Гары Потэр і Філасофскі Камень
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #1
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Філасофскі Камень». Краткое содержание книги:
- Дайшлі, - абвясціў Хагрыд, спыняючыся, - "Дзіравы кацёл". Знакамітае мястэчка.
Гэта была маленечкая, несамавітага выгляду ўстанова. Калі б Хагрыд не паказаў, Гары б і не заўважыў, што яна наогул тут ёсць. Дарэчы, людзі, якія спяшаліся па вуліцы, менавіта што не прымячалі яго. Іх погляд прасклізваў паблізу, з вялікай кнігарні на дыскарню, і яны зусім не бачылі "Дзіравы кацёл". У Гары стварылася вельмі дзіўнае адчуванне, што толькі яны з Хагрыдам здольныя бачыць гэты бар. Але не паспеў ён нічога сказаць, як Хагрыд ужо правёў яго ўнутр.
Для знакамітага мястэчка ў памяшканні было занадта цёмна і ўбога. У куце сядзелі некалькіх немаладых жанчын, яны пацягвалі шэрры з маленечкіх кубачкаў. Адна з іх паліла доўгую люльку. Нізенькі мужчына ў цыліндры размаўляў са старым бармэнам, які быў лысы і пахадзіў на бяззубы грэцкі арэх. Пры з'яўленні новых наведвальнікаў ціхае гудзенне галасоў спынілася. Па ўсім, Хагрыд не быў тут выпадковым наведвальнікам; яму замахалі і заўсміхаліся, а бармэн пацягнуўся за шклянкай, спытаўшы:
- Як звычайна, Хагрыд?
- Не магу, Том, справы - "Хогвартс", - растлумачыў Хагрыд, плюхнуў руку на плячо Гары, ад чаго ў хлопчыка падхіліліся калені.
- Бог ты мой, - выклікнуў бармэн, узіраючыся ў твар Гары, - гэта… ці можа такое быць…
"Дзіравы кацёл" раптам замёр.
- Захоўвай маю душу, - прашаптаў стары, - Гары Потэр… які гонар.
Ён, спяшаючыся, абмінуў барную стойку, кінуўся да Гары і, са слязьмі ўвачох, схапіў яго за руку.
- З вяртаннем, м-р Потэр, з вяртаннем.
Гары не ведаў, што сказаць. Усе глядзелі на яго. Жанчына з люлькай старана зацягвалася, не ўсведамляючы, што тытунь даўно ўвесь выйшаў. Хагрыд ззяў.
Затым раздаўся шум ўставання мноства людзей з крэслаў, і ў наступны момант Гары ўжо паціскаў рукі ўсім наведвальнікам "Дзіравага катла".
- Дорыс Крокфард, м-р Потэр, не магу паверыць, што нарэшце вас бачу.
- Мая павага, м-р Потэр, мая павага.
- Заўсёды марыў паціснуць вам руку - надзвычай усцешаны.
- Я у захапленні, м-р Потэр, проста не магу выказаць словамі, Дынгл мяне клічуць, Дзедалус Дынгл.
- Я вас ужо бачыў! - успомніў Гары, і ў Дзедалуса Дынгла ад захаплення звалілася шапка. - Вы мне аднойчы пакланіліся ў краме.
- Ён памятае! - ускрыкнуў Дзедалус Дыггл, аглядаючы ўсіх якія прысутнічаюць адначасова, - Чуеце? Ён мяне памятае!
Гары ўсё паціскаў рукі - Дорыс Крокфард уставала ў чаргу зноў і зноў.
Наперад прабраўся бледны малады чалавек, вельмі нервовы. У яго быў цік на адно вока.
- Прафесар Квіррэл! - сказаў Хагрыд. - Гары, прафесар Квіррэл будзе настаўнікам у цябе ў "Хогвартсе".
- П-п-п-Потэр, - заікаючыся, вымавіў прафесар Квіррэл, хапаючы Гары за руку. - Н-н-н-не магу п-перадаць, як я ш-ш-шчаслівы, што м-мне д-д-д-давялося в-вас с-с-сустрэць.
- А што вы выкладаеце, прафесар Квіррэл?
- А-абарону ад с-с-сіл з-з-зла, - прагаварыў прафесар Квіррэлл ціха, нібы не жадаючы пра гэтае згадваць. - Н-не тое, каб в-вам гэта б-было п-патрэбна, а, П-Потэр? - Ён нервова засмяяўся. – М-мяркую, в-вырашылі н-набыць усё для ш-школы? А м-м-мне трэба п-п-пашукаць н-н-новую кнігу аб вампірах. - Падавалася, сама думка аб гэтым забівала яго.
Але астатнія не далі прафесару Квірэлу цалкам завалодаць увагай Гары. Спатрэбілася хвілін дзесяць, каб вызваліцца ад жадаючых пагутарыць. Нарэшце, Хагрыду атрымалася перакрычаць гвалт:
- Нам трэба ісці - шмат спраў. Пайшлі, Гары.
Дорыс Крокфорд у апошні раз паціснула Гары руку, і яны з Хагрыдам наскрозь прайшлі праз бар і вышлі ў невялікі, агароджаны высокімі сценамі двор, дзе стаяў смеццевы бак і расло пустазелле.
Хагрыд з усмешкай глядзеў уніз на Гары.
- Гаварыў я табе? Гаварыў, ты знакамітасць. Прафесар Квіррэл аж увесь задрыжаў, як убачыў цябе - ды ён, праўда, амаль заўсёды дрыжыць.
- А чаго ён такі нервовы?
- Няшчасны хлапец. Быў у парадку, пакуль вучыў па кніжках, а потым з'ехаў на год, на практыку… Гавораць, сустрэў вампіраў у Чорналессі, і яшчэ была нейкая цёмная гісторыя з вядзьмаркай… З тых часоў такі. Баіцца вучняў, баіцца нават уласнага прадмета… Так, дзе парасонік?
Вампіры? Вядзьмарка? У Гары галава ішла кругам. Хагрыд тым часам лічыў цэглы ў сценцы, поруч якой стаяў смеццевы бак.
- Тры ўверх… Два ў бок… - мармытаў ён. - Так, адыдзі, Гары.
Ён тройчы пастукаў па сцяне лязом парасона.
Сцяна задрыжала - стала выгінацца - у цэнтры з'явілася невялікая адтуліна - яна расла і расла - і праз секунду перад імі ўтварыўся праход, дастатковы вялікі нават для Хагрыда, праход на брукаваную вуліцу, якая, пятляючы, знікала ўдалечыні.