Галенчыны «Я», альбо Планета Цікаўных Хлопчыкаў
- Автор: Баравікова Раіса
- Год: 1990
- Язык: белорусский
- Год: Юнацтва
- ISBN: 5-7880-0178-1
- Жанр: Детская проза
Электронная книга - «Галенчыны «Я», альбо Планета Цікаўных Хлопчыкаў». Краткое содержание книги:
— А дзе твой слон?
Косцік паглядзеў на Толіка, не ведаючы, што адказаць. Толік злосна пасміхнуўся:
— Дома слон!.. У ванне стаіць!
— Пад душыкам? — дзяўчынка звонка засмяялася і запляскала ў ладкі.
А час бег... З магазіна выходзілі жанчыны, але ніхто з іх не звяртаў ніякай увагі на дзяўчынку. Хлопчыкі засумавалі...
— Што ж рабіць? — не без хвалявання запытаўся Косцік.
— Нічога! — развёў рукамі Толік.— У міліцыю трэба завесці.
— Не хачу ў міліцыю,— паспрабавала заплакаць дзяўчынка.— Хачу са Стасікам у клетку з тыграм...
— Ну што ты сядзіш, пойдзем! — Толіку карцела хутчэй пазбавіцца ад дзяўчынкі.— Напэўна, маці даўно пазваніла ў міліцыю. Дзяўчынку недзе цяпер шукаюць... А мы сядзім на прыступках і «тралі-валі» разводзім!
— Добра!.. Хадзем!..— Косцік узяў малую за руку, і яны рушылі да перахода праз вуліцу.
— Там... за вуглом, міліцыя,— сказаў Толік, як толькі яны зноў апынуліся на шумным тратуары, і дадаў: — Бліжэйшая...
На гэты раз дзяўчынка ніяк не адрэагавала на яго словы, уся яе ўвага была засяроджана на вялікім фантане ў цэнтры плошчы, якую яны цяпер пераходзілі.
— Стасік!.. Стасік!..— сказала яна.— А ты залезь у фантанным.. Там залатая рыбка!
— Со-о-ом! — адазваўся Толік.
— Навошта ты палохаеш дзіця?!
— Ого-о, які клапатлівы!.. Дык, можа, сапраўды залезеш у фантанчык? Ты плёскаўся ў ім у кінафільме!— Толік засмяяўся.— Ну што ж ты марудзіш? Давай распранайся!
Косцік маўчаў. Дзяўчынка таксама прыціхла, адно Толік не супыняўся:
— Эх, ты-ы!.. Ды ты, аказваецца, баязлівец!.. Толькі ў кіно ў фантанчыках і плёскаешся!
— Ах, так!.. Трымай дзяўчынку!.. — і Косцік не распранаючыся кінуўся да фантана...
— Каралёў! Вярніся!..— Толік спрабаваў яго вярнуць.— Я пажартаваў...
Але было позна. Зіхоткія, праменныя пырскі пацеркамі ападалі на Косціка.
— Хутчэй лаві залатую рыбку! — крычала дзяўчынка.
Міліцэйскі свісток заглушыў яе тоненькі галасок.
— Прозвішча? — праз некалькі хвілін пытаўся ў Косціка міліцыянер.— Імя?..— Потым ён сказаў: — А табе вядома, што купацца ў вадаёмах культурнага прызначэння забаронена?
— Гэта не вадаём, а фантан,— удакладніў Косцік, выціскаючы з майкі ваду.
— Тым больш!.. — твар міліцыянера не абяцаў нічога добрага.
— Таварыш!.. Таварыш міліцыянер! — закрычаў Толік.— Я вам усё растлумачу... Гэта ж Каралёў... Ну той самы, што ў «Прыгодах Стасіка» здымаўся... Ён і там таксама ў фантане плёскаўся! А гэта... побач з ім — дзяўчынка!... Яна згубілася!..
— Згубілася?— перапытаў міліцыянер, адразу ж голас яго памякчэў.— Як цябе завуць? — лагодна звярнуўся ён да дзяўчынкі.
— Ліна...
— Скварцова?
— Угу-у...— кіўнула дзяўчынка.
— Едзем!.. Бярыце дзіця, і едзем! — хутка сказаў міліцыянер хлопчыкам.— Маці хвалюецца... Кожныя дзесяць хвілін звоніць у міліцыю!..І Гэй, таксі!.. Таксі!..— і, калі спынілася машына, сказаў: — Плошча Свабоды, 47!
І яны паехалі...
— А ты што, сапраўды лазіў у клетку з тыграм? — запытаўся ў Косціка міліцыянер.
— Лазіў!.. Толькі тыгры былі з цырка!
— А-а!.. Гэта нецікава! Цыркавыя тыгры дрэсіраваныя!
— Не скажыце! — адказаў Косцік.
А дзяўчынка закрычала:
— Цікава!.. Цікава!.. Хачу са Стасікам У цырк!
— Будзе табе «цырк» дома! — сказаў міліцыянер.
Машына пад'язджала да плошчы Свабоды.
...Дзверы кватэры адчыніла жанчына. Ледзь толькі ўбачыла дзяўчынку, кінулася да яе:
— Ліначка!.. Мая Ліначка!..
— Дзяўчынка была знойдзена ля фантана! — адрапартаваў міліцыянер.— Яе суправаджалі вось гэтыя маладыя людзі.
— Ай, божа мой! — закрычала жанчына.— Гэта ж хуліганства!.. Замест таго каб заявіць у міліцыю, яны павялі дзіця да фантана!
— Пайшлі! — Толік тузануў Косціка за руку і дагаварыў ужо на лесвіцы: — Што?.. Праглынуў «пілюлю»?
У двары хлопчыкі спыніліся...
— Куды цяпер? — запытаўся Косцік.—Пойдзем у магазін?
Толік паглядзеў на ято доўгім позіркам, хвіліну-другую памаўчаў, пасля сказаў:
— З табою, Каралёў, ні ў якім разе!..
* * *
— Калі б я быў на месцы Косці Каралёва,— сказаў самы старэйшы з цікаўных хлопчыкаў,— мне было б вельмі сумна ад таго, што мой учынак не ацанілі! Маці дзяўчынкі, можна сказаць, несправядліва пакрыўдзіла яго... Аказваецца, і за Добрую справу не заўсёды можна пачуць словы падзякі!
— Але хіба толькі дзеля гэтых слоў робяцца ўсе добрыя справы? — нечакана запытаўся самы маленькі з цікаўных хлопчыкаў.
— Я гэтага не сказаў...— адказаў самы старэйшы хлопчык.— Ды толькі пагадзіся са мной: добрае слова заўсёды прыемна чуць, тым больш калі яно заслужанае!