Паром празь Ля-Манш
- Автор: Орлов Владимир Алексеевич
- Год: 2006
- Язык: белорусский
- Жанр: Другая проза
Электронная книга - «Паром празь Ля-Манш». Краткое содержание книги:
адкуль мы вынесьлі,
акуратна загарнуўшы ў сурвэтку,
келіхі, нажы і відэльцы,
зьвязваючы сябе
яшчэ і агульным
крымінальным мінулым.
Дасканалы сьвет
люмінэсцэнтных лямпаў
і наваскаваных паркетаў
імкліва папаўняецца,
пагрозьліва заяўляючы
аб сваіх прэтэнзіях
на тэрыторыю будучыні, —
бо ты не прыйшла
і сёньня ў мяне
архіўны дзень.
Сьмяротная пагроза
гэтаму стваральнаму спакою
тоіцца на вітрыне
сустрэчнага супэрмаркету
ў абліччы
вузкаплечай і стройнай
пляшкі такайскага
(шызая птушка на плячы
ўстурбавана ўзмахвае
напудранымі крыламі),
вузкаплечай пляшкі,
падобнай да цябе
болей за любую дзяўчыну
з суботняга праспэкту
Францішка Скарыны
блакітнавокім букетам
маладога падступнага хмелю
твайго цела,
здольнага аднаўляць
тэксты палімпсэстаў,
на чыіх пэргамінах
я мог ператварыцца
ў архіўную адзінку з нумарам
і не чакаць цябе
на вуліцы твайго імя,
каб назаўтра
зноў непазьбежна ўспомніць
пра свой дыплём гісторыка
і досьвед архівіста.
Нашэсьце мятлушак
У ліпені
горад захапілі
белыя мятлушкі.
Яны кружыліся
вакол поўні
і вулічных ліхтарняў,
езьдзілі ў тралейбусах і
кватаравалі на кніжных паліцах
над ложкам.
Яны апускаліся нам на плечы,
калі мы любілі адно аднаго
перад нашым суўдзельнікам —
авальным люстэркам,
і зьняможана засыналі
на набітых эратычнымі фантазіямі
падушках.
Яны будзілі нас,
асьцярожна апускаючыся
на павекі,
пад якімі круціліся
відэастужкі сноў,
і ў завейным танцы
паўтаралі рыфмы і рытмы
нашае юравабнасьці.
Ты лічыла мятлушак
нечымі душамі
і паіла віном.
Я называў іх
дзіцячымі ўспамінамі
і частаваў марозівам...
Аднойчы ты сказала,
што вынайшла
магічную формулу
пераўвасабленьня
ў мятлушку і,
абдымаючы цябе ў той вечар,
я ўжо ведаў
твой выбар.
Закаханыя глуханямыя
У гэты дажджлівы дзень
успомні кавярню
з багемнаю рэпутацыяй,
куды мы заходзілі
на філіжанку кавы
зь мігдалавым лікёрам
(постскрыптум нашага спатканьня),
кавярню, куды завітвалі
парачка лесьбіянак
і здабытчык дыямэнтаў зь Якутыі
штораз з новаю дамай.
Успомні,
закаханыя сядзелі за столікам
пад нязграбным пэйзажам
з парушанаю пэрспэктывай,
і мы не адразу заўважылі,
што яны гавораць
рукамі,
бо нашы рукі таксама
ніколі не маўчалі,
прычым іх лексычны запас
здаваўся нам бязьмежным.
Мы крыху паспрачаліся на тэму:
як глуханямыя
клічуць адно аднаго
і як называюць нас,
калі мы завём іх
глуханямымі?
Успомні,
яго доўгія пальцы
нашэптвалі штосьці такое,
ад чаго яе профіль
быў зьлёгку падведзены чырваньню,
і ты сказала, што
слова «кахаю» на іхняй мове
вынайшаў самы закаханы
з усіх глуханямых.
Мы думалі,
яны зайздросьцяць нам,
бо на іх мову не перакладаюцца
ні радасьць
тэлефоннага званка,
ні «Yesterday»,
ні музыка апошніх ускрыкаў,
калі вусны
ўтрапёна ловяць
сваю здабычу.
Успомні тых закаханых
з дажджлівага гораду.
Ты не зайздросьціш ім
зараз?
Прадчуваньне
Кепурка
Уладзімера Караткевіча і
зьлёгку правінцыйнае