Przy Blasku Księżyca

– A jaką ty masz metodę działania? Pytam o twoją pracę komika.

Wyschło jej w ustach, a język miała jak kołek, jednak kiedy przemówiła, jej głos zabrzmiał zupełnie normalnie.

– Masz na myśli mój materiał? Ludzka głupota. Wyśmiewam ją, jak najlepiej potrafię. Głupotę, zazdrość, zdradę, niewierność, zachłanność, zarozumiałość, żądzę, próżność, nienawiść, bezmyślną przemoc… Komik nigdy nie narzeka na brak tematów. – Słuchając sama siebie, zawstydziła się, porównując jego i swoje inspiracje twórcze. – Ale tak pracują wszyscy komicy-ciągnęła. Nie zamierzała się usprawiedliwiać, lecz jakiś impuls kazał jej się tłumaczyć i nie mogła go opanować. – Mamy ciężką robotę, ale ktoś to musi robić.

– Ludzie potrzebują śmiechu – zauważył idiotycznie, starając się ją pocieszyć, jak gdyby czytał jej w myślach.

– Chcę ich rozśmieszać do tego stopnia, żeby płakali – powiedziała Jilly, zastanawiając się, skąd się wzięły te słowa. – Chcę, żeby czuli…

– Czuli co?

Słowo, które miała na końcu języka, było tak niewłaściwe i sprzeczne z motywacją, jakiej każdy oczekiwałby od komika, że poczuła się nieswojo, słysząc je w głowie. „Ból". Omal nie powiedziała: „Chcę, żeby czuli ból". Przełknęła jednak to słowo, krzywiąc się, jakby miało gorzki smak.

– Jilly?

Z ulgą porzuciła grzebanie we własnym mrocznym wnętrzu i wróciła do grozy czającej się w ciemnościach nocy, od której oboje na moment uciekli. Spoglądając na autostradę, zmarszczyła brwi i powiedziała:

– Jedziemy na wschód. – Tak.

– Dlaczego?

– Przez czarne fordy, wybuchy, bandytów w strojach golfowych – przypomniał jej.

– Ale ja jechałam na zachód, zanim… zanim doszło do tego łajna. W przyszłym tygodniu mam trzy występy w Phoenix. Siedzący z tyłu Shep przerwał milczenie:

– Kał. Fekalia. Defekacja.

– Nie możesz teraz jechać do Phoenix – sprzeciwił się Dylan. – Po tym, co się stało, po twoim mirażu…

– Gdyby nawet miało dojść do końca świata, potrzebuję pieniędzy. Poza tym nie można ustalić terminu, a potem wycofać się w ostatniej chwili. W każdym razie jeśli chce się jeszcze pracować.

– Wypróżnienie. Stolec. Odchody – powiedział Shep. – Zapomniałaś o swoim cadillacu? – spytał Dylan.

– Jak mogłabym zapomnieć? Przecież ci dranie wysadzili go w powietrze. Mojego pięknego coupe deville. – Westchnęła. – Czyż nie był piękny?

– Prawdziwe cacko – przytaknął.

– Uwielbiałam te gustownie stonowane stateczniki na tylnych błotnikach.

– Rzeczywiście eleganckie.

– Przedni zderzak wyglądał, jakby wmontowali tam pociski haubicy.

– Tak, był bardzo haubiczny.

– Napis „Coupe DeVille" na bokach był złoty. Uroczy szczegół. Teraz wszystko wyleciało w powietrze, spaliło się i śmierdzi pieczonym Frankensteinem. Kto mógłby o czymś takim zapomnieć?

– Nawóz. Obornik – powiedział Shep. – Co on robi? – spytała Jilly.

– Jakiś czas temu powiedziałaś mi, że jestem wulgarny -przypomniał jej Dylan. – Sugerowałaś, żebym poszukał synonimu słowa, które cię uraziło. Shep postanowił mnie wyręczyć. – Gnój. Koprolit.

– Ale to było jeszcze przed naszym wyjazdem z motelu – zauważyła.

– Jego poczucie czasu jest inne niż nasze. Trudniej mu rozróżnić przeszłość, teraźniejszość i przyszłość, a czasem zachowuje się tak, jakby były dla niego tym samym i działy się równocześnie.

– Kupka – rzekł Shep. – Kaka.

– Jeśli chodzi o twojego cadillaca-ciągnął Dylan-to przypuszczam, że jeśli te zbiry w koszulkach polo dowiedzą się, że nie należał do Frankensteina, ale jest zarejestrowany na Jillian Jackson, zaczną cię szukać. Będą chcieli wiedzieć, jak zdobył twój samochód albo czy dałaś mu go dobrowolnie.

– Wiedziałam, że powinnam wezwać gliny. Powinnam zgłosić kradzież samochodu jak porządny obywatel. Teraz sama jestem podejrzana.

– E-e. Kakunianie.

– Jeżeli Frankenstein miał rację – ostrzegł Dylan – być może gliny nie potrafią cię ochronić. Może ci ludzie mają wpływy w policji.