Ludzie z Gwiazdy Ferriego

Ogień idący od oceanu wdzierał się w głąb lądu. Jak okiem sięgnąć góry stały w płomieniach. Gdzieniegdzie wypalone już płaty roślinności snuły żółtawe pasemka dymu. Temperatura stale rosła.

Pomyślałem, że mieszkańcy planety, całej planety, mieli zaległości w fizyce atomowej. A raczej chemii. Nie znali energii termojądrowej. W każdym razie nie umieli trzymać jej w ryzach. Niezależnie od tego, albo w samym oceanie, albo też materiale, z jakiego zamieszkujące go istoty budowały swoje liściaste konstrukcje, musiało znajdować się trochę niestabilnych atomów, neutralizowanych tylko strukturą środowiska. Porcyjka antyprotonów, jaką posłał im Sennison, zmieniła tę strukturę. Wtedy diabli wzięli całą równowagę molekularną. Nie sposób wytłumaczyć sobie inaczej rozmiarów kataklizmu.

Minęło zaledwie kilka minut. Sondy leciały nisko, bardzo nisko, prześlizgując się przez przełęcze i nurkując w doliny. Zaraz w pierwszym masywie górskim, za którąś z rzędu granią, dwie z nich wypatrzyły długi szereg kulistych tworów posuwających się korytem parującej rzeki.

Spodziewałem się tego. Nie mieli wyboru. Tylko w głębi lądu mogli szukać ocalenia przed postępującą od mórz pożogą. W każdym razie zyskać na czasie.

Wezwałem do tej doliny wszystkie sondy i poczekałem aż zrobią swoje. Kule zachowały spokój. Nie przerwały marszu. Jakby nie zauważyły unoszących się nad nimi aparatów.

Zaraz potem opuściłem atmosferę. Poszedłem ostro w górę i w połowie drugiego okrążenia dobiłem do włazu macierzystego statku.

Po opuszczeniu śluzy udałem się od razu do pomieszczenia hibernatorów i jakiś czas pracowałem przy stojącym tam kalkulatorze. Wpisałem w jego zespoły dane zebrane przez sondy. Z komory ładunkowej przytaskałem projektor holowizyjny i połączyłem jego przystawkę programową z kalkulatorem. Następnie zawołałem Sena i powiedziałem mu o co chodzi. Wysłuchał cierpliwie.

— Co chcesz z nimi zrobić? — spytał tylko.

Pomyślałem chwilę.

— Zostaną tutaj — rozejrzałem się po ścianach niskiego, kiszkowatego pomieszczenia. — Hibernatory nie będą nam na razie potrzebne. — A ludzie nie powinni się już z nimi stykać. Nie wiadomo jak się zachowają…

— Myślisz…? — Sen spojrzał na mnie badawczo.

— Nie myślę — odparłem. — Nie wiem.

Postał chwilę, wreszcie skinął głową, jakby chciał powiedzieć „zgoda” i ruszył w stronę drzwi.

— Powiem Gusowi — mruknął.

— Powiedz. I przyślij mi tu pierwszego. Ale przedtem przełącz diagnostykę na hibernatory. Muszę mieć pewność…

Minęły trzy minuty. W drzwiach ukazał się Reuss.

— Wejdź — powiedziałem.

Uśmiechnął się. Zmierzył mnie spojrzeniem, po czym nie rozglądając się podszedł do mnie i stanął plecami do kalkulatora.

— Siadaj — powiedziałem.

„Zaraz przestaniesz się uśmiechać” — przeszło mi przez myśl.

— Włóż opaskę — wskazałem mu przewieszone przez poręcz fotela zaciski przekaźników aparatury diagnostycznej.

Posłuchał bez słowa.

Sprawdziłem ustawienie torów w kalkulatorze i podszedłem do projektora. Stanąłem tak, żeby mieć przed oczami tablicę z ekranem i okienkami wskaźników.

— Patrz przed siebie — rzuciłem. — I nie ruszaj się. Przynajmniej staraj się nie ruszać.

Skinął głową. Ten ruch pociągnął za sobą lekkie zafalowanie danych liniowych na ekranie. Kable, łączące człowieka z aparaturą przesunęły się na oparcie fotela.

Wdusiłem klawisz.

W ułamku sekundy ściany pomieszczenia przestały istnieć. Przed nami otworzyła się górska dolina przecięta rzeką. Wzdłuż brzegu toczyły się białawe, lekko przypłaszczone kule.

Nie spuszczałem wzroku z tablicy. Nic.

Obraz przybliżył się. Wielka, żywa piguła, albo tak jak żywa, urosła, wydawało się, że wystarczy wyciągnąć rękę aby dotknąć jej elastycznej powłoki.

Linie zafalowały. Nie. Po prostu poruszył głową. Strzałka w okienku jednego z czujników popełzła kilka milimetrów w górę. Jakby pomyślał, na przykład, o trudnym problemie matematycznym.

Odczekałem chwilę, po czym raz jeszcze sprawdziłem tory w kalkulatorze. Tak, żeby coś robić. Wiedziałem, że aparatura jest w porządku.

Czyżbym się poszkapił? Mój pomysł, cała ta wyprawa? Wszystko na nic? Może popełniłem jakiś błąd w rozumowaniu?

Nie było błędu.

— To są „lądowcy”, prawda? — odezwał się Reuss.

Stawał się rozmowny.

— Nie — warknąłem. — Pigułki nasenne. Dla wrażliwych.

Skwitował to uśmiechem.

Raz jeszcze rzuciłem okiem na aparaturę i wyłączyłem projektor. Znaleźliśmy się ponownie w niskim pomieszczeniu hibernatorów, bezpośrednio za nawigatornią. Odszedłem kilka kroków i przyjrzałem się siedzącemu w fotelu człowiekowi. Coś mnie tknęło.