Пракурорка [Журнальный вариант, be]

— Ну, ну! Мае дарагія! — пратэставаў з абуранай мінай муж.

— А дзе ж ваш наследнік трона?

— Ужо спіць, — расчулілася Люба, — ён вельмі стаміўся, бедалага, але я павінна вам яго паказаць, хадземце, толькі на дыбачках.

Яна ўзяла Друцкага за руку і ўсе трое перайшлі ў дзіцячы пакой. У белым ложачку мірна спаў худы, чорны, як смала, хлопчык.

— Прыгожы? — спыталася Люба.

— Вельмі, — пацвердзіў Друцкі.

— А падобны і на мяне, і на Любу, праўда? — прамовіў Залкінд.

Багдан хацеў прыгледзецца яшчэ лепей, і Люба запаліла яшчэ адну лямпу.

— Так, лоб, валасы і носік матчыны, а вусны і авал твару бацькавы, — выказаў сваё меркаванне Друцкі. — Дзіўнае падабенства…

— А па характары, — захапляўся Залкінд, — выкапаны я. Аж часам смех разбірае.

З-за таго, што лямпу трымалі вельмі блізка, доўгія вейкі ўздрыгнулі, і хлопчык раптам расплюшчыў вочы.

Гэта былі велізарныя блакітныя вочы з фенаменальна цёмна-залатымі зрэнкамі.

— Спі, маленькі, спі, — пагладзіў яго бацька і патушыў лямпу, — ідзіце, дарагія мае, ён зараз засне, скарб мой найдаражэйшы.

Друцкі выцер лоб і ішоў за Любай, як непрытомны. У яго галаве віравалі думкі.

Калі яны апынуліся ў гасцінай, Друцкі ўважліва паглядзеў на Любу. Яе вусны асвятляла слабая ўсмешка.

— Пані Люба… Што гэта значыць, што гэта можа значыць?!

Яна паклала абедзве далоні яму на грудзі і прашаптала:

— У яго твае вочы, капітане, найпрыгажэйшыя вочы на свеце!

— Мілы Божа!

— Ты што шкадуеш яму іх, капітане?..

— Але як? Якім цудам? Можа, якое-небудзь пракляцце вісела нада мной! Адкуль у вашага дзіцяці гэтыя вочы?!.

Люба злажыла рукі:

— З мяне, з мяне, Джон.

— Але гэта нейкія чары!

— Чары, — кіўнула яна галавой. — Нашто ж ты, капітане, зачараваў мяне, тады на борце, калі я дрыжала, як ліст, калі твае рукі сціскалі аж да страшнага болю суставы маіх рук…

— Шаленства!

— Ты навёў чары, — гаварыла Люба ўсё хутчэй, — моцныя чары, капітане… Выпіла тады я твае вочы, твае найпрыгажэйшыя, найцудоўнейшыя вочы… Так, капітане, я прагнула тады цябе ўсяго…

— Ціха! — цыкнуў Друцкі.

— Барыс ведае…

— Як гэта ведае? Ён заўважыў гэта падабенства?

— Не. Але ён ведае, што я тады кахала цябе, капітане.

Друцкі закусіў губу.

— Я тады не ведала, што ўжо нашу пад сэрцам сына Барыса і што дам яму твае вочы, капітане.

— Але як? Як?! Якім чынам?!

— Простыя людзі сказалі б, што «загледзелася я» ў гэтыя вочы.

— І ты ў гэта верыш? Верыш! Вось дык шчасце! — закрычаў раптам Друцкі. — У мяне цяпер ёсць бясспрэчны доказ для Караля! Люба! Віват!

Люба здзівілася, не разумеючы нагоды для яго радасці. З суседняга пакоя пачуліся крокі Барыса.

— Ціха, Люба, калі-небудзь я табе гэта растлумачу. Ну, што, — звярнуўся Друцкі да ўваходзячага Залкінда, — сын спіць?

— Спіць мая радасць. Люба, можа б ты нам дала што перакусіць?

У Друцкага быў выдатны настрой.

Папіваючы гарбату, ён расказваў гаспадарам пра справы ў «Аргенціне», як стабільна павышаецца наведвальнасць і каса і як ён задаволены, што справа стала залатым дном.