляўніча прасочваюцца завоіны ляснога ручва, ды пазіраю на чарвячка, што завіс на паўдарозе паміж сваім, на выкідзістай сасновай лапцы, небам і зямлёю...

Для мяне ён проста чарвячок. Віхлясты матузок жыцця на танюсенькай павуцінцы. І яму, па ўсім відаць, аніякае справы да майго энтамалагічнага, тапанімічнага ды й іншага засмучэнняў не было, няма і не будзе. У яго зараз клопат іншы. Бо ён жа яшчэ зусім і не той, кім наканавана стаць, каб здзівіць свет, каб прывесці ў захапленне сваёй прыгажосцю ўсіх, хто пабачыць яго. А пакуль што ён, як завуць біёлагі, усяго толькі «лічынка». Яму яшчэ трэба зрабіцца матыльком, успыхнуць кавалачкам вясёлкі на крыльцах...

Спачатку падумалася, што хоча ён дабрацца да зямлі. Іншы раз нават і апусціцца на чвэрць ці паўчвэрці. А потым, як спахапіўшыся, пачынае падцягвацца ўверх. На нейкай кропцы спыняецца, пачынае пагойдвацца, нібы чагосьці чакае...

І сапраўды — чакаў. І дачакаўся.

Наляцеў ветрык, гайдануў чарвячка, нібы на арэлях, туды-сюды — і перакінуў на суседнюю сасну. Як цераз акіян — на іншы кантынент.

А чарвячку, можа, таго толькі і трэба было. Гэта ж падумаць толькі: якую б дарогу давялося адолець, каб перабрацца па зямлі да тае сасны. А тут раз-два — і мэта дасягнута, — паветраным шляхам. І можа, якраз у той момант, калі яму і трэба было там апынуцца. Не спазніўся!.. І ўсё разлічыў чарвячок: і вышыню звісання свайго, адмеранага даўжынёю павуцінкі, каб хапіла якраз да найбліжэйшай галіны сасны-суседкі; і прадчуванне ветру, і яго накірунак... і хто ведае, яшчэ што... Ах, як шкада, што імені яго не ведаю — мудраца гэтакага...