Het Oog van de Wereld

‘Nee!’ schreeuwde Aginor. ‘Jij zult het niet krijgen! Het is van mij!’

Rhand bewoog niet, de Verzaker evenmin, maar toch vochten ze even fel alsof ze op de grond lagen te worstelen. Zweet parelde op Aginors gezicht, dat niet meer gerimpeld, niet langer oud was, maar het gezicht was van een sterke man in de bloei van zijn leven. Rhand klopte met de hartslag van het koord, als de hartslag van de wereld.

Het vervulde zijn wezen. Licht vulde zijn geest, tot er slechts een klein hoekje voor hemzelf overbleef. Hij wikkelde die plek in de leegte en verschool zich in die leegte. Weg!

‘Van mij!’ riep Aginor. ‘Van mij!’

De warmte in Rhand nam toe; de warmte van de zon, de straling van de zon barstte los, de gruwelijke straling van licht, van het Licht.

Weg!

‘Van mij!’ Vlammen spoten uit Aginors mond, braken als speren van vuur uit zijn ogen en hij krijste.

Weg!

Rhand stond niet meer op de heuveltop. Hij sidderde van het Licht dat hem vervulde. Zijn geest wilde niet werken; licht en hitte verblindden hem. Het Licht. Midden in de leegte verblindde het Licht zijn geest, sloeg hem met ontzag, met stomheid.

Hij stond in een brede bergpas, omringd door kartelige zwarte bergspitsen als de tanden van de Duistere. Het was echt: hij was daar. Hij voelde de rots onder zijn laarzen, de ijzige wind op zijn gezicht. Hij stond midden in een veldslag, of eigenlijk de afloop van een slag. Geharnaste mannen op gepantserde paarden droegen bestoft glanzend staal; ze kerfden en staken naar grauwende Trolloks die piekbijlen en zeisachtige zwaarden hanteerden. Sommige mannen vochten te voet, hun paarden waren gedood, terwijl geharnaste paarden met lege zadels tussen de vechtenden door galoppeerden. Tussen dit alles bewogen Schimmen, hun nachtzwarte mantels doodstil, hoe hard hun rossen ook galoppeerden. Waar hun lichtdodende zwaarden zwaaiden, stierven mannen. Donderende geluiden troffen Rhand.

Het gekletter van staal op staal, het hijgen en kreunen van mannen en Trolloks die elkaar bevochten, het schreeuwen van mannen en Trolloks die stierven. Boven de chaos zwaaiden banieren in de van stof vergrijsde lucht. De Zwarte Havik van Fal Dara, het Witte Hart van Shienar, andere vaandels. En Trollokbanieren. Alleen in die kleine ruimte om hem heen zag hij al de gehoornde schedel van de Dha’vol, de bloedrode drietand van de Ko’bal en de ijzeren vuist van de Dhai’mon.

Toch waren het slechts de laatste schermutselingen, een onderbreking waarin zowel mensen als Trolloks zich terugtrokken om zich te hergroeperen. Niemand leek Rhand te zien toen ze de laatste slagen uitwisselden en zich galopperend of half rennend naar de toegangen van de pas terugtrokken.

Rhand merkte dat hij keek naar het begin van de bergpas, waar de mensen zich opnieuw opstelden onder de wapperende vanen aan glimmende lanspunten. Gewonde mannen zaten ineengekrompen in hun zadel.

Ruiterloze paarden steigerden en galoppeerden rond. Het was duidelijk dat ze een volgend treffen niet zouden overleven; ze maakten zich klaar voor een laatste aanval. Sommigen zagen hem nu; mannen gingen in hun stijgbeugels staan om hem aan te wijzen. Hun geroep drong als ijl gefluit tot hem door.

Wankelend keerde hij zich om. De strijdmacht van de Duistere vulde het andere eind van de bergpas. Hun opgeheven zwarte pieken en speerpunten groeiden tegen de berghellingen op, die nog zwarter waren door de enorme massa Trolloks die het leger van Shienar in aantal verre overtrof. Honderden Schimmen reden voor het front van de horde heen en weer, de wrede snuiten van Trolloks wendden zich bevreesd af als ze langsreden, enorme lijven persten zich achteruit om ruimte te scheppen. Aan de hemel cirkelden Draghkar met leren vleugels, ze krijsten uitdagend in de wind. De Myrddraal zagen hem nu ook, wezen op hem en Draghkar wentelden rond en doken neer.

Twee. Drie. Zes, die zich met schril gekrijs op hem neerstortten.

Hij staarde naar ze. Hitte vulde hem, de brandende hitte van de aangeraakte zon. Hij kon de Draghkar duidelijk zien, met hun zielloze ogen in bleke mensengezichten aan gevleugelde lijven waar niets menselijks aan viel te herkennen. Verschrikkelijke hitte. Krakende hitte.

Uit de heldere hemel sloeg de bliksem neer, iedere flits knalde scherp en schroeide zijn ogen, iedere flits trof een gevleugelde zwarte vorm. Jachtkreten werden doodskreten en verkoolde klompen vielen neer en lieten de hemel leeg achter.

De hitte. De verschrikkelijke hitte van het Licht.