Электронная книга - «Ο Άρχοντας του Χάους». Краткое содержание книги:
Ας ξανακαλπάσει ο Δράκοντας στους ανέμους του χρόνου...
Ο Τροχός γυρνά κι οι άνεμοι του πεπρωμένου σαρώνουν τη γη. Ο Ραντ αλ’Θόρ, ο Αναγεννημένος Δράκοντας, παλεύει απεγνωσμένα για να ενώσει τα έθνη υπό την αρχηγία του πριν από την Τελευταία Μάχη, ενώ ο Σκοτεινός είναι έτοιμος να δραπετεύσει από την αιώνια φυλακή του κι οι αθάνατοι Αποδιωγμένοι στήνουν δόκανα στην ανυποψίαστη ανθρωπότητα.
Στον Λευκό Πύργο της Ταρ Βάλον, υπό τη δεσποτική Άμερλιν Ελάιντα, αποφασίζουν πως πρέπει να κάνουν τον Ραντ μαριονέτα τους. Στο Σαλιντάρ η Εγκουέν αλ’Βέρ ανακαλύπτει πως κι οι εξόριστες Άες Σεντάι έχουν τα δικά τους σχέδια γι’ αυτόν.
Η αφύσικη ξηρασία και το καλοκαίρι συνεχίζονται ακόμα και τους μήνες του χειμώνα, κι η Νυνάβε αλ’Μεάρα μαζί με την Ηλαίην, την Κόρη-Διάδοχο του Άντορ, αγωνίζονται να βρουν το μυθικό τερ’ανγκριάλ που μπορεί να ελέγξει τον καιρό, ενώ η Βασίλισσα Μοργκέις είναι ουσιαστικά αιχμάλωτη των Τέκνων του Φωτός που απλώνουν την εξουσία και την επιρροή τους.
Κι από την άλλη άκρη του κόσμου, ο Πέριν Αϋμπάρα νιώθει ως τα’βίρεν το κάλεσμα του Ραντ και σπεύδει μαζί με τους τοξότες των Δύο Ποταμών, που εξορμούν σε πόλεμο για πρώτη φορά ύστερα από δύο χιλιάδες χρόνια.
Οι Αντορινοί καμάρωναν για την ευθύτητά τους κι έσπευδαν να καυχηθούν ότι το Παιχνίδι των Οίκων ήταν πιο βαθιά ριζωμένο σε άλλες χώρες παρά στη δική τους, όμως πίστευαν ότι μπορούσαν να παίξουν το Ντάες Νταε’μάρ όταν έπρεπε. Μπορούσαν κατά έναν τρόπο, αλλά η αλήθεια ήταν ότι οι Καιρχινοί, ακόμα κι οι Δακρυνοί, τους θεωρούσαν αφελείς στους λεπτούς ελιγμούς του Μεγάλου Παιχνιδιού. Αυτοί οι τέσσερις διατηρούσαν ως ένα σημείο την αυτοκυριαρχία τους, αλλά για κάποιον που είχε πάρει μαθήματα από τη Μουαραίν, και είχε «μαθητεύσει» επίσης στο Δάκρυ και στην Καιρχίν, πρόδιδαν πολλά με κάθε κίνηση του ματιού, με κάθε ασήμαντη αλλαγή της έκφρασής τους.
Κάποια στιγμή, κατάλαβαν ότι δεν υπήρχε καρέκλα για τον Μπασίρε. Αντάλλαξαν γοργές ματιές, τα πρόσωπά τους φαίδρυναν λιγάκι, ειδικά όταν συνειδητοποίησαν ότι ο Μπασίρε έβγαινε από την αίθουσα του θρόνου με μεγάλες δρασκελιές. Έφτασαν στο σημείο να χαλαρώσουν αρκετά ώστε να τον κοιτάξουν με αμυδρά χαμόγελα ικανοποίησης. Σίγουρα αντιπαθούσαν την παρουσία Σαλδαϊκού στρατού στο Άντορ όσο την αντιπαθούσε η Νάεαν κι η παρέα της. Τώρα οι σκέψεις τους έγιναν προφανείς: ίσως η επιρροή του ξένου να ήταν μικρότερη απ’ όσο φοβούνταν. Δες, του Μπασίρε του είχε φερθεί σαν να ήταν απλώς ένας υψηλόβαθμος υπηρέτης.
Η Ντυέλιν άνοιξε λιγάκι πιο πλατιά τα μάτια την ίδια στιγμή με τον Λούαν, μόνο μια στιγμή πριν από τους άλλους δύο. Για μια στιγμή στάθηκαν να περιεργάζονται τον Ραντ με τόση προσοχή, που ήταν φανερό ότι απέφευγαν να κοιταχτούν μεταξύ τους. Μπορεί ο Μπασίρε να ήταν ξενομερίτης, μα ήταν επίσης ο Στρατάρχης της Σαλδαίας, τρεις φορές άρχοντας, θείος της Βασίλισσας Τενόμπια. Αν ο Ραντ τον είχε για υπηρέτη...
«Εξαιρετικό κρασί». Κοιτώντας το ποτήρι του, ο Λούαν δίστασε πριν προσθέσει, «Άρχοντα Δράκοντα». Σαν να του το είχε βγάλει κάποιος με σκοινί από μέσα του.
«Από τον Νότο», είπε η Ελόριεν όταν ήπιε μια γουλιά. «Ένα εκλεκτό κρασί των Λόφων Τουνάιγκαν. Είναι θαύμα που μπορείς να βρεις πάγο στο Κάεμλυν φέτος. Έχω ακούσει ανθρώπους να τη λένε ήδη “η χρονιά δίχως χειμώνα”».
«Νομίζεις ότι θα σπαταλούσα κόπο και χρόνο για να βρω πάγο», είπε ο Ραντ, «τη στιγμή που τόσα δεινά μαστίζουν τον κόσμο;»
Το γωνιώδες πρόσωπο του Αμπέλε χλώμιασε· ήπιε άλλη μια γουλιά, βιάζοντας φανερά τον εαυτό του. Ο Λούαν αντιθέτως άδειασε με άνεση το ποτήρι του και το άπλωσε για να το ξαναγεμίσει ένας γκαϊ’σάιν, του οποίου τα πράσινα μάτια άστραψαν με οργή που ερχόταν σε έντονη αντίθεση με την πειθήνια πραότητα του ηλιοψημένου προσώπου του. Το να υπηρετείς υδρόβιους ήταν σαν να ήσουν υπηρέτης, κι οι Αελίτες απεχθάνονταν ακόμα και την ιδέα των υπηρετών. Πώς συμβάδιζε αυτή η απέχθεια με την έννοια των γκαϊ’σάιν, ο Ραντ δεν είχε καταφέρει να το ξεδιαλύνει, μα ήταν έτσι.
Η Ντυέλιν κράτησε σταθερά το ποτήρι στα γόνατά της κι από κει και πέρα δεν του έδωσε άλλη σημασία. Από τόσο κοντά, ο Ραντ μπορούσε να δει γκρίζες πινελιές στα χρυσά μαλλιά της· ήταν ακόμα υπέροχη, αν και δεν είχε καμία ομοιότητα με τη Μοργκέις, με εξαίρεση τα μαλλιά. Ήταν η επόμενη στη σειρά για το θρόνο, πρέπει να ήταν τουλάχιστον ξαδέρφη της, και μάλιστα κοντινή. Τον κοίταξε σμίγοντας τα φρύδια, φάνηκε έτοιμη να κουνήσει το κεφάλι αρνητικά, αλλά αντίθετα είπε, «Μας ανησυχούν τα δεινά του κόσμου, μα περισσότερο αυτά που πλήττουν το Άντορ. Μας έφερες εδώ για να βρεθεί θεραπεία;»
«Αν ξέρετε καμία», απάντησε ο Ραντ απλά. «Αν όχι, πρέπει να ψάξω αλλού. Πολλοί νομίζουν ότι ξέρουν τη σωστή θεραπεία. Αν δεν μπορώ να βρω αυτή που θέλω, τότε θα χρειαστεί να δεχθώ την αμέσως καλύτερη». Έσφιξαν το στόμα όταν το άκουσαν. Όπως έρχονταν εδώ, ο Μπασίρε τους είχε περάσει από μια αυλή όπου είχαν αφήσει την Αρυμίλα, τον Λιρ και τους άλλους να αναπαύονται. Έδειχναν να έχουν βολευτεί στο Παλάτι. «Νόμιζα ότι θέλετε να βοηθήσετε στην ανασυγκρότηση του Άντορ. Ακούσατε τη διακήρυξή μου;» Δεν χρειάστηκε να πει ποια εννοούσε· με την τροπή που είχε πάρει η συζήτηση, μόνο μία υπήρχε.
«Προσφέρεται αμοιβή για νέα από την Ηλαίην», είπε ασυγκίνητα η Ελόριεν, με ακόμα πιο ανέκφραστο πρόσωπο, «η οποία θα γίνει βασίλισσα τώρα που πέθανε η Μοργκέις».
Η Ντυέλιν ένευσε. «Εμένα μου φάνηκε σωστό».
«Εμένα όχι!» την αποπήρε η Ελόριεν. «Η Μοργκέις πρόδωσε τους φίλους της και περιφρόνησε τους παλαιότερους υποστηρικτές της. Ας δούμε το τέλος του Οίκου Τράκαντ στο Θρόνο του Λιονταριού». Έμοιαζε να έχει ξεχάσει τον Ραντ. Όλοι τον είχαν ξεχάσει.
«Η Ντυέλιν», είπε κοφτά ο Λούαν. Εκείνη κούνησε το κεφάλι, σαν να τα είχε ξανακούσει αυτά, όμως αυτός συνέχισε. «Η υποψηφιότητά της έχει τα περισσότερα προσόντα. Υποστηρίζω την Ντυέλιν».